Μαρία Σιώρη

Alice, why would you ever leave Wonderland?
το γυάλινο κάστρο

Το γυάλινο κάστρο μας

Ήταν μικρό αλλά μάλλον λειτουργικό, αυτό το γυάλινο κάστρο. Τις κουρτίνες τις κρέμασες εσύ, τις κουρτίνες που διάλεξα εγώ. Ήταν κάτασπρες για να φέρνουν μέσα όλο το φως του κόσμου.…

Οι αναμνήσεις ας μείνουν αναμνήσεις

Οι αναμνήσεις είναι ύπουλο πράγμα. Πρώτον γιατί υπάρχουν στο κεφάλι σου, στο μυαλό σου και ό,τι κατοικεί εκεί είναι μάλλον επικίνδυνο, είναι ίσως ανεξέλεγκτο.  Οι αναμνήσεις είναι ένα τεράστιο κεφάλι…
το τέλος

Το τέλος είναι ένα

Θέλω τόσα πράγματα να σου πω απόψε. Γιαυτό σε κάλεσα εδώ. Έχω πολύ καιρό να σε δω, τόσο που έχω χάσει το μέτρημα. Είναι μέρες πολλές, είναι μήνες, ίσως χρόνος.…
γυάλινο κάστρο

Το γυάλινο κάστρο

Νόμιζα πως μου άρεσαν οι αλλαγές. Γιατί βαριέμαι εύκολα. Γιατί κουράζομαι με τις ρουτίνες. Γιατί το μυαλό μου ψάχνει συνεχώς διεξόδους, αναζητά συνεχώς καινούργιους δρόμους. Έτσι τουλάχιστον νόμιζα. πως θα…

Θέλει θάρρος η αλήθεια

Ανόητο παιχνίδι που καταλήγει να ανακατεύει το μυαλό με τον πιο παιδιάστικο και διαπεραστικό τρόπο. Αν θα φανείς αρκετά θαρραλέος για να τολμήσεις κάτι ή αρκετά ειλικρινής για να αποκαλύψεις…
Αν ερχόσουν

Αν ερχόσουν…

Αν ερχόσουν, θα ήμαστε ξαπλωμένοι στο ξύλινο πάτωμά σου. Στο δυάρι σου. Στο δυάρι που γέμιζε με λίγο καφέ, λίγο αλκοόλ και πολύ από εμένα. Θέλαμε να το βάψουμε. Σε…
123123123