Ωστόσο, το να βρεθεί η ισορροπία μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας-μέλλοντος, το να σχεδιάσουν ένα κτίριο που ταυτόχρονα θα ταίριαζε στην μέχρι τότε δόμηση της πόλης αλλά και θα διέφερε από την μέχρι τότε εικόνα περί ναοδομίας, δεν ήταν εύκολη υπόθεση αλλά σίγουρα ήταν πρόκληση.
Όπως είπαμε και σε προηγούμενο άρθρο, ένας τρόπος με τον οποίο οι αρχιτέκτονες αντιμετωπίζουν τη δημιουργία πνευματικών -ιερών χώρων είναι μέσω της χρήσης της φύσης. Έτσι, αντιμετωπίζοντας την σύγχρονη εκκλησία και ως ένα κατακόρυφο πάρκο, με την οροφή της να είναι βατή – προσβάσιμη από την πλατεία, η Sydhavn Church αποτέλεσε την πρώτη νέα εκκλησία που χτίστηκε στην Κοπεγχάγη από το 1989, και λειτουργεί ως ιερός χώρος θρησκείας, πολιτιστικό σπίτι και χώρος αναψυχής.
Με ένα σπειροειδές διάδρομο που κινείται προς τα πάνω, με τα σκαλοπάτια δηλαδή που σε ανεβάζουν ψηλά, πάνω από το κτίριο, προκαλεί περαστικούς και επισκέπτες να απολαύσουν τη θέα, ώστε αγναντεύοντας τον ορίζοντα και σκεπτόμενοι το «υπερπέραν» να «επικοινωνήσουν» με το θείο, να «κατακτήσουν» το άγνωστο, να μετοικήσουν για λίγο σε χώρους περισυλλογής και πνευματικότητας.
Όπως τονίσαμε ξανά, η αρχιτεκτονική δεν μας διδάσκει τι είναι ιερό, αλλά μπορεί να το προσελκύσει, να το αγγίξει και να το μεταδώσει με τον δικό της τρόπο σε όλους -πιστούς και μη.
Έτσι εδώ, χωρίς αποκλεισμούς στη φύση, σχεδιάζοντας ένα φυσικό μέρος συνάντησης για γιορτές και για πολλές άλλες δραστηριότητες όπως γάμους, συναυλίες κ.λ.π., μια πολυδιάστατη εκκλησία ανοιχτή όλο το εικοσιτετράωρο για άτομα όλων των ηλικιών, επιτυγχάνεται μια ισορροπία μεταξύ των πνευματικών και κοινοτικών αναγκών της πόλης.
Αυτό το ιερό σπίτι θρησκείας, αντικατοπτρίζει μια ανοιχτή και μοντέρνα κοινωνία στην οποία η εκκλησίες πρέπει να λειτουργούν τόσο ως κέντρα πίστης όσο και πολιτισμού, ως χώροι για κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.
