Έχω κατεβάσει το κεφάλι, όσο η εκτυφλωτική λάμψη του ήλιου με αναγκάζει να κρατώ τα μάτια μου μισόκλειστα. Είναι λογικό τώρα που οδεύουμε προς το τέλος του Καλοκαιριού, το ακτινοβόλο αστέρι να χαμηλώνει το βλέμμα, να υποστέλλει τη σημαία της αλαζονείας και να υποτάσσεται στην ισχύ του αποπνικτικού για μένα, γεμάτου βροχοπτώσεις, φθινοπώρου. Η μπάλα έρχεται από την αριστερή πλευρά του γηπέδου, εγώ είμαι στημένος μέσα ακριβώς στη μεγάλη περιοχή, κοντά στο σημείο του πέναλτι, σε μια νοητή ευθεία με το αντίπαλο τέρμα. Δεν έχω παρά ελάχιστο χρόνο για να αποφασίσω πως θα την υποδεχτώ. Στη στιγμή αντιλαμβάνομαι πως δύο … Συνεχίστε να διαβάζετε το Κεφάλαιο 8: Απότομη Προσγείωση.