Μια σκοτεινή κριτική στην τηλεοπτική υποκρισία
Σε μια εποχή που η παραπληροφόρηση, η υπερπληροφόρηση και οι ψηφιακές παραισθήσεις κυριαρχούν γύρω μας, αξίζει να φέρουμε ξανά στο προσκήνιο την ταινία Videodrome. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του David Cronenberg (The Fly, 1986) και με τη βοήθεια των Universal Studios, η ταινία αναγνωρίστηκε από τα πιο επιδραστικά body horrors του κινηματογράφου. Βέβαια, το κοινό μπορεί να μην την αγκάλιασε αμέσως το 1983, αλλά στις μεταγενέστερες εποχές θεωρήθηκε μία προφητεία του ψηφιακού εθισμού.
Η υπόθεση του Videodrome
Η ταινία ξεκινάει με την αναζήτηση του τηλεοπτικού παραγωγού Max Renn, για νέα προκλητικά προγράμματα για τον τηλεοπτικό σταθμό του. Ξαφνικά θα έρθει στα χέρια του το Videodrome, μια εκπομπή που δείχνει βίαιες σκηνές και πορνογραφικό υλικό. Στην συνέχεια, ο πρωταγωνιστής μας θα αναζητήσει περισσότερες πληροφορίες για την εκπομπή αυτή, καθώς θεωρεί πως είναι το μέλλον της τηλεόρασης. Στην διάρκεια της εξερεύνησης αυτής της σκληρής εκπομπής, θα βρει έναν αινιγματικό θεωρητικό μέσων ενημέρωσης και θα μάθει ένα σκοτεινό μυστικό. Η προβολή της εκπομπής δημιουργεί παραισθήσεις στους θεατές, σαν μια ανώτερη μορφή πραγματικότητας και φιλοσοφικού κινήματος.
Ο Max Renn θα αρχίσει να έχει και αυτός παραισθήσεις ένα βράδυ, με αποτέλεσμα να βρει τον παραγωγό του Videodrome, Βarry Convex, για να μάθει περισσότερα πράγματα. Τελικός στόχος του προγράμματος είναι να κάνουν εγκεφαλικές ζημιές σε όσους έχουν εμμονή με την βία και το σεξ, λόγω της πολιτισμικής παρακμής. Δυστυχώς υπό την επιρροή του Barry o Max θα αρχίσει να σκοτώνει όλους τους συνεργάτες του και θα αρχίσει να καταζητείται από τις αρχές. Στο τέλος θα βρει κρυψώνα σε ένα παλιό σκάφος, αλλά το Videodrome θα τον βρει έχοντας μια άσχημη κατάληξη.
Κριτική
Ο James Woods είναι εξαιρετικός στον ρόλο του παρακμιακού τηλεοπτικού παραγωγού, ενώ αναδεικνύεται ως αναμφισβήτητος ηγέτης της ταινίας. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Blondie, Debbie Harry, με τα ιδιαίτερα βίτσια της δίνει μια αλλόκοτη αλλά και ταιριαστή πινελιά. Ακόμα, η Sonja Smits δίνει μία πολύ στιβαρή ερμηνεία σαν όμορφη αλλά και ενδιαφέρουσα Bianca O’ Blivion. Τέλος, ο Jack Creley ως καθηγητής των μέσων ενημέρωσης, είναι αρκετά χαρισματικός και τραβάει αμέσως το ενδιαφέρον των θεατών.
O σκηνοθέτης χρησιμοποιεί με επιτυχία το body horror, με εξαιρετικά πρακτικά εφέ που αντέχουν στον χρόνο. Μέσω του Videodrome o Cronenberg γίνεται από τους μεγαλύτερους cult σκηνοθέτες, σε ταινίες που βασίζονται σε πιο εξειδικευμένες παραγωγές. Επίσης, ο σκηνοθέτης καταφέρνει το απίστευτο: να θρυμματίσει το γυαλί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Η CyberPunk αισθητική σε πολλές σκηνές μετατρέπει μία κλισέ θεματολογία, σε μία απίστευτη παράνοια και παραφροσύνη.
Nα την δω;
Αρχικά η ταινία απευθυνόταν μόνο για ένα συγκεκριμένο κοινό, αλλά στην πορεία επηρέασε σε μέγαλο βαθμό πολλούς σινεφίλ. Περισσότερο θέλω να εστιάσω στα πολύ σημαντικά μηνύματα που περνάει και την εξάρτηση του ανθρώπου με την τεχνολογία. Ειδικότερα, οι ατελείωτες ώρες θέασης στις οθόνες των κινητών ή των τηλεοράσεων, αλλοιώνουν την αντίληψη των θεατών με την πραγματικότητα. Αρκετά χρόνια μετά την ταινία το όραμα του Croneberg, δυστυχώς παίρνει σάρκα και οστά στην νέα τεχνολογική τάξη. Ζήτω η νέα σάρκα!
