Μια εικόνα χίλιες λέξεις !

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν εξυμνήσει την αξία της εικόνας. Αν και ως κειμενογράφοι έχουμε συνηθίσει να εκφραζόμαστε μέσω των λέξεων πάντοτέ βάζουμε στο κείμενο μας εικόνες. Πόσο αντικειμενικά όμως μπορούμε να πούμε ότι αντιλαβμανόμαστε μια εικόνα;

Όταν διαβάζουμε ένα κείμενο πάντα πλάθουμε μια εικόνα στο μυαλό μας με βάση τις εμπειρίες που έχουμε ζήσει στον αισθητό κόσμο. Ωστόσο, όταν μας δίνεται η ίδια η εικόνα, πόσα διαφορετικά συναισθήματα και σκέψεις μας δημιουργούνται ;

Αυτή την απορία λοιπόν, θα μας την λύσουν κάποιες από της αρθρογράφους των Αψυχολόγητων ή μπορεί και όχι…

Advertisements
Ad 14

Θα σας παραθέσω την εικόνα που τους έδωσα για να μου γράψει η καθεμία εμπνευσμένη από αυτή ένα μικρό κείμενο.

εικόνα
Πηγή: pinterst

 

Ελένη Ρέγγα :

Οι απειροελάχιστοι άνθρωποι

Κάποιες φορές, αρκετές, το ανθρώπινο είδος αρέσκεται να θεωρεί το είδος του μοναδικό! Οι άνθρωποι, αυτές οι μορφές του σύμπαντος, ορίζουν τους εαυτούς τους σαν αφεντικά της γης και δείχνονται σαν οι μοναδικοί εξουσιαστές τόσων θαυμάτων, που μας χαρίζει καθημερινά ο πλανήτης μας!

Είναι η γνώση και η επιστήμη που έχει διαμορφωθεί αυτή η υπεροπτική αντίληψη των όλων ή απλά η ροή της εξέλιξης του είδους μας; Μήπως ήρθε η εποχή εκείνη που τα μυστήρια του κόσμου μας θα εξηγηθούν; Μήπως η υπεροψία μας καταστρέψει; Μήπως η γνώση μας εξυψώσει; Δεν μπορώ να σας απαντήσω, διότι από την άσκηση λείπει το βασικότερο όλων. Η ύπαρξη και άλλων. Ανθρώπων; Πλανητών παρόμοιοι με την γη; Διαφορετικοί εντελώς πλανήτες και είδη; Μια υπερδύναμη που δημιούργησε τα πάντα;

Είναι λογικό να πιστεύουμε ακόμα και αν δεν το παραδεχόμαστε πως δεν μπορεί σε ένα άπειρο σύμπαν να είμαστε μόνοι μας! Ή κάτι καταστροφικό κάναμε και μας απομόνωσαν ή δεν γνωρίζουμε τον τρόπο να συναντήσουμε και υπόλοιπους. Ίσως η άπειρη λάμψη , εκείνη που κρύβεται και στα αστέρια, μας οδηγήσει να βρούμε απαντήσεις που μας ξεπερνούν. Ίσως τα όνειρα να κρύβουν συμπαντικά κλειδιά που μας ανήκουν. Ή ίσως απλά μια όμορφη νύχτα να ανέβουμε μια σκάλα και να θαυμάσουμε το όλο κοιτώντας τον ουρανό και συνειδητοποιώντας το πόσο άπειρα μικροί είμαστε!

Άνδρεα Αρβανιτίδου:

Όταν κυνηγάς τα όνειρα σου, όταν φτάνεις όλο και πιο ψηλά με την αξία σου, τότε η θέα θα είναι ακόμα καλύτερη. Αν κάποτε φτάσεις στην κορυφή και δεις τον έναστρο ουρανό, τότε μόνο θα ξέρεις ότι μπορείς να φύγεις ευτυχισμένος. Όταν ακολουθείς τους στόχους σου, και δεν πατάς επί πτωμάτων, τότε μόνο θα μπορείς να δεις την θέα . Αυτό τον μαγικό ουρανό που λάμπει την νύχτα σαν να είναι ντυμένος με χρυσόσκονη και ένα φεγγάρι να λούζει με το ασημένιο του φως το πρόσωπο σου. Εκεί στην κορυφή υπάρχει μοναξιά, εκεί είσαι εσύ και ο εαυτός σου . Εκεί όλα είναι πιθανά, υπάρχει η πληρότητα, η ευτυχία που πρέπει πρώτα να νιώσεις εσύ και μετά μπορείς να την μοιραστείς με όλο τον κόσμο. Γιατί μόνο κοιτώντας τον φωτισμένο ουρανό την νύχτα. Τότε που όλα σιωπούν, τότε που το υποσυνείδητο ξυπνάει, μόνο τότε θα καταλάβεις τι είναι ευτυχία. Μόνο τότε θα δεις την ομορφιά, γιατί θα είναι κάτι που έκανες μόνος.

