Παθολογία της θυρεοειδίτιδας Hashimoto
Η θυρεοειδίτιδα Hashimoto είναι μια θυρεοειδοπάθεια που ανήκει στην κατηγορία των αυτοάνοσων νοσημάτων. Η θυρ/τιδα Hashimoto είναι η πιο συχνή μορφή μη ειδικής θυρεοειδίτιδας, υποθυρεοειδισμού και βρογχοκοίλης. Όπως σε όλα τα αυτοάνοσα νοσήματα έτσι και στην θυρ/τιδα Hashimoto ο οργανισμός στρέφεται εναντίον του ίδιου του οργανισμού. Συγκεκριμένα τα λεμφοκύτταρα του αίματος δεν αναγνωρίζουν τα κύτταρα του θυρεοειδούς ως κύτταρα του οργανισμού. Έτσι παράγουν αυτοαντισώματα επιτιθέμενα σε αυτά τα κύτταρα και καταστρέφουν τους ιστούς του αδένα. Λόγω της καταστροφής αυτής, μειώνεται η παραγωγή των βασικών ορμονών του αδένα, Τ3 και Τ4. Ταυτόχρονα όμως παραμένεις υψηλή η συγκέντρωση της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης στο αίμα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διατηρείται σχεδόν φυσιολογική η παραγωγή των Τ3 και Τ4 διογκώνοντας τον αδένα. Παρότι έχουμε εν τέλει παραγωγή ορισμένων ποσοτήτων ορμονών, ο αδένας υπολειτουργεί.
Συμπτωματολογία της θυρεοειδίτιδας Hashimoto
Η συμπτωματολογία της θυρ/τιδας Hashimoto μοιάζει πολύ με αυτήν του υποθυρεοειδισμού. Οι ασθενείς εμφανίζουν υπνηλία, κόπωση, αμνησία, ξηροδερμία, αύξηση σωματικού βάρους. Το σημαντικότερο όμως σύμπτωμα της θυρ/τιδας Hashimoto είναι η διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα και η εγκατάσταση της βρογχοκοίλης. Η διαδικασία αυτή είναι γενικά ανώδυνη και ο ασθενής μπορεί να μην αντιληφθεί την ύπαρξη της παρά μόνο αν αυτή πάρει μεγάλες διαστάσεις. Η διόγκωση μπορεί να γίνεται ομοιόμορφα, όπως και γίνεται συνήθως. Υπάρχει όμως η πιθανότητα η διόγκωση να είναι ασύμμετρη δίνοντας την όψη όγκων και ύβων στην περιοχή του τραχήλου.
Διάγνωση και Θεραπεία της θυρεοειδίτιδας Hashimoto
Η διάγνωση της νόσου στηρίζεται κυρίως στον εντοπισμό των αυτοαντισωμάτων που παράγονται από τον οργανισμό για να καταπολεμούν τα κύτταρα του θυρεοειδούς. Η αύξηση του μεγέθους του θυρεοειδούς χωρίς να προκαλείται πόνος είναι επίσης μια σημαντική κλινική εικόνα για την διάγνωση της θυρεοειδίτιδας Hashimoto. Η θεραπεία πάλι της ασθένειας είναι συμπτωματική δηλαδή απλά καταπραΰνει τα συμπτώματα και δεν θεραπεύει οριστικά την νόσο. Χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο η χορήγηση θυροξίνης. Σε σπάνιες περιπτώσεις όπου ο διογκωμένος θυρεοειδής προκαλεί πιεστικά φαινόμενα έχουμε χειρουργική αφαίρεσή του. Νέες μελέτες στην ιατρική έρευνα τείνουν να δείξουν πως η χορήγηση σεληνίου μπορεί να μειώσει τα αντιθυρεοειδικά αυτοαντισώματα και να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της νόσου από πιο αρχιακό επίπεδο. Αυτό όμως ακόμα δεν έχει αποδειχθεί ούτε χρησιμοποιείται ανοιχτά σε θεραπεία
