Δεν αγαπάμε όλοι με τον ίδιο τρόπο — και αυτό δεν είναι καθόλου πρόβλημα. Αντιθέτως είναι δύναμη. Η γλώσσα αγάπης που κουβαλάει ο καθένας μας, δεν έρχεται για να μας βάλει σε κουτάκια, αλλά για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε κάτι πιο ουσιαστικό: πώς δίνουμε και πώς λαμβάνουμε αγάπη. Και όταν το καταλάβεις αυτό, κάτι αλλάζει. Μέσα από τα βιώματα μας, την εξέλιξη μας ως άνθρωποι αλλά και την παιδική μας ηλικία έχουμε μάθει να δίνουμε αγάπη, σε μεγαλύτερο βαθμό, με τον τρόπο που χρειαζόμαστε εμείς. Κάποιοι λένε πως το love language μας βασίζεται σε ό,τι δεν λάβαμε ως παιδιά, μπορεί και να είναι κι αυτό. Για μένα σίγουρα ωστόσο το love language είναι και κάτι που δημιουργεί ασφάλεια, κάτι σαν ένα θέλω να μπορώ πάντα να σ’ αγαπώ εδώ, για τον άνθρωπο μου.
Κάποιος βρίσκει την αγάπη στα λόγια, κάποιος στην παρουσία, κάποιος στην φροντίδα και κάποιος άλλος στην επαφή. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μάθει να προσφέρουμε αγάπη με τον τρόπο που τη χρειαζόμαστε οι ίδιοι. Δίνουμε αυτό που θα θέλαμε να πάρουμε — περισσότερη προσοχή, περισσότερα λόγια, περισσότερη παρουσία. Όμως ο άνθρωπος απέναντί μας μπορεί να μην “μεταφράζει” αυτά τα ίδια πράγματα ως αγάπη. Η ουσία δεν είναι να δώσεις περισσότερο, αλλά να δώσεις με τον τρόπο που ο άλλος μπορεί πραγματικά να λάβει. Να παρατηρήσεις τι τον κάνει να φωτίζεται, τι ζητάει χωρίς να το λέει ξεκάθαρα, πώς εκφράζει ο ίδιος τη φροντίδα. Εκεί κρύβεται το δικό του love language.
Ταυτόχρονα, για να σε καταλάβει και ο άλλος, χρειάζεται να κάνεις και το δικό σου κομμάτι πιο ορατό. Όχι με απαιτήσεις, αλλά με ειλικρίνεια. Να δείχνεις τι σε γεμίζει μέσα από μικρές φράσεις, κινήσεις και αντιδράσεις: να λες τι εκτίμησες, πότε ένιωσες κοντά, τι σε άγγιξε, τι σου άρεσε που έκανε. Έτσι, ο άλλος δεν χρειάζεται να μαντεύει — μαθαίνει. Και κάπου εκεί γίνεται η σύνδεση. Όταν εσύ προσπαθείς να αγαπήσεις με τρόπο που μπορεί να λάβει ο άλλος και εκείνος μαθαίνει, σιγά σιγά, πώς να αγαπήσει εσένα με τρόπο που έχει νόημα για σένα. Το love language είναι ο τρόπος του κάθε ένα, όπου διαφέρει από τον άλλον, και τον κάνει να νιώθει ασφάλεια, να καταλαβαίνει ότι κάποιος νοιάζεται, να εκφράζει όσα δεν λέγονται εύκολα με λόγια. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Υπάρχει αυτό που σε γεμίζει.
Όταν ξέρεις τη δική σου γλώσσα αγάπης, αρχίζεις να βλέπεις και των άλλων. Και τότε δεν παίρνεις τα πάντα προσωπικά, δεν περιμένεις από όλους να λειτουργούν όπως εσύ, αρχίζεις να εκτιμάς τις διαφορετικές εκφράσεις αγάπης. Αποδέχεσαι τόσο τον εαυτό σου όσο και τον απέναντι σου. Ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι, κάποιος μπορεί να μη λέει πολλά, αλλά είναι πάντα εκεί. Και αυτό είναι αγάπη. Μπορεί να μην έρχεται ακριβώς όπως είσαι εσύ, και δεν χρειάζεται κιόλας, αλλά έρχεται. Η σύνδεση γίνεται πιο ουσιαστική γιατί βασίζεται στην κατανόηση και στην αποδοχή, όχι στις προσδοκίες. Η γλώσσα της αγάπης σου συνεπώς δεν είναι αδυναμία. Είναι οδηγός. Σε βοηθά να συνδεθείς πιο βαθιά, να καταλάβεις καλύτερα και, το πιο σημαντικό, να αγαπήσεις με τρόπο που έχει νόημα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πόση αγάπη δίνεις. Αλλά αν ο άλλος μπορεί να τη νιώσει.
Στο τέλος της ημέρας, η αγάπη δεν είναι θέμα ποσότητας αλλά κατανόησης. Δεν έχει σημασία πόσα δίνεις, αλλά αν αυτό που δίνεις βρίσκει τρόπο να φτάσει στον άλλον. Και το ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Όταν αρχίσεις να βλέπεις την αγάπη πέρα από τον δικό σου τρόπο και να την αναγνωρίζεις σε διαφορετικές μορφές, τότε η σχέση γίνεται πιο ουσιαστική, πιο ήρεμη, πιο αληθινή. Αυτό όμως προϋποθέτει και να βγεις από τη ζώνη άνεσης και συνήθειας σου. Να αφήσεις για λίγο στην άκρη τον τρόπο που έχεις μάθει να αγαπάς και να δοκιμάσεις να δώσεις με έναν τρόπο που ίσως δεν σου είναι οικείος— αλλά είναι σημαντικός για τον άλλον. Με υπομονή και αποδοχή, χωρίς πίεση και χωρίς εγωισμό, αρχίζεις να κάνεις αυτή τη μικρή αλλά ουσιαστική διαφορά, να αγαπάς όχι μόνο όπως ξέρεις, αλλά όπως έχει ανάγκη ο άνθρωπος απέναντί σου. Γιατί τελικά, δεν χρειάζεται να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε. Χρειάζεται μόνο να μάθουμε ο ένας τη γλώσσα του άλλου και να κάνουμε την προσπάθεια .. να τη μιλήσουμε. Εκεί είναι που η αγάπη παύει να είναι κάτι που απλώς ελπίζεις να νιώσεις… και γίνεται κάτι που ξέρεις ότι υπάρχει.
