Οι Τρίτες μου δεν είναι πια ίδιες. Ίσως και να είναι η δική μου θεωρία απέναντι στις Τρίτες αυτή, ποιος ξέρει; Κι όμως, παρόλο που η Δευτέρα είναι η μέρα που πολλοί δεν αντέχουν, για εμένα η μέρα αυτή υπήρξε για αρκετό καιρό η Τρίτη. Οι Τρίτες είχαν αφήσει από νεαρή ηλικία μέσα μου μια παράξενη πικρία. Ο μικρός μου εαυτός έπιανε το μολύβι και στρίμωχνε στις σελίδες του ημερολογίου πολλά που έμοιαζαν να βαραίνουν περισσότερο κάθε φορά που το ημερολόγιο έγραφε «Τρίτη». Θυμάμαι μια Τρίτη με έντονο τσακωμό, με μια εξίσου δύσκολη μέρα στο σχολείο, με λέξεις άσχημες που ειπώθηκαν χωρίς επιστροφή. Μια άλλη που έφερε απώλεια, σιωπή και ένα κενό που δεν ήξερα πώς να γεμίσω. Υπήρξαν Τρίτες που με βρήκαν κάτω από βαριές κουβέρτες, άρρωστη, όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή. Διαγωνίσματα που δεν πήγαιναν καλά, εντάσεις, απώλειες, μικρές ή και μεγάλες. Μυστικά που προδόθηκαν, φίλες που έφυγαν και μια μοναξιά που απλωνόταν αθόρυβα. Ραγισμένες καρδιές του έρωτα, πόνο, δάκρυα. Γεγονότα που μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να ξεχάσω. Ήταν η μέρα που κάτι πάντα “στράβωνε”.
Από ένα σημείο και μετά, ήταν σαν να φοβόμουν τις Τρίτες, να με άγχωνε ο ερχομός τους, να ήθελα να γίνει κάτι και να περάσει γρήγορα αυτή η μέρα, ή από την άλλη αν μπορούσα να έκανα και κάτι μαγικό για να πηδήξω πάνω από αυτή. Να την προσπεράσω. Κάθε εβδομάδα, σχεδόν ασυναίσθητα, προετοιμαζόμουν. Όχι για κάτι συγκεκριμένο — αλλά για το ενδεχόμενο. Για εκείνη τη μικρή ανασφάλεια ή και ένστικτο που σου λέει “κάτι θα γίνει σήμερα”. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση ή κάποια περίεργη ειρωνεία της ζωής. Από μικρή, θυμάμαι τις Τρίτες σαν μικρά σημάδια στο ημερολόγιο που έφερναν μαζί τους ένα βάρος.
Και όμως, η ζωή — που έχει πάντοτε έναν τρόπο να ανατρέπει ακόμα και τις πιο βαθιές μας βεβαιότητες αποφάσισε κάποια στιγμή να αλλάξει το σενάριο. Χωρίς να το καταλάβω αμέσως, οι ίδιες αυτές Τρίτες άρχισαν να γεμίζουν με κάτι άλλο. Σαν να γύρισε η πλευρά του νομίσματος και να μου έδειξε και την άλλη πλευρά της ζωής. Εκεί που περίμενα δυσκολία, ήρθε κάτι απρόσμενα όμορφο. Τρίτη ήταν όταν έζησα ένα από εκείνα τα πρώτα φιλιά που δεν ξεχνάς ποτέ — ένα από εκείνα τα πρωτόγνωρα συναισθήματα εξίσου που δεν ξεχνάς ποτέ. Τρίτη ήταν όταν γνώρισα ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή μου σχεδόν τυχαία και τελικά έγιναν κομμάτι της ιστορίας μου αλλά και της καρδιάς μου. Τρίτη ήταν όταν άνοιξαν νέοι κύκλοι. Νέες δουλειές, νέα ξεκινήματα, αποφάσεις που στην αρχή έμοιαζαν τρομακτικές αλλά τελικά με πήγαν ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που είμαι σήμερα. Και ναι — Τρίτη ήταν και όταν έκλεισαν κάποιοι κύκλοι που έπρεπε να κλείσουν. Όχι με πίκρα, αλλά με εκείνη τη σιωπηλή αποδοχή που έρχεται όταν ξέρεις ότι κάτι ολοκληρώθηκε. Με αγνή ανακούφιση. Οι Τρίτες γέμισαν ήλιο. Γέμισαν στιγμές. Γέμισαν γέλιο. Με έβρισκαν να ανοίγω την οθόνη του κινητού μου απλώς για να δω την ώρα και να χαμογελώ όταν έγραφε «Τρίτη» — στη πιο όμορφη βραδιά, κάπου μέσα στην πόλη, κάτω από το φεγγάρι και τα αστέρια. Και τότε κατάλαβα… πως ακόμα και οι πιο βαριές μέρες μπορούν να αλλάξουν αν τους δώσεις χρόνο να γίνουν φως.
Οι Τρίτες μου δεν άλλαξαν ξαφνικά επειδή ο κόσμος έγινε διαφορετικός. Άλλαξαν γιατί άλλαξα εγώ. Άλλαξαν γιατί εγώ άρχισα να βλέπω τον κόσμο διαφορετικά. Γιατί άρχισα να τις αφήνω να είναι αυτό που θέλουν να είναι — χωρίς να τις φορτώνω με το παρελθόν. Σήμερα, αν με ρωτήσεις τι σημαίνει Τρίτη για μένα, θα σου πω μια μέρα που πολύ περιμένω, που ανυπομονώ. Και κάπως έτσι, μια μέρα που κάποτε φοβόμουν, έγινε μια μέρα που παρατηρώ με περιέργεια. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι, ότι ακόμα και οι πιο δύσκολες μας συνήθειες ακόμα και οι πιο περίεργοι μικροί φόβοι μπορούν να μεταμορφωθούν. Όχι από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά μέσα από τις στιγμές που μαζεύονται σιγά σιγά και αλλάζουν την ιστορία μας.
Τώρα εκτιμώ το τώρα και κάθε μέρα της εβδομάδας. Μαθαίνω όλο και περισσότερο να ζω τη στιγμή, να είμαι παρούσα στο εδώ και τώρα. Κάθε μέρα, προσπαθώ να εκτιμώ κάθε μικρό πράγμα στη ζωή, κάθε μικρό πράγμα που με περιβάλλει. Το φως, ή ακόμη και μια αχτίδα του. Προσπαθώντας να μην υπολογίζω τις μέρες που σπαταλάω ή τις ενοχλητικές και περιττές συζητήσεις για ασήμαντα πράγματα ή ασήμαντες επαναλήψεις. Και συνεχίζω να αλλάζω, γιατί ίσως ποτέ δεν αλλάζουμε πλήρως, απλώς εξελισσόμαστε, αν το επιτρέψουμε στον εαυτό μας. Κατάλαβα πως αν μένεις στο ίδιο, θα παίρνεις πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Κι έτσι άρχισα να προσπαθώ να είμαι περισσότερο στο τώρα. Και κάπως έτσι, μέσα από αυτή τη μικρή, επίμονη αλλαγή, έμαθα να εκτιμώ… όχι μόνο τις Τρίτες, αλλά και κάθε μέρα που μου δίνεται. Οι Τρίτες μου δεν είναι πια ίδιες. Και, για να είμαι ειλικρινής, χαίρομαι που δεν είναι.
