Indiana Jones and the Dial of Destiny: Αντίο στην επιτομή της περιπέτειας

Πηγή εικόνας: Aldeburgh Cinema

Μετά από αρκετό καιρό αποφάσισα να κάνω ένα μικρό comeback ως συντάκτης. Το ότι διάλεξα τη συγκεκριμένη ταινία δεν είναι κάτι τυχαίο, μιας και ο Indiana Jones είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, μία σειρά ταινιών που με βοηθούσε, μαζί με τα Star Wars, να ξεφεύγω από την πραγματικότητα όταν το χρειαζόμουν, σε δύσκολες στιγμές των παιδικών χρόνων και μετέπειτα, στην ενήλικη ζωή. Έτσι με την κυκλοφορία της τελευταίας ταινίας του franchise με τίτλο ‘Indiana Jones and the Dial of Destiny’ ένα σημαντικό κεφάλαιο κλείνει για εμένα και ένα ακόμη σημαντικότερο για την κινηματογραφική ιστορία.

Δημιούργημα των George Lucas, Steven Spielberg και Harrison Ford, ο Indy επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με την πέμπτη του ταινία, αυτή τη φορά υπό τον James Mangold, σκηνοθέτη των ‘3:10 to Yuma’, ‘Logan’ και ‘Ford V Ferrari’, σε σενάριο του ίδιου, των Jez και John-Henry Butterworth και του David Koepp. Εκτός από κάποιους χαρακτήρες που επιστρέφουν όπως ο Sallah του John Rhys-Davies, το cast αποτελείται κυρίως από νέα πρόσωπα όπως οι Phoebe Waller-Bridge, Antonio Banderas, Mads Mikkelsen, Toby Jones και Boyd Hollbrook.

Πηγή εικόνας: Slant Magazine

Η Πλοκή

Αμερική, 1969. Ο Indy διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του σε έναν κόσμο που προχωράει χωρίς εκείνον, σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος μαίνεται και το μόνο που σκέφτονται οι άνθρωποι είναι το τώρα και το μέλλον, ενώ αυτός βρίσκεται στο κολλέγιο να τους διδάσκει για εποχές του παρελθόντος. Έχει έρθει η μέρα που θα βγει στη σύνταξη και η Helena Shaw, η βαφτισιμιά του, τον επισκέπτεται για να του αποσπάσει πληροφορίες για τα Αντικύθηρα, μία εφεύρεση του Αρχιμήδη που μπορεί να δείχνει ανοίγματα στον χρόνο και να επιτρέπει το ταξίδι μέσα σε αυτόν. Προφανώς υπάρχουν κι άλλοι που αναζητούν αυτή τη συσκευή, μία ομάδα από Ναζί με ηγέτη τον Dr. Voller, ο οποίος έχει σκοπό να επιστρέψει στο παρελθόν και να διορθώσει τα λάθη του Χίτλερ, ώστε οι Ναζί να κερδίσουν τον πόλεμο και να μην χαθούν ποτέ. Ο Indy άθελά του μπλέκεται σε αυτό και αναγκάζεται να αρπάξει ξανά τη φεντόρα και το μαστίγιο για μία τελευταία περιπέτεια.

Διαβάστε επίσης  Leaving Las Vegas: Μία καταστροφική αγάπη
Advertisements
Ad 14

Η Κριτική

Προφανώς περίμενα να δω το ‘Dial of Destiny’ από τη στιγμή που ανακοινώθηκε με μεγάλη ανυπομονησία και η προσμονή κορυφώθηκε όταν έμαθα πως ο James Mangold θα αναλάμβανε τα σκηνοθετικά ηνία, αφού μάλλον ο Spielberg θα φοβήθηκε να συνεχίσει, όπως τότε με τα Jurassic Park… Τέλος πάντων, δεν με πείραξε καθόλου, καθώς ο Mangold εκτός από το ταλέντο του, έχει αποδείξει πως μπορεί να μπει εύκολα σε ένα μεγάλο franchise και να το διαχειριστεί, βάζοντας τη δική του πινελιά στην πορεία, πάντα με σεβασμό σε ότι έχει προηγηθεί.

Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, όπου διάφορα ακούγονταν πως η ταινία στην πραγματικότητα δεν είναι καλή και ότι η επιλογή της Lucasfilm να την προβάλλει εκεί ήταν λάθος στρατηγική. Μετά ακολούθησαν οι κακές βαθμολογίες στο (καταραμένο) Rotten Tomatoes και το πόρισμα ξαφνικά βγήκε, πως η ταινία είναι μία αρπαχτή πως φταίει η Disney και όλα αυτά. Βλέπετε, πλέον το κοινό έτσι έχει μάθει να (μην) βλέπει ταινίες, αλλά αυτοί είμαστε, καρδούλες και τα λοιπά…

Που κατέληξα εγώ βλέποντας την ταινία με τα δικά μου μάτια; Το ‘Indiana Jones and the Dial of Destiny’ είναι ένας κινηματογραφικός θρίαμβος, ένα υπερθέαμα με μπόλικο συναίσθημα και συγκινήσεις, ένα εκπληκτικό κλείσιμο μίας ιστορικής κινηματογραφικής μυθολογίας, ένα στοίχημα που κερδήθηκε.

Πηγή εικόνας: Vox

Γιατί; Επειδή περιέχει στο μέγιστο όλα αυτά τα στοιχεία που έκαναν όλες τις ταινίες του Indiana Jones να ξεχωρίσουν. Ενδιαφέρουσα πλοκή, αξιόλογους χαρακτήρες, δράση γεμάτη αγωνία, έξυπνους διαλόγους, χιούμορ, συναίσθημα και φυσικά τον Harrison Ford στον ομώνυμο ρόλο. Σε δήλωσή του, ο ηθοποιός είχε πει πως ήθελε να επιστρέψει για ακόμη μία φορά ως Indy για να έχει ο χαρακτήρας το τέλος που του αρμόζει, πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα, αφού ο Ford είναι εκεί ολοκληρωτικά και δίνει το εκατό τοις εκατό σε κάθε σκηνή που ερμηνεύει, από βλέμματα και εκφράσεις, τις κινήσεις του σώματος και τη διανομή των διαλόγων, όλα είναι σε απόλυτη συνοχή με τις ερμηνείες που μας έχει χαρίσει μέσω αυτού του franchise.

Διαβάστε επίσης  Shang-Chi: The Legend of the Ten Rings: Φρέσκο origin story με τη σφραγίδα της Marvel

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί τον υποστηρίζουν κατάλληλα, χωρίς να χωλαίνει απαραίτητα κάποια ερμηνεία, με τη Phoebe Waller Bridge να δίνει μία φρεσκάδα στο πόστο του ‘Indy sidekick’. Είναι απρόβλεπτη, έξυπνη, έχει το δικό της χιούμορ, πολλές ιστορικές γνώσεις, αλλά είναι γενικά απερίσκεπτη και παίρνει μεγάλα ρίσκα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι η θηλυκή εκδοχή του Indiana, αλλά στην πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με αυτόν, καθώς ο αρχαιολόγος είναι γερασμένος και εκτός παιχνιδιού εδώ και καιρό, μα ταυτόχρονα εκείνη είναι το κλειδί που θα τον επαναφέρει πίσω στον γνωστό περιπετειώδη εαυτό του. Ο Mads Mikkelsen στον ρόλο του κακού (πρωτότυπο!) δεν απογοητεύει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ερμηνεία του είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, ο Antonio Banderas είναι άλλη μία ευχάριστη προσθήκη και φυσικά ο John Rhys-Davies ως Sallah, φέρνει τη μαγεία του παρελθόντος όταν τον βλέπεις να αλληλεπιδρά με τον Indy του Ford.

Πηγή εικόνας: Slash Film

Σεναριακά το ‘Dial of Destiny’ είναι έτσι δομημένο που δεν σε κάνει να κουράζεσαι παρά τη μεγάλη του διάρκεια. Παίρνει μεν το χρόνο του για να δείξει σε ποια εποχή βρίσκεται πλέον ο χαρακτήρας και γενικότερα τι του συμβαίνει στην προσωπική του ζωή αλλά δεν καθυστερεί και σε ρίχνει στη δράση από την εναρκτήρια σκηνή που τοποθετείται στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή λίγο μετά από τα γεγονότα του ‘The Last Crusade’. Άλλο ένα ευχάριστο είναι ότι οι σεναριογράφοι κράτησαν σε συνοχή και εξέλιξαν παραπάνω όλες τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, τους διαλόγους, οι οποίοι έμειναν πιστοί στο πνεύμα της σειράς και εμπλούτισαν την ταινία με αρκετές αναφορές στις προηγούμενες ταινίες χωρίς να είναι φτηνό fan service.

