Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η Oriana Aragon (2018) στο Πανεπιστήμιο του Yale, η έκφραση μέσω του κλάματος σε στιγμή χαράς έχει σύνδεση με την εξισορρόπηση των συναισθημάτων. Οι άνθρωποι δηλαδή επιδιώκουν (ασυνείδητα) την ισορροπία των έντονων συναισθημάτων που νιώθουν μέσω της αντίθετης αυτής αντίδρασης. Θέλοντας ισορροπία για την έντονη χαρά, έκπληξη, κτλ, κάνουν κάτι το απελευθερωτικό, κλαίνε. Άλλωστε, καθόλου τυχαία οι άνθρωποι αυτοί αναφέρουν πως ηρεμούν μετά από αυτή την αντίδραση. Αν δεν το παρατηρήσατε ήδη, το ίδιο συμβαίνει και μετά από το κλάμα λόγω ενός δυσάρεστου γεγονότος. Λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να νιώθουμε «ελαφρότεροι», αφού το συναίσθημα παίρνει μορφή και δεν μένει μόνο μέσα μας.
Το κλάμα πηγάζει από το συναίσθημα, όχι τη κατάσταση
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα μέσα στη καθημερινότητα μας που είναι αντιφατικά και μοιάζουν με τα «δάκρυα χαράς». Καθημερινό παράδειγμα είναι πώς αντιδρούν οι περισσότεροι άνθρωποι όταν βλέπουν ένα μικρό και γλυκό μωρό. Πολλοί θα θέλουν να το κρατήσουν δυνατά στην αγκαλιά τους ή να του τσιμπήσουν τα μάγουλα. Αυτές οι επιθετικές συμπεριφορές δεν θέλουν να κάνουν κακό στα μωρά. Αντίθετα, είναι απάντηση με αρνητική συμπεριφορά/συναίσθημα σε ένα θετικό γεγονός. Το ίδιο συμβαίνει και με το κλάμα σε μία χαρούμενη στιγμή. Επομένως, η αντίδραση σε μία κατάσταση δεν έχει σχέση με την ίδια την κατάσταση, αλλά με το θετικό συναίσθημα που χρειάζεται ισορροπία. Αυτή η «δίμορφη έκφραση», σύμφωνα με την Aragon, αποτελεί μηχανισμό ο οποίος ρυθμίζει το θετικό συναίσθημα που νιώθει το άτομο.
Τα δάκρυα στη πραγματικότητα δεν είναι αντίφαση, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη αντίδραση. Δεν είναι αδυναμία, δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύψουμε. Όταν τα συναισθήματα που νιώθουμε είναι τόσο μεγάλα που νιώθουμε ότι μας κατακλύζουν, το σώμα βρίσκει έναν δικό του μοναδικό τρόπο να εκφραστεί. Και παίρνει τη μορφή του κλάματος, ώστε να βρει ισορροπία. Έτσι, τα «δάκρυα από χαρά» είναι μια υπενθύμιση ότι νιώθουμε πραγματικά, ολοκληρωμένα και απόλυτα.
