Ανδριάνα ΜακρήΗ Unicef επέλεξε και φέτος τη φωτογραφία της χρονιάς για το 2017, μια φωτογραφία που -δυστυχώς- δεν αποτελεί έκπληξη.
Κάθε χρόνο η UNICEF απονέμει το «Photo of the Year Award» στη φωτογραφία που κατά τη γνώμη της αποτύπωσε καλύτερα και με την πιο ιδιαίτερη ματιά την προσωπικότητα και τις συνθήκες διαβίωσης παιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο. Για το 2017 επέλεξε την εικόνα ενός νεαρού κοριτσιού στη Συρία, της 5χρονης Zahra, που ζει σε έναν καταυλισμό προσφύγων της Ιορδανίας.
Το 2015, οι γονείς της Zahra έφυγαν από την Συρία για να γλιτώσουν από τις πολεμικές συρράξεις που μαίνονταν στη χώρα, μαζί με την κόρη τους και τα υπόλοιπα επτά παιδιά τους. Έκτοτε ζουν σε μια σκηνή στον καταυλισμό. Ο πατέρας της, που πριν εργαζόταν ως οδηγός ταξί και αγρότης, είναι αυτή τη στιγμή άνεργος, ψάχνοντας πλέον μια οποιαδήποτε δουλειά στα εδάφη της Ιορδανίας. Ούτε η Zahra ούτε κανένα άλλο από τα αδέρφια της πηγαίνουν στο σχολείο.
Ο Muhammed Muheisen που τράβηξε το πορτρέτο της μικρής Zahra είναι φωτορεπόρτερ και έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο Πούλιτζερ. Με τον φακό του καταγράφει την προσφυγική κρίση εδώ και πάνω από μια δεκαετία, συνεργάζεται με το National Geographic και είναι επίσης ιδρυτής του Everyday Refugees Foundation. Γι’ αυτό, το πρόσωπο της Zahra, ειδικά τα μάτια της, συμβολίζουν τη μοίρα εκατοντάδων χιλιάδων κοριτσιών και αγοριών, των πιο αθώων θυμάτων του πολέμου και της εξορίας. Έχοντας βιώσει απερίγραπτη βία, αυτά τα παιδιά έχουν δυστυχώς απολέσει για πάντα το πρόσωπο της παιδικότητάς τους.
Σε γενικές γραμμές και οι τρεις φωτογραφίες που επιλέγονται ως κορυφαίες της χρονιάς που πέρασε συν εκείνης που αποσπά τον ειδικό έπαινο έχουν κάθε χρόνο θέμα τα παιδιά και το πόσο, δυστυχώς και αναγκαστικά, έχουν εξοικειωθεί με τις τραγωδίες που βιώνουν. Το δεύτερο και τρίτο βραβείο πήγαν αντίστοιχα στους φωτογράφους K. M. Asad από το Μπαγκλαντές και Kevin Frayer από τον Καναδά, που αμφότεροι απαθανάτισαν την κρίση της μουσουλμανικής μειονότητας Ροχίνγκια από την Μιανμάρ.
Η μία φωτογραφία απεικονίζει μια μητέρα να κουβαλά το βρέφος της στην αγκαλιά περπατώντας μες στη θάλασσα και η άλλη δείχνει ένα νεαρό αγόρι σε καταυλισμό προσφύγων του Μπαγκλαντές, να σκαρφαλώνει στην καρότσα ενός φορτηγού που κουβαλά τρόφιμα εκλιπαρώντας για βοήθεια με δάκρυα στα μάτια.
Η μη έκπληξη που προκύπτει και από τις τρεις φωτογραφίες, οι οποίες κέρδισαν το βραβείο, σίγουρα δεν είναι κάτι ευχάριστο. Η προσφυγική κρίση αποτελεί μια μεγάλη πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια, μια πραγματικότητα, που όσο κι αν θέλουν κάποιοι να την προσπεράσουν, συνεχώς θα υπάρχει κάτι που θα αναδικνύει το μέγεθος του ζητήματος, είτε αυτό είναι από μια φωτογραφία, είτε από ένα γκράφιτι, ή ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Η ημερομηνία της λύσης της προσφυγικής κρίσης είναι άγνωστη προς όλους, γι’αυτό και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να βοηθάμε με οποιονδήποτε τρόπο τους πρόσφυγες που έρχονται στη χώρα μας -και κάθε χώρα-, ώστε να ζουν με αξιοπρέπεια. Έτσι όπως, εξάλλου, είχαν συνηθίσει στον τόπο τους.
Πληροφορίες από www.lifo.gr
