Η χρήση της ύπνωσης για την ανακούφιση από τον πόνο εντοπίζεται στη βιβλιογραφία από τη δεκαετία του 1840. Σύμφωνα με την θεωρία της υπνο-αναλγησίας, η ύπνωση μπορεί να είναι αποτελεσματική για την πλειονότητα των ανθρώπων που υποφέρουν από πόνο ποικίλης αιτιολογίας και εκδήλωσης, με την πιθανή εξαίρεση της μειονότητας των ασθενών που είναι δεν είναι δεκτικοί σε μια τέτοια παρέμβαση.
Τι είναι η ύπνωση;
Είναι δύσκολο να δοθεί ορισμός στην ύπνωση. Είναι ένα σύνολο τεχνικών που έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να ενισχύσουν την συγκέντρωση, να μειώσουν τους συνήθεις περισπασμούς και να αυξήσουν την απόκριση όταν κάποιος προτείνει στον υποβαλλόμενο στην ύπνωση να μεταβάλλει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και την κατάστασή του. Δεν είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Επίσης δεν είναι μια μορφή θεραπείας αυτή κάθε αυτή, αλλά σαν διαδικασία μπορεί πιθανώς να χρησιμοποιηθεί για να διευκολύνει άλλες θεραπείες. Η δεκτικότητα των ανθρώπων ως προς την ύπνωση διαφέρει εντόνως.
Υπνο-αναλγησία
Κατά την ύπνωση η συνείδηση μεταβάλλεται και αυξάνεται η προσοχή σε κάτι συγκεκριμένο ενώ ο υπνωτιζόμενος χάνει την συσχέτισή του όσον είναι δυνατόν με το περιβάλλον του και τις επιρροές του. Έτσι γίνεται δεκτικός σε όσα του λέγονται. Με άλλα λόγια, ο θεραπευτής μπορεί να τον βοηθήσει να αλλάξει την αντίληψη, την αίσθηση, την σκέψη και την συμπεριφορά του μέσα από προτάσεις που κάνει. Δεχόμενοι αυτό, υπάρχει η ιδέα ότι πιθανώς να μπορεί ο ασθενής να διδαχτεί πώς να αλλάξει την αντίληψή του για τον πόνο και έτσι να τον μεταβάλλει ή να μάθει να τον διαχειρίζεται.
Η επιστημονική κοινότητα δεν είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ύπνωση. Τελευταία ωστόσο, κατά κύριο λόγο στο εξωτερικό αυτό φαίνεται να αλλάζει, κυρίως λόγω δεδομένων που αναδεικνύουν την επιρροή της ύπνωσης στην νευροφυσιολογία του πόνου και συνεχείς αναφορές για τις θεραπευτικές της ιδιότητες απέναντι στον χρόνιο πόνο.
Έρευνα του 2000 από τους ψυχολόγους Steven Lynn, PhD, Irving Kirsch, PhD, Arreed Barabasz, PhD, Etzel Cardeña, PhD, and David Patterson, PhD δείχνει ότι η ύπνωση ως μέρος ενός θεραπευτικού προγράμματος για έναν αριθμό νοσημάτων με πόνο μπορεί να είναι αποτελεσματική για την ανακούφιση έως και του σοβαρού πόνου, μεταβάλλοντας την εμπειρία του – τη βίωσή του. Ενώ το 2003 ο Dr. Patterson και ο Mark Jensen, PhD βρήκαν ότι η υπνο-αναλγησία σχετίζεται με σημαντική μείωση: στην αξιολόγηση του πόνου, στην ανάγκη για αναλγητικά ή ηρεμιστικά, στην ναυτία και την τάση προς έμετο, και στην παραμονή στο νοσοκομείο.
Η ύπνωση ακόμα δεν έχει μπει στις καθιερωμένες πρακτικές αντιμετώπισης του πόνου και ούτε έχει εξακριβωθεί ακριβώς κατά πόσο είναι αποτελεσματική και με ποιο τρόπο. Τα ως τώρα δεδομένα και οι εμπειρίες από θεραπευτές και ασθενείς ωστόσο επιβάλλουν να έχουμε κατά νου μία τέτοια πιθανή θεραπεία η οποία τα επόμενα χρόνια ίσως αναδειχθεί ως μια σωτήρια θεραπεία για το σημαντικό θέμα του χρόνιου πόνου.
