Πάντα ενθουσιάζομαι το ίδιο που το φεγγάρι δεν πέφτει απ'τον ουρανό, η θάλασσα είναι μπλε και η μουσική μας αγγίζει. Για όλα αυτά και για άλλα, μου αρέσει να γράφω.
Είναι ο άνεμος που αφήνουν πίσω τους όταν περπατούν, ένα περπάτημα γαλήνιο και βαρύ συνάμα. Ο ήχος των χεριών τους όταν σ’αγγίζουν στο πρόσωπο και σου λένε πως <<Όλα θα…
Θα πρέπει να ήμουν το πολύ έντεκα ή δώδεκα χρονών όταν ξεκίνησα να μπαίνω,με την ιδιαίτερη περιέργεια εκείνης της ηλικίας,στο δωμάτιο που έβλεπε το Λυκαβηττό.Το δωμάτιο αυτό είχε μία χαρακτηριστική…
Ξύπνησα σήμερα από ένα πολύ δυνατό όνειρο.Από εκείνα που συμμετέχεις με όλο σου το είναι,που βρίσκεσαι όσο πιο παρών γίνεται στη στιγμή που βιώνεις. Ομολογώ πως δεν μου συμβαίνει…