Διαβάστε επίσης  6 σκοτεινά «διαμάντια» της avant-garde που αξίζει να δεις

Ο δολοφόνος σε αυτή την horror περιπέτεια του Roth ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης και αντικατοπτρίζει τη αυτοδικία… ή τουλάχιστον την απόδοση «δικαιοσύνης» μέσα από τα μάτια ενός ψυχοπαθούς με μάσκα John Carver. Βάζοντας στο μάτι την αφελή λυκειοπαρέα σκοτώνει έναν έναν τους υπαίτιους -σύμφωνα με τη δική του κρίση- για το συμβάν και ετοιμάζει δείπνο με τα κομμένα τους μέλη. Έπειτα από κάθε φόνο, τραβάει μια φωτογραφία που κάνει τον γύρο του διαδικτύου στα κινητά των πρωταγωνιστών και με συνεχείς ελιγμούς αποφεύγει εκ νέου τον εντοπισμό του από τις αστυνομικές αρχές.

Thanksgiving
Πηγή εικόνας: imdb.com

Το «Thanksgiving» αποτυπώνει ακόμη μερικές από τις έντονες επιρροές του Roth από το σινεμά τρόμου και την αφοσίωσή του σε έναν κινηματογράφο που ανήκει εδώ και πολλά χρόνια στο παρελθόν. Μετά από λίγα, πλην όμως αξιοπρεπή project στο είδος, το «geek» των ταινιών τρόμου που κάποτε δημιούργησε το «Hostel», σήμερα υπογράφει μια επιπλέον αξιοσημείωτη δουλειά του, ίσως όχι για την ποιότητά της αλλά για την γνησιότητά της, που αν μη τι άλλο έχει αρχίσει εδώ και καιρό να εκλείπει. Λίγες είναι οι φορές που πληροί τα κριτήρια εκείνα που ικανοποιούν τα γούστα των κριτικών κινηματογράφου, αλλά προς τιμήν του, σπανίως το βάζει κάτω. Μέσα από καλλιτεχνικά διαλείμματα, βρίσκει πάντα τον τρόπο να ετοιμάσει αυτό που πραγματικά του αρέσει.

Advertisements
Ad 14

Εν προκειμένω, και πάλι πρωταγωνιστούν η αιματοχυσία και το χιούμορ, σε έναν συνδυασμό που μόνο ο Roth γνωρίζει πως να φέρει στο σήμερα. Έφηβοι με εξαιρετικά περιορισμένες αναφορές, αξίες και όνειρα από την αιτία του προβλήματος -αναγκαστικά και μη- μεταμορφώνονται σε ήρωες για την ιστορία… όσοι και με όσες δυνάμεις απέμειναν. Ψυχροί χαρακτήρες-καρικατούρες ελαφραίνουν την σκοτεινή ατμόσφαιρα της ταινίας και «ντύνουν» την σαδιστική σφαγή με μαύρο χιούμορ. Όσο για την πλοκή, όπως μας έχει επιβεβαιώσει και στο παρελθόν ο ανεξάρτητος σκηνοθέτης, μπορεί και πολύ καλύτερα. Δεν θα μπορούσαμε, ωστόσο, να αγνοήσουμε τα φρικιαστικά ευφάνταστα «kills», πολλά από τα οποία οι κριτικοί κινηματογράφου συνηθίζουν να χαρακτηρίζουν ως σαχλά. Όπως κι αν είναι, το «Thanksgiving» μας αφιερώνει ένα σύντομο ταξίδι στο παρελθόν του σινεμά τρόμου, με φρέσκιες ιδέες, ένα ανανεωμένο σενάριο, που αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να βγει στο κοινό, αλλά το σημαντικότερο όλων: κοινωνικοπολιτικές αιχμές. Λίγοι πλέον «αγκαλιάζουν» αυτή τους την καλλιτεχνική πλευρά ξεστρατίζοντας από τα τετριμμένα.

Διαβάστε επίσης  Ατμοσφαιρικές ταινίες τρόμου που πρέπει να δεις (Α’ μέρος)