Συνειδητοποίηση

ΣυνειδητοποίησηΠρόσωπο χαμογελαστό, χαλαρό, ήρεμο. Τα τσιγάρα, το ένα πίσω από το άλλο καθώς έπινε τη μπύρα του με αργές γουλιές καθισμένος στο μπαρ. Γενικότερα περιποιημένος, στητός.

Μιλήσαμε ελάχιστα. 47 ετών, μόνος του. Με τους φίλους του δε βρισκόταν συχνά πλέον λόγω του ότι έχουν τις οικογένειές τους, οπότε δε διαθέτουν το χρόνο που αυτός διαθέτει.

Έτσι, βρέθηκε Σαββάτο βράδυ στο Γκάζι να πίνει μόνος του, αφού δεν άντεχε να μείνει για άλλο ένα Σαββατόβραδο κλεισμένος στο σπίτι.

«Δηλαδή φίλε μου δεν υπάρχουν οικογένεια, παιδιά, τίποτε;» Τον ρώτησα.
«Όχι. Εάν υπήρχαν, εδώ θα ήμουν τώρα να τα έλεγα μαζί σου;»

Πανικοβλήθηκα…

Η συζήτηση είχε μετεξελιχθεί σε έναν καθρέφτη. Εγώ να μιλώ με τον εαυτό μου, κάποιο Σαββατόβραδο σε 21 έτη από τώρα. Συνειδητοποίηση…

Πλήρωσα γρήγορα, χαιρετηθήκαμε, και βγήκα έξω να πάρω αέρα. Ένιωσα να πνίγομαι. «Πώς στο διάολο θα την παλέψω;» αναρωτήθηκα μεγαλοφώνως, καθώς περπατούσα άνευ αιτίας και προορισμού…

Ο κώδωνας έκρουσε. Θα το ξαναπώ: ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ. Η ώρα που ανακαλύπτεις ότι σιγά-σιγά «30ρίζεις», και το μόνο που έχεις πετύχει στο θέμα των διαπροσωπικών σχέσεων είναι μία τρύπα στο νερό.

Άνθρωποι που ήρθαν, και έφυγαν με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν που εμφανίστηκαν. Κι όσοι είναι εδώ, στο τέλος δε θα αντέξουν εδώ. Κάποια στιγμή θα φύγουν κι αυτοί. Και κάπως έτσι, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια θα κυλούν… Κι αυτός ο φαύλος κύκλος θ’ ανοίγει και θα κλείνει ξανά, και ξανά, και ξανά… Σαν ένα «ΤΑΚ» του ρολογιού, που όμως θα αντηχεί σαν άλλο ένα καρφί στο φέρετρο.

Τι άλλο να πω;! Φόβος, απλά…

Διαβάστε επίσης  Τα social media μας κάνουν αντικοινωνικούς και εσωστρεφείς;

Φόβος γιατί ξεκίνησα το δρόμο για να γίνω αυτό που η συγγραφέας Anna Funder περιγράφει σε ένα βιβλίο της, μιλώντας με έναν μόνο και άρρωστο άνθρωπο: «Ένας σκεβρωμένος σακάτης που ζει για το σήμερα». Σκεβρωμένος είμαι σίγουρα με τέτοιο σωματότυπο! «Σακάτης» έχω γίνει. Συναισθηματικά. Δε μπορώ πλέον να αφήνομαι, να εμπιστεύομαι… Σε λίγο δε θα μπορώ ούτε να νιώθω. Όσο για το «σήμερα», προσπάθησα να το ζήσω. Επί ματαίω…

Λοιπόν πάμε: «Εισπνοή… Εκπνοή… Εισπνοή… Εκπνοή… Και πάλι…». Πρέπει να χωνέψω την ιδέα κάποτε, να το συνειδητοποιήσω, να το παλέψω, να αντέξω…

Μέχρι τότε, ας πάω σπίτι να διαβάσω κάτι:
Λιαντίνη ή Πουλαντζά.

Αρθρα απο την ιδια κατηγορια

Τα πέντε κορυφαία αρώματα που θυμίζουν καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που η φρεσκάδα και η

Το μουσείο των ονείρων της Χαράς: ένα παιδικό βιβλίο μέσο κατανόησης της πολιστικής κληρονομιάς

Η υπόθεση «Το μουσείο των ονείρων της Χαράς» της Ελένης