Κορώνα ή γράμματα; Φεύγω! Έλα να σε φιλήσω! Να προσέχεις! Θα τα πούμε όταν γυρίσω! Θα γυρίσω άραγε; Ποιός ξέρει τι μου επιφυλάσσει το σήμερα… Τι είπες; Τίποτα…τίποτα! Κάτι σκεφτόμουν…
Κάθε φορά που έρχεται η άνοιξη, φεύγω εγώ! Όχι εγώ δηλαδή, ολόκληρος. Σαν σώμα, σαν οντότητα, σαν άνθρωπος… Εννοώ πως φεύγει το μυαλό μου και η ψυχή μου. Είμαι αλλού……
«Φοβάμαι, μαμά. Δεν ξέρω τι γίνεται. Νιώθω να είμαστε σε ένα σπίτι, εγκλωβισμένοι, νιώθω τη φωτιά να πλησιάζει, νιώθω τη φωτιά να πλησιάζει σαν γάτα το θήραμά της, σα λύκος…