Πριν κάτι μέρες κυκλοφόρησε το «Primetime», το πρώτο project του Lance Oppenheim που δεν είναι ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Οι Robert Pattinson, Merritt Wever και Skyler Gisondo μάς ταξιδεύουν 20 χρόνια πριν, στο 2006, και – πέρα από κρίση ηλικίας – μάς προκαλούν ανάμεικτα συναισθήματα, δημιουργώντας πολλά ηθικά διλήμματα.
Από πότε οι άνθρωποι έπαψαν να σοκάρονται με κάποια πράγματα;
Αρχικά για να μπόυμε λίγο στο κλίμα του 2006, σκεφτείτε ότι είναι η χρονιά που η Eurovision γίνεται στην Ελλάδα, δημιουργείται το Twitter, κυκλοφορεί το High School Musical και ο Νίκος Ευαγγελάτος – αντί για τα καλύτερα CGI της ελληνικής τηλεόρασης – παρουσιάζει την εκπομπή «Αποδείξεις». Κάτι αντίστοιχο, αλλά λίγο πιο extreme, κάνει και ο Κρις Χάνσεν στην Αμερική με την εκπομπή «To Catch A Predator».
Η εκπομπή προβάλλεται στο NBC και παγιδεύει «αρπακτικά» – άντρες που «ψαρεύουν» ανήλικα παιδιά μέσω chat-rooms, με σκοπό να κλείσουν ραντεβού μαζί τους. Οι θύτες δεν γνωρίζουν ότι πίσω από το πληκτρολόγιο και τις ηχητικές κλήσεις βρίσκονται οι παραγωγοί του NBC και πληρωμένοι ηθοποιοί που υποδύονται 13χρονα παιδιά. Το ραντεβού κανονίζεται σ’ ένα σπίτι-ενέδρα, οι κάμερες καταγράφουν από παντού και, μόλις ο δράστης περάσει το κατώφλι του σπιτιού, ο Χάνσεν εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός και ρωτάει «Τι θα συνέβαινε, αν δεν ήμουν εδώ;». Για λίγο ο χρόνος παγώνει και ο Χάνσεν νιώθει πανίσχυρος κριτής και τιμωρός, μέχρι να κάνουν την έφοδο τους η αστυνομία και το συνεργείο της εκπομπής. Όλες οι επιχειρήσεις της εκπομπής λειτουργούν ρολόι, εκτός από μια που θα στοιχίσει σε όλους τα πάντα. Τι γίνεται όταν ο θύτης είναι ένας εισαγγελέας που λογοδοτεί στη κυβέρνηση;
Ο Κρις Χάνσεν είναι ένας τηλεοπτικός Ρομπέν των Δασών ή ένα γρανάζι στο σύστημα των media που εμπορευματοποιεί τη κακοποίηση και το σόκιν περιεχόμενο;
Το 2006 ο κόσμος έχει σταματήσει να βλέπει comfort shows. Παρακολουθεί σε ζωντανή μετάδοση ανταλλαγές πυρών, ριάλιτι και μακάβριες ιστορίες με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Όχι στο ίντερνετ ούτε μετά τα μεσάνυχτα, αλλά σε χρόνο Primetime (21:00), όταν τα μάτια όλων των ηλικιών κοιτάνε τη τηλεόραση.
*ένα μικρό disclaimer: η εκπομπή του Κρις Χάνσεν ξεσκέπασε πολλούς κακοποιητές παιδιών και επέστησε την προσοχή των Αμερικανών στο με ποιους μιλάνε στα social. Το ηθικό δίλημμα έγκειται στο πόσο σωστό είναι το να μετατρέπεις τα περιστατικά κακοποίησης σε είδος ψυχαγωγίας και το κίνητρο για να πιάσεις ένα «αρπακτικό» να είναι τα νούμερα τηλεθέασης.
