Το Ταξίδι στην Ελλάδα είναι η τέταρτη ταινία που κλείνει το κινηματογραφικό ταξιδιωτικό ημερολόγιο των Στιβ Κούγκαν και Ρομπ Μπράιντον. Μετά τη Βόρεια Αγγλία, την Ιταλία και την Ισπανία οι δύο Βρετανοί κωμικοί κάνουν μια στάση στην Ελλάδα. Λίγο η χημεία των ηθοποιών και η ιδιαίτερη φιλία τους (παρά το ότι ο Μπράιντον θεωρεί ότι η συμπεριφορά του Κούγκαν είναι απαίσια πολλές φορές), λίγο τα διαφορετικά μέρη που ταξιδεύουν, λίγο τα φαγητά, ε δεν είναι περίεργο που αυτές οι ταινίες αγαπήθηκαν απ’ το κοινό.
Come to Greece…
Το Ταξίδι στην Ελλάδα εμπνέεται από την Οδύσσεια και, έτσι, η πρώτη στάση του ταξιδιού των δύο κωμικών είναι η Άσσος, μια αρχαία πόλη κοντά στην -επίσης αρχαία- Τροία. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Το ταξίδι απαρτίζεται από άλλα μικρά ταξίδια με αφετηρία την Καβάλα και τέλος την -πολυπόθητη- Ιθάκη. Κάπου μεταξύ ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων και πλοίων, θα δεις τη Λέσβο, τα Στάγειρα, την Αθήνα, την Επίδαυρο, την Ύδρα (το νησί που έδωσε το όνομα του Λέοναρντ Κοέν σε δρόμο), τη Μάνη και την Πύλο.
Αν οι στάσεις σού φαίνονται πολλές, πού να δεις και τα μνημεία που θα περάσουν μπροστά από τα μάτια σου. Ο Ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς, η Αρχαία Αγορά της Αθήνας, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το Σπήλαιο του Διρού, το Παλάτι του Νέστορα θα σε κάνουν να βάλεις τους παραπάνω προορισμούς στην ταξιδιωτική λίστα σου. Ή θα θελήσεις να ξαναεπισκεφτείς πολλούς απ’ αυτούς, άκουσέ με.
…για να τη βρεις
Το Ταξίδι στην Ελλάδα δεν είναι απλά μια ταινία που κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και την κωμωδία. Δεν είναι μόνο μια ταινία με όμορφα μέρη, αρχαιολογικά μνημεία, φαγητά που δημιουργούν σιελόρροια, yamas, και μιμήσεις ιερών τεράτων όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Αλ Πατσίνο και ο Σερ Μάικλ Κέιν. Δεν είναι μια ταινία στην οποία απλά ξεπετάγονται γνωστά ονόματα όπως Σαπφώ, Μέγας Αλέξανδρος, Πλάτωνας, Σωκράτης, Αριστοφάνης.
Το Ταξίδι στην Ελλάδα είναι μια ταινία όπου θα δεις δύο μεσήλικους κωμικούς να ενσαρκώνουν τους εαυτούς τους και να μιμούνται τον τυπικό Βρετανό τουρίστα της μεσαίας τάξης. Είναι μια ταινία που δείχνει ότι είναι ωραίο να μαθαίνεις νέα πράγματα αλλά και να ξεσκονίζεις τις γνώσεις σου. Ότι σ’ αυτή τη ζωή θα ζήσεις τη χαρά και τη λύπη. Ότι η φρίκη (Μόρια) συνυπάρχει με το πιο ανάλαφρο (Αριστοτέλης). Και ότι σαν ΤΟΝ/ΤΗΝ φίλο/φίλη δεν έχει.
Εκτός απ’ τα παραπάνω, το Ταξίδι στην Ελλάδα είναι και μια -μικρή- ωδή στη μέση ηλικία. Μέσα από διάφορα σκηνικά βγαίνουν στην επιφάνεια (και την οθόνη) οι φόβοι, οι ανασφάλειες και η υπαρξιακή κρίση του πρωταγωνιστικού διδύμου. Και, οκ, μπορεί να μην έχεις τα χρόνια του, αλλά μπροστά σου θα τα βρεις κι εσύ (κι εγώ δηλαδή).
Ο Γουίντερμποτομ μάς παραδίδει άλλη μια απολαυστική ταινία που τιμάει το ταξιδιωτικό saga που ξεκίνησε πριν από 10 χρόνια. Για να μην αναφερθούμε στα τοπία που δείχνει. Είναι τόσο ωραία που δεν χρειαζόταν να βγει το σποτάκι του Greek summer is a state of mind. Θα μπορούσαν απλά να ζητήσουν άδεια για κάποιο στιγμιότυπο απ’ το Ταξίδι στην Ελλάδα.
