Γιακαράντες: τροπικά φυλλοβόλα δέντρα μεγάλης ανάπτυξης. Το μέγιστο ύψος τους μπορεί να φτάσει τα είκοσι μέτρα με δέκα μέτρα διάμετρο. Έχουν ιδιαίτερα, σύνθετα, δις πτεροσχιδή φύλλα σε χρώμα ζωηρό πράσινο. Ανθοφορούν, κυρίως, στα τέλη της άνοιξης. Παράγουν πολυάριθμα, μεγάλα, εντυπωσιακά άνθη σε μωβ χρώμα. Ευδοκιμούν σε ηλιόλουστες θέσεις φύτευσης και σε ζεστά κλίματα, σε κάθε τύπο εδάφους.
Δημήτρης Μπακάλμπασης: Μηχανικός λογισμικού στο Span, ένα από τα μεγαλύτερα social media του κόσμου, σχεδόν τριάντα ετών. Συγκατοικεί με τον φίλο του τον Ορέστη και έχει ξεκινήσει συνεδρίες σε ψυχολόγο, προκειμένου να διαχειριστεί το άγχος που τον καταβάλει.
Ξεκινώντας την ανάγνωση του δεύτερου μυθιστορήματος του Φοίβου Οικονομίδη με τίτλο «Γιακαράντες», αναρωτήθηκα ποια σχέση μπορεί να έχει ένα τροπικό φυτό που φύεται στο κέντρο της Αθήνας (πληροφορία που αποκτήθηκε μετά από αναζήτηση, μιας και πρώτη φορά άκουγα το εν λόγω φυτό) με ένα τόσο σύγχρονο μυθιστόρημα και κυρίως γιατί ο συγγραφέας κατέληξε να δώσει το όνομα αυτού του φυτού στο βιβλίο του.
Το «Γιακαράντες» ξεκινά με την είδηση πως μια ανεξήγητη εξάντληση, τύπου “burnout”, προσβάλει ολοένα και περισσότερους νέους ανθρώπους, καθιστώντας τους ανίκανους να κάνουν το παραμικρό πάνω στην πιο παραγωγική -υποτίθεται- περίοδο της ζωής τους. Αν και στην αρχή η είδηση αντιμετωπίζεται σαν fake news, οι νέοι που καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλο, προκαλούν ανησυχία. Στην ανεξήγητη αυτή εξάντληση δεν θα αργήσει να υποκύψει κι ο συγκάτοικος του κύριου πρωταγωνιστή, ο Ορέστης, με τον Δημήτρη να πασχίζει να κρατηθεί «αμόλυντος» με κάθε τρόπο. Η εξάντληση αυτή αντιμετωπίζεται καχύποπτα από πολλούς, σαν ένα από τα πολλά challenges ή trends που κατακλύζουν ανα διαστήματα τα social media, γι’ αυτό κι η κυβερνητική οδηγία είναι σωστή τροφή, άθληση και πολύ νερό, σαν όπλα για την αντιμετώπισή της. Όσο ο καιρός περνά, ο Δημήτρης παρατηρεί τους φίλους του να καταβάλλονται από αυτή την ανεξήγητη εξάντληση, χωρίς τίποτα ουσιαστικό να γίνεται από τη μεριά της Πολιτείας προκειμένου να περιοριστεί η πανδημία. Μέχρι που μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, θα κάνει τον Δημήτρη να παρατηρήσει για πρώτη φορά το τροπικό φυτό, κάτι που θα δώσει άλλη τροπή στην περιπέτεια που ζει εκείνος κι οι δικοί του άνθρωποι.
Ο Φοίβος Οικονομίδης γράφει ένα πολύ φρέσκο, μοντέρνο και επίκαιρο μυθιστόρημα που σίγουρα αντικατοπτρίζει το νεαρό της ηλικίας του (ο συγγραφέας είναι μόλις 28 ετών) αλλά και τις ανησυχίες των νέων σήμερα. Μέσα από την ιστορία που αφηγείται ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου του, ο Οικονομίδης πιάνει τον παλμό της εποχής του, σφυγμομετρά την πραγματικότητα που τον περιβάλλει και θίγει μια πλειάδα θεμάτων που αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο, χωρίς όμως να το κάνει επιτηδευμένα. Το «Γιακαράντες» είναι μια ιστορία για την αποχαύνωση που προκαλούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για τον εθισμό μας στο ίντερνετ, γεγονός που έχει μετατρέψει τη ζωή μας σε ένα ατέλειωτο «σκρολάρισμα». Οι ήρωες του Οικονομίδη επιχειρούν, μάταια- όπως κι εμείς, πολλές φορές- να διαχειριστούν τους απάλευτους ρυθμούς ζωής που επιτάσσει η ζωή στη μεγαλούπολη, προσπαθούν μονίμως να καλύψουν τις πλασματικές τους ανάγκες βάζοντας σε σίγαση τις εσωτερικές τους, ζουν εγκλωβισμένοι σε ζωές και δουλειές που, όχι μόνο δεν γεμίζουν την ψυχή τους και τον τραπεζικό τους λογαριασμό, αλλά τους ωθούν σε καταχρήσεις ή στην πολυθρόνα του ψυχολόγου, αναζητώντας ανώφελα την πηγή της θλίψης τους. Ζούμε μια γενικευμένη κρίση ψυχικής υγείας ή αυτή είναι απλώς μια άλλη ονομασία για την μοναξιά που έχει ποτίσει τους πόρους μας; Είναι ο κυβερνοχώρος κι ο καταιγισμός εικόνων και ειδήσεων το αντίδοτο σε αυτήν, ή λειτουργεί σαν μόνιμος αντιπερισπασμός για τον σύγχρονο άνθρωπο;
Είτε διαβαστεί ως δυστοπία, είτε ως προφητική λογοτεχνία ή ως ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, το «Γιακαράντες» μιλά για ανθρώπους που διακατέχονται από ένα μόνιμο μούδιασμα που τους έχει μετατρέψει σε «σύγχρονα ζόμπι». Για ανθρώπους που πασχίζουν να ανακαλύψουν τρόπους να νιώσουν ζωντανοί, να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που γυρίζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω τους, για φυτά που φυτρώνουν στα πιο απίθανα μέρη, και για την ευτυχία που την ψάχνουμε πάντα στα «μεγάλα» ενώ κρύβεται στα μικρά, στη σκιά ενός δέντρου, στον παφλασμό ενός κύματος,στην αγκαλιά ενός δικού μας ανθρώπου. Μιλά για όλους εμάς, που έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να αναρωτιέται «Τι κάνω εγώ εδώ;» όπως κι ο ήρωας του Οικονομίδη αναρωτιέται «από πού κι ως πού υπάρχουν γιακαράντες στην Αθήνα», αφού «δεν ανήκουν σε αυτά τα ασφυκτικά τετραγωνικά.Δεν αξίζουν σε αυτά τα κλαδευτήρια.»
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Εστίας. Βρείτε το εδώ.
