Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει ξανά ένα τόσο υπέροχο παραμύθι. Ίσως, γιατί είναι η πρώτη φορά που κάποιος επιλέγει να εστιάσει στον κόσμο των συναισθημάτων. Σε αυτό το «ξενοδοχείο» χωράνε όλα τα συναισθήματα, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς διακρίσεις. Aλήθεια, πόσες φορές επιτρέπουμε στη ζωή μας να συνυπάρχουν όλα τα συναισθήματα, ακόμα και τα αρνητικά, χωρίς να θέλουμε να τα διώξουμε; Και όμως, ο εσωτερικός μας κόσμος είναι σαν το ξενοδοχείο που πάμε και φεύγουμε όποτε θέλουμε χωρίς να ρωτήσουμε κανέναν. Έτσι και τα συναισθήματα, έρχονται απρόσκλητα και κάποιες φορές «κατσικώνονται» για να μας διδάξουν κάτι πολύτιμο και άλλες φορές μένουν για λίγο, αφήνοντας πίσω τους ένα ίχνος κατανόησης.
Πηγή: Διόπτρα
Το πρώτο βιβλίο της Λυδίας Μπρανκόβιτς προέκυψε μέσα από την προσωπική της εμπειρία με τις συναισθηματικές διαταραχές, κάτι που το καθιστά ακόμη πιο αυθεντικό και ουσιαστικό. Η ίδια άντλησε έμπνευση και από την πατρίδα της, το Βερολίνο, δίνοντας μια ιδιαίτερη αισθητική και ατμόσφαιρα στο έργο της. Μας μεταφέρει σε ένα ξεχωριστό ξενοδοχείο, όπου κατοικούν μόνο συναισθήματα, κάποια έρχονται, κάποια φεύγουν, όμως πάντα επιστρέφουν, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή. Κάθε συναίσθημα έχει τον δικό του χώρο για να μείνει, αλλά και τον δικό του τρόπο «φροντίδας», προκειμένου να εκφραστεί και να καταλαγιάσει. Για παράδειγμα, ο θυμός καταλαμβάνει ένα τεράστιο δωμάτιο, γεμάτο ένταση, ενώ η λύπη περνά πολλές ώρες μέσα στη μπανιέρα, αφήνοντας το νερό να ξεχειλίζει, σαν να θέλει να εκφράσει όλα όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια. Όταν καταφθάνει η «ακατάστατη» λύπη, η ησυχία επιβάλλεται, ώστε να μπορέσει κάποιος να την ακούσει πραγματικά. Κάποια στιγμή, ο θυμός αποχωρεί όχι μόνο από το «ξενοδοχείο» αλλά και από τον εσωτερικό μας κόσμο, αφήνοντας χώρο για κάτι πιο ήρεμο. Τότε κάνει την εμφάνισή της η γαλήνη, ένα συναίσθημα που όλοι θα θέλαμε να διαρκεί περισσότερο αν όχι για πάντα παρόλο που γνωρίζουμε πως κι αυτό, όπως όλα, είναι προσωρινό.
Όπως συμβαίνει στην πραγματική ζωή, έτσι και στο «ξενοδοχείο των συναισθημάτων» καμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Κάποιες μέρες είναι φωτεινές και γεμάτες ευχάριστα βιώματα, ενώ άλλες είναι πιο βαριές και απαιτητικές, ζητώντας από εμάς υπομονή και κατανόηση. Καμία όμως δεν είναι εντελώς κακή, γιατί κάθε μέρα έχει κάτι να μας διδάξει. Ακόμα και στις στιγμές που κυριαρχούν τα αρνητικά συναισθήματα, το ξενοδοχείο δεν τα απορρίπτει. Αντίθετα, τα αποδέχεται και τους δίνει χώρο να υπάρξουν. Αυτό αποτελεί ίσως ένα από τα σημαντικότερα μηνύματα του βιβλίου για τα παιδιά, αλλά και για τους ενήλικες. Μαθαίνουμε πως είτε βρισκόμαστε στην καλύτερη μέρα της ζωής μας, γεμάτη χαρά, γαλήνη και ευγνωμοσύνη, είτε σε μια μέρα όπου κυριαρχούν ο θυμός, το άγχος και η λύπη, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε όλα όσα νιώθουμε. Παραδόξως, τα συναισθήματα που μας δυσκολεύουν αρχίζουν να υποχωρούν μόνο όταν τα αποδεχτούμε πραγματικά, σαν να «μην αντέχουν» την προσοχή και την κατανόηση που τους προσφέρουμε.
Η υπέροχη εικονογράφηση έρχεται να συμπληρώσει αυτή τη ζεστή και βαθιά ανθρώπινη ιστορία, δίνοντας μορφή και χρώμα σε κάτι τόσο άυλο όπως τα συναισθήματα. Κάποια παρουσιάζονται μικρά και διακριτικά, ενώ άλλα μεγάλα και έντονα, τραβώντας αμέσως την προσοχή. Κάποια φαίνονται «άσχημα» και κάποια «όμορφα», όμως όλα έχουν τη δική τους βαρύνουσα αξία και σημασία. Μέσα από τις εικόνες, ο αναγνώστης κατανοεί ακόμη πιο εύκολα ότι κάθε συναίσθημα έχει τον δικό του λόγο ύπαρξης και αξίζει μια θέση στο εσωτερικό μας «ξενοδοχείο».
Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά άνω των 6 ετών, σε μια ηλικία όπου η συναισθηματική ανάπτυξη βρίσκεται σε κρίσιμο στάδιο. Η αλήθεια είναι πως οριακά προλαβαίνει τη συναισθηματική εκπαίδευση του ανθρώπου η οποία, σύμφωνα με τους ειδικούς, ολοκληρώνεται στα 7 έτη. Ωστόσο, ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, το βιβλίο μπορεί να προσφέρει πολύτιμα μαθήματα, αρκεί ο αναγνώστης να είναι ανοιχτός στο να τα δεχτεί. Και φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τους ενήλικες, που συχνά έχουν περισσότερη ανάγκη να επανασυνδεθούν με τον εσωτερικό τους κόσμο. Άλλωστε, όπως λέγεται, «τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να μαθαίνουν οι ενήλικες».
Πηγή: Βιβλίο: «Το ξενοδοχείο των συναισθημάτων», Εκδόσεις Διόπτρα, Lidia Brankovic