Διαβάστε επίσης  Ελληνικός κινηματογράφος: Οι ταινίες που έκοψαν τα περισσότερα εισιτήρια

Όσοι γνωρίζουν τη δουλειά του James Mangold, υποψιάζονται πως μπορεί να μοιάζει σκηνοθετικά η ταινία. Όμορφα πλάνα, καταιγιστικές σκηνές δράσης, με λίγα λόγια μία φανταστική κινηματογράφηση από όλες τις πλευρές, από τις κινήσεις της κάμερας ως τους φωτισμούς και την χρωματική παλέτα που έρχεται και δένει με την πρώτη τριλογία, κάτι που το ‘Kingdom of the Crystal Skull’ δεν έκανε και το αγνόησε εντελώς. Καλός ο Janusz Kaminski, αλλά εκεί μεγάλη αστοχία, με τη συγκατάθεση του Spielberg εννοείται. Τα οπτικά εφέ γυρίζουν στις ρίζες τους, με τους δημιουργούν να προτιμούν τα πρακτικά εφέ και να προσθέτουν CGI εκεί που χρειάζεται, εφέ καλής ποιότητας, καθώς το de-aging του Ford στην πρώτη σκηνή είναι στο μεγαλύτερο μέρος του τέλειο και δεν σε πετάει έξω από την ταινία. Κοστούμια, production design και ήχος είναι άριστα, δεν περίμενα κάτι λιγότερο, ειδικά από τη Lucasfilm. Όσο για τη μουσική, τι μένει να πει κανείς για τον υπέρτατο John Williams, που στα 91 του χρόνια γράφει μουσική με την ίδια εξαιρετική ποιότητα και εξακολουθεί να χαρίζει στους σινεφίλ μελωδίες που θα ακούν ξανά και ξανά;

Χωρίς παραπάνω λόγια, το ‘Indiana Jones and the Dial of Destiny’ είναι μία εξαιρετική προσπάθεια από έναν σκηνοθέτη που έχει μεγάλη λατρεία σε αυτές τις ταινίες και από τον πρωταγωνιστή του που σε ηλικία 80 ετών εξακολουθεί να είναι το ίδιο παθιασμένος και να δεσμεύεται απόλυτα για να κλείσει η σειρά όπως πρέπει. Το ‘Dial of Destiny’ είναι φτιαγμένο από τα υλικά που μας κάνουν να αγαπάμε το σινεμά και να πεθαίνουμε για αυτό, με λίγα λόγια ότι καλύτερο μπορεί να προσφέρει ο κινηματογράφος ως τέχνη. Harrison Ford και James Mangold, σας ευχαριστώ!

Πηγή εικόνας: Uncrate

Είμαι ο Σπύρος, παιδί των 90s, απόφοιτος του τμήματος Σκηνοθεσίας του Ant1 MediaLab, λάτρης του κινηματογράφου. Πέρα από την σκηνοθεσία ασχολούμαι επίσης και με την συγγραφή των δικών μου ταινιών μικρού μήκους. Επίσης είμαι άρρωστος συλλέκτης ταινιών και κόμικς. Είμαι στο MAXMAG για να γράψω για την έβδομη τέχνη, την τέχνη που αγαπώ περισσότερο αλλά και για άτομα που την αγαπούν όπως και εγώ.

Αρθρα απο την ιδια κατηγορια

Τίποτα δεν είναι όπως πιστεύουμε

Τίποτα δεν είναι όπως πιστεύουμε

Τίποτα δεν είναι όπως δείχνει. Τίποτα δεν είναι όπως πιστεύουμε.
«Για την καρδιά και το συκώτι του», Λένα Διβάνη

«Για την καρδιά και το συκώτι του»: Η νέα σπαρταριστή νουβέλα της Λένας Διβάνη

Στην τελευταία της νουβέλα με τίτλο «Για την καρδιά και