Δεν είναι η αγάπη που φοβόμαστε. Αλλά το κόστος της. Το κόστος το οποίο έρχεται με το βάθος της. Η αγάπη, η ενθουσιώδης ή και η επιφανειακή, μοιάζει εύκολη, προσφέρει όμορφες στιγμές και ευχάριστα συναισθήματα χωρίς να απαιτεί πολλά. Όταν όμως αρχίζει να βαθαίνει, τότε εμφανίζεται και το πραγματικό της βάρος. Το βάθος της πραγματικής αγάπης σημαίνει έκθεση, ευαλωτότητα και αποδοχή ότι κάποιος άλλος μπορεί να επηρεάσει βαθιά την ευτυχία μας. Κρύβει μέσα της μια διαφάνεια εαυτού, τη συντροφικότητα — το να μηδενίζεις τον εγωισμό σου, να είσαι εκατό τις εκατό ο εαυτός σου αλλά και να ρίχνεις συγχρόνως κάθε άμυνά σου.
Όσο πιο βαθιά είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερο είναι και το τίμημα της συναισθηματικής επένδυσης. Η αγάπη απαιτεί προσπάθεια και ζούμε πλέον σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι πιέζονται με το πιο μικρό, και δεν θέλουν και να πιεστούν ούτε και να προσπαθήσουν για το καλύτερο μιας και έχουν μάθει να έχουν το προσωρινό και το εύκολο, το γνώριμο – το ασφαλές, με πολύ απλούς και γρήγορους τρόπους. Έτσι έχουμε γίνει ειδικοί στο να παραμένουμε μικροί και ασφαλείς, επειδή το εύκολο και το εφήμερο μας κρατά, αλλά μας κρατά για λίγο. Δεν δίνει ουσία στη ζωή μας.
Προσποιούμαστε ότι δεν χρειαζόμαστε την αγάπη. Αλλά κάτω από όλα αυτά ποιος δεν θέλει την πραγματική αγάπη στο τέλος της ημέρας; Κρατάμε ψηλά τον εγωισμό μας, το “αυτός είμαι” και δημιουργούμε μια ψεύτικη αλήθεια γύρω μας, πιο πολύ για να κάνουμε τον εαυτό μας να πιστέψει πως νιώθουμε καλά, δημιουργώντας μια ψυχρή, μοναχική ασφάλεια. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν την αγάπη όχι επειδή δεν την θέλουν, αλλά επειδή διαισθάνονται τη δύναμή της. Το βάθος της μας καλεί να αφήσουμε τον έλεγχο και να εμπιστευτούμε — και αυτή η παράδοση είναι που γεννά τον φόβο, το άγχος και την ανασφάλεια. Να εκφράζουμε τους φόβους μας, και να μην ανησυχούμε πως αν έχουμε και οι δύο δίκιο αυτό σημαίνει ότι δεν ευθυγραμμιζόμαστε.
Δεν φοβόμαστε την αγάπη, αλλά το κόστος της. Το ρίσκο να ανοιχτούμε, να κοιτάξουμε κατάματα τις δικές μας ανασφάλειες και τα “στραβά” που πρέπει να διορθώσουμε για να είμαστε με κάποιον. Φοβόμαστε το αβέβαιο που έρχεται μαζί της – το ότι δεν έχουμε πλέον μόνο τον εαυτό μας για να κάνουμε χαρούμενο, έχουμε και έναν άλλο άνθρωπο δίπλα μας και πρέπει να χάσουμε κάτι δικό μας για να τον έχουμε, για να τον κάνουμε κι εκείνο χαρούμενο. Η αγάπη, η αληθινή, είναι ακριβώς αυτό: να τολμάς το πρωτόγνωρο, να ζεις με πάθος στο άγνωστο, και να βρίσκεις ομορφιά ακόμα και στο ρίσκο της καρδιάς σου. Όπως είπε και ο Ethan Hawke σε πρόσφατη συνέντευξη του, αυτός ο οποίος αγαπά και ερωτεύεται, στο τέλος πάντα νικά με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, ακόμη κι αν ραγίσει η καρδιά του. Εφόσον σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, ο ήλιος λάμπει ακόμη κι αν το γρασίδι δεν εκτιμά τις ηλιαχτίδες του. Συνεχίζει να λάμπει το φως του. Όλα τα μπορούμε. Θέλουμε όμως;
Μόλις κατανοήσουμε την αξία που φέρνουμε στο τραπέζι – όταν αποδεχόμαστε ποιοι είμαστε, με όλα μας τα πάθη, τα λάθη και τις δυνατότητές μας, τότε το κόστος της αγάπης δεν τρομάζει πια. Η καρδιά μας μαθαίνει να ανοίγει, γιατί γνωρίζει πως ό,τι προσφέρει είναι ανεκτίμητο, και ότι η αληθινή αγάπη αξίζει κάθε ρίσκο. Με ηρεμία, η αγάπη θα μοιάζει σαν την πιο όμορφη μελωδία σε ένα τραγούδι με μαγική ενορχήστρωση. Δεν είναι η αγάπη που μας φοβίζει, είναι όσα απαιτεί για να υπάρξει αληθινά. Το ρίσκο της έκθεσης, το να χάσεις και κάτι από τον εαυτό σου ρίχνοντας άμυνα και εγωισμό, την ευθύνη του να κρατήσεις κάτι ζωντανό πέρα από τον ενθουσιασμό της αρχής. Κι όμως, ίσως εκεί ακριβώς να βρίσκεται και η αξία της: στο ότι δεν χαρίζεται, δεν είναι εύκολη, αλλά κερδίζεται μέσα από προσπάθεια, συνέπεια και ειλικρίνεια. Γιατί στο τέλος, δεν είναι το κόστος που καθορίζει αν άξιζε, είναι το αν τολμήσαμε να αγαπήσουμε παρά τον φόβο και τους ενδοιασμούς.
