Για δύο μάτια που χάνονται

χάνονταιΓια να πω την αλήθεια, μου πήρε λίγα λεπτά για να συνειδητοποιήσω το γεγονός. Αυτό που διάβαζε η κοπέλα που στεκόταν δίπλα μου στο αστικό λεωφορείο ήταν το Maxmag, και πιο συγκεκριμένα, ήταν η στήλη των Αψυχολόγητων. Το απίστευτο της υποθέσεως ήρθε με μία πιο προσεκτική ματιά. Ήταν ο τίτλος: “και έγραφε…”. Ένιωσα παράξενα που είδα με τα ίδια μου τα μάτια μία άγνωστη να διαβάζει το άρθρο που έγραψα…

Από την άλλη πλευρά, χαμογέλασα στην ιδέα πως ο δικός μου κόπος και αυτός των συναδέλφων μου δε πάει χαμένος…

“Καλά πάμε!” σκέφτηκα, αλλά το αίσθημα χαράς δε κράτησε πέρα από μερικά δευτερόλεπτα… Τα γνωστά πλέον υπαρξιακά μου προβλήματα ξαναχτύπησαν την πόρτα…

“Γιατί γράφω; Για ποιο λόγο;” σκεφτόμουν καθώς το λεωφορείο συνέχιζε τη διαδρομή του… Είναι ο βιοπορισμός; Η ματαιοδοξία; Η τάση μου να πλάθω διηγηματικές ιστορίες, ή το αιώνιο κουσούρι μου να παρατηρώ τις καθημερινές ιστορίες των ανθρώπων, την ίδια στιγμή που η δική μου ζωή χάνεται;…

Advertisements
Ad 14

Αυτή η λέξη μου έδωσε και την απάντηση. “Χάνεται”… Τελικά μάλλον γι’ αυτό γράφω… Γι’ αυτά που χάνονται, για την απώλεια… Για όλα αυτά που κάποτε πέρασαν από τη ζωή μου, και μετά έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους ένα κενό που δε θα αναπληρωθεί ποτέ.

Έτσι και τώρα: Δυο μάτια που χάνονται… Άλλη μία απώλεια, που είναι όμως και η σημαντικότερη. Γιατί σε αυτά τα μάτια είχα δει όλη την αλήθεια, την αγάπη, έναν κόσμο ολόκληρο, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ζούσα έως τώρα.

Διαβάστε επίσης  Το αόρατο νήμα που μας δένει

Όλα τελειώνουν όμως… Τα έκανα χάλια και τώρα το πληρώνω… Δε παύω να αγαπάω όμως… Θα είμαι εκεί. Πάντα. Κι ας μην είμαι κοντά στο πρόσωπο που πραγματικά αγαπώ…

Οι σκέψεις διαλύονται απότομα καθώς το λεωφορείο σταματά. Έχουμε φτάσει στο τέρμα… Κατεβαίνω βιαστικά και κοιτώ τον ουρανό… Στο μυαλό μου έρχεται ο Λένιν: “Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω”. Σα’ να περιγράφει κανείς τη ζωή μου με μία και μόνο πρόταση…

Ήττα λοιπόν…. Παραίτηση; Φυσικά και όχι. Οι στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη διαπερνούν τη σκέψη μου καθώς κατεβαίνω τις κυλιόμενες σκάλες προς το σταθμό του μετρό αλλά και προς το βάραθρο της δικής μου μοναξιάς…

“Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει, όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα”…

 

Αρθρα απο την ιδια κατηγορια

Psychic

«The Psychic»: Ένα εφιαλτικό ψυχολογικό θρίλερ στα μονοπάτια του «gore»

Στην εισαγωγική σκηνή του «Psychic» βρισκόμαστε στο 1959, κάπου στην
Joy Division

Μάντσεστερ: H μέλισσα, η μουσική και το ποδόσφαιρο

Αν πάει κάπου το μυαλό μας όταν μας μιλούν για