Η Νάσια Παναγοπούλου στο βιβλίο της “η ζωγραφιά της ελπιδας” μας λέει:”Η αρρώστια και ο θάνατος είναι μαθήματα της επίγειας ζωής μας. Μέσα απ’ αυτά καλούμαστε να μάθουμε πράγματα και να πορευτούμε. Απέναντι στο φόβο και στον πόνο που μας προκαλούν είτε υποτασσόμαστε είτε αμυνόμαστε. Εγώ, η μητέρα του Ιάσονα, ενός παιδιού με αυτισμό, έμαθα να πολεμώ. Έμαθα να αμύνομαι σ’ αυτό τον πόνο, να προσπερνώ το φόβο, να βγαίνω τελικά νικήτρια και να διεκδικώ με αξιοπρέπεια τα δικαιώματα του παιδιού μου. Γιατί, όπως λέει και μια κινέζικη παροιμία: «Κάθε πόνος είναι ένα θείο δώρο. Εξαρτάται από ποια πλευρά … Συνεχίστε να διαβάζετε το Νάσια Παναγοπούλου: “Η ζωγραφιά της ελπίδας είναι η ιστορία του γιου μου”.