Το «Primetime» είναι ανάμεσα στα πιο ποιοτικά φιλμ του 2026
Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι ξεκάθαρα η σκηνοθεσία και το μοντάζ. Ένταση, συναίσθημα, διαπλοκή και μιντιακές σχέσεις – όλα αποτυπώνονται αριστοτεχνικά, χωρίς υπερβολές και τεχνικές εντυπωσιασμού. Τα χρώματα και ο φωτισμός χρησιμοποιούνται πολύ στοχευμένα για να μεταφέρουν τον παλμό της ιστορίας εκεί που οι λέξεις απουσιάζουν. Παράλληλα, το aspect ratio – που είναι ίδιο με εκείνο των τηλεοράσεων του 2006 – βάζει τους ήρωες μας στο μικροσκόπιο και σπάει τον τέταρτο τοίχο μ’ έναν πολύ διακριτικό τρόπο.
Αρκετοί λένε ότι το πιο αδύναμο σημείο της ταινίας είναι το σενάριο, το οποίο καθυστερεί να μάς παρουσιάσει τη μοιραία νύχτα που τερμάτισε την εκπομπή και μάς προσγειώνει κάπως απότομα στο τέλος.
Ίσως, ο Oppenheim ήθελε να ξεφύγει λίγο από την ντοκιμαντερίστικη καταγραφή των γεγονότων, θίγοντας κυρίως ηθικά ζητήματα μέσα από τους αντιήρωες του.
Έχοντας χάσει τη θέση του στο δελτίο ειδήσεων του NBC, o Χάνσεν είναι ένας δημοσιογράφος που φθείρεται καθημερινά μέσα από μια εκπομπή που προσφέρει άρτο και θεάματα, περνώντας παράλληλα μια σιωπηλή κρίση ταυτότητας. Η ρεαλιστική ερμηνεία του Robert Pattinson – τον οποίο φέτος τον έχω δει περισσότερο από τα ξαδέρφια μου – δένει εξαιρετικά με αυτό που επιχειρεί να καταδείξει ο Oppenheim και αποδεικνύει ακόμα μια φορά ότι είναι φτιαγμένος για πολλά genres.
Εξίσου ικανοποιητικά πλαισιώνει τον Pattinson η ερμηνεία της Merritt Wever, ως εργασιομανής παραγωγός της εκπομπής που κάνει τα πάντα για μια θέση στη κορυφή του Primetime. Το βασικό καστ συμπληρώνει ο Skyler Gisondo στον ρόλο ενός νεαρού ηθοποιού που παριστάνει το τέλειο «δόλωμα» και προδίδει τα όνειρα του για λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου.
Τι έγινε στην πραγματικότητα;
Μαθημένος από τα ντοκιμαντέρ, ο Oppenheim παρουσιάζει με αρκετή ακρίβεια τα γενονότα της ιστορίας, με κάποιες μικρές καλλιτεχνικές τροποποιήσεις. Μια από αυτές είναι η εξωσυζυγική σχέση του Χάνσεν, η οποία – αν και είναι αληθινή – δεν συνέπεσε χρονικά με την εκπομπή του, αλλά ήρθε στην επιφάνεια το 2011. Ο συγχρονισμός αυτών των δύο γεγονότων μάλλον εξυπηρετούσε καλύτερα την απεικόνιση της ηθικής κατάπτωσης του Χάνσεν – κάτι που απ’ ό,τι φαίνεται δεν άρεσε στον ίδιο, όπως κι άλλα στοιχεία της ταινίας.
Αρκετά δυσαρεστημένος που δεν τον συμβουλεύτηκαν για το σενάριο και που χρησιμοποίησαν αυτούσιο το όνομα του, ο Χάνσεν χαρακτήρισε τη ταινία υπερβολική και την ερμηνεία του Pattinson θεατρική. Ο Pattinson είπε ότι μέσα από την ερμηνεία του προσπάθησε να κάνει τον Χάνσεν να φανεί πιο cool. Θα συμφωνήσουμε.
Δείτε το trailer:
