Tο μπαράκι που είχαμε στέκι.
Αυτό που στο πίσω μέρος του σκηνικού έπαιζε πάντα Scorpions, Nirvana, james, travis. Που μάλωνες για το ποιος θα παίξει tetris διπλό και ποιος είναι ο καλύτερος στα βελάκια. Εκεί που έδωσες το πρώτο σου φιλί, έκανες το πρώτο σου μεθύσι και διασκέδασες με την ψυχή σου.
Η κολλητή του καλοκαιριού.
Αυτή που συναντιόσασταν κάθε Ιούνιο. Που δεν έφτανε όλο το καλοκαίρι να τις εξιστορήσεις όλα αυτά τα χειμωνιάτικα γεγονότα. Δεν έφταναν ποτέ όλες οι γραμμές του τετραδίου να τα πεις, στα γράμματα που ανταλλάσσατε. Που παρέμεινε ακόμα, η κολλητή του καλοκαιριού.
Ο αιώνιος καλοκαιρινός ερωτάς.
Αυτός που κάθε τέλος καλοκαιρού δίνατε ραντεβού στο ίδιο μέρος. Που κάθε χρόνο γινόταν πιο όμορφος και πιο δυνατός. Που έλπιζες να είναι ο μεγαλύτερος από όλους και που ακόμα γυρνά στο μυαλό σου.
Πού να το φανταζόσουν Ε!; Όλες αυτές οι ξεχασμένες, σκονισμένες, ευτυχισμένες μέρες, ένα τόσο δα μικρό, αδιάφορο μπουκαλάκι άρωμα, τις είχε κλειστές μέσα του τόσο καιρό…
Ξαφνικά, ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα και με αντικρίζω στον καθρέπτη κοκαλωμένη. Ούτε και εγώ η ίδια δεν ξέρω πόσα λεπτά ή δευτερόλεπτα πέρασαν. Απομακρύνω το μπουκαλάκι κοιτάζοντας το χαμογελαστή, σαν να του λέω ευχαριστώ, μέχρι που το τοποθετώ στο ίδιο σημείο. Αυτή τη φορά, κλειστό!
Το μπουκαλάκι παρ’όλα αυτά τις επόμενες μέρες και σχεδόν για όλο τον καιρό, παρέμεινε έτσι, στραβόκλεισμένο. Όσο και να προσπάθησα αυτό το καπάκι να το κουμπώσω, αυτές οι 2 – 3 σταγόνες πέφτανε πάντα πάνω μου. Σα να γνώριζε πως αυτή η κρυφή και ύπουλη ιεροτελεστία, με κρατούσε παράδοξα χαρούμενη μέχρι που θα έπεφτε ξανά μπροστά στο οπτικό μου πεδίο.
Και ΕΣΥ, παρ’όλο που θέλεις να το χιλιοσφραγίσεις, αυτό κάθεται πεισματικά μισάνοιχτο εκεί! Να σου θυμίζει κάθε φορά που θα το αντικρύζεις έτσι, να φαντάζεσαι, να ταξιδεύεις, να ζεις…
Μα πάνω από όλα, να χαμογελάς! 🙂