Διαβάστε επίσης  Το βλέμμα σου θα είναι πάντα στο μυαλό μου

Σκαλί , σκαλί ανεβαίνεις, συναντάς δυσκολίες, μα αυτή η μικρή λάμψη που έρχεται από ψηλά, σε κάνει να θέλεις και να προσπαθήσεις, να πεισμωσεις να φτάσεις στην κορυφή. Σε μια κορυφή που έχει αξία μόνο αν σε κάθε σκαλί σεβάστηκες κάθε άνθρωπο που συνάντησες, που έδωσες το χέρι σου για να φτάσει εκεί που ήθελε. Θέλει πολλά κοτσια να φτάσεις με την δική σου δύναμη στο τελευταίο σκαλί και να γεμίσεις την βαλίτσα της ζωής σου με όμορφες εμπειρίες. Με αγάπη και έχοντας στην ψυχή σου την ικανοποίηση ότι βοήθησες και άλλους να φτάσουν ψηλά στα δικά τους σκαλοπάτια. Ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα και την δική του σκάλα να ανέβει, έχει τον δικό του πόνο να κουβαλήσει, μα αν αντέξει και πιστέψει στο όνειρο, η θέα θα είναι μοναδική και θα δώσει στην ψυχή αγαλλίαση.

 

Ειρήνη Κατσάνη:

Πριν από κάποια χρόνια ήμουν μαζί με τις φίλες μου και μας λέει μια από αυτές, «κορίτσια θέλετε να κάνουμε ένα ψυχολογικό τεστ;», εμείς φυσικά ενθουσιαστήκαμε, εγώ σίγουρα ναι γιατί μου αρέσουν και πολύ αυτά! Ξεκινάει λοιπόν η φίλη μου με τις ερωτήσεις. Το σκηνικό ήταν αρχικά στην έρημο, όπου κάποια στιγμή βλέπουμε μπροστά μας μια σκάλα. Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό αυτό πρέπει και να περιγράψουμε.

Το τεστ δεν βασίζεται στην λογική για αυτό παίζει τόσο ρόλο ο χρόνος. Εγώ σκέφτηκα μια σκάλα που πηγαίνει προς τα κάτω και χάνεται κάπου στο σκοτάδι. Αυτή η σκάλα αντιπροσωπεύει το μέλλον. Όντως έτσι το έβλεπα πριν από κάποια χρόνια και πολλά πριν ακόμα παίξω αυτό το παιχνίδι. Ότι όλα από δω και πέρα θα είναι χειρότερα και όχι καλύτερα. Όλα θα καταλήγουν σε κάποιο σκοτάδι που επειδή ακριβώς δεν το βλέπεις δεν μπορείς κιόλας να το ελέγξεις.

Διαβάστε επίσης  Φαίνεσαι αυτό που είσαι ή είσαι αυτό που φαίνεσαι;

Πριν περίπου δύο-τρείς μήνες, έτυχε να είμαι πάλι με τις φίλες μου και να κάνουν αυτό το τεστ και σε κάποια άλλα κορίτσια που δεν το είχαν ξανακάνει. Αυτή την φορά κάτι άλλαξε στην εικόνα που σχημάτισα. Χωρίς εννοείται να το αναλύσω, σκέφτηκα μια διαφορετική σκάλα. Αυτή την φορά πήγαινε προς τον ουρανό.

Ήταν βέβαια στριφογυριστή, ξέρετε από αυτές τις παλιές τις σιδερένιες τις στενές, αλλά τουλάχιστον πήγαινε προς τα πάνω. Σκέφτομαι, πως όποιο και αν είναι το μέλλον μας, από την στιγμή που έχουμε ένα, και το έχουμε γιατί καθόλου δεδομένα συνεχίζουμε να ζούμε, πρέπει να συνεχίζει. Πρέπει να έχει μια προοπτική. Έστω και στενή, έστω και στριφογυριστή, οφείλουμε στον εαυτό μας να την έχει. Δεν πρέπει να χάνεται, πρέπει να συνεχίζει, προς εκεί που υπάρχει φως, και όχι προς ένα σκοτάδι ψεύτικο και βουβό. Πάντα τα σκοτάδια έτσι ήταν και είναι, σαν αντιπερισπασμός, σε κάνουν να βλέπεις μόνο αυτά.

 

Έλενα Σενδουκά :

Ακούμε, διαβάζουμε συνέχεια πως ο δρόμος προς την επιτυχία είναι μακρύς και προϋποθέτει κόπο, επιμονή, υπομονή μα συνάμα και πολλές μικρές αποτυχίες. Αναρωτηθήκαμε όμως τι πραγματικά σημαίνει επιτυχία; Πως την ορίζει ο καθένας μας; Αναλωνόμαστε συνεχώς με το πώς θα φτάσουμε στο εκεί, με το τι πρέπει να κάνουμε μα αγνοούμε παντελώς ποιο είναι αυτό το «εκεί» μας.

Τι αληθινά είναι αυτό που θέλουμε; Και αν αυτό που θέλουμε δεν είναι αυτό που πραγματικά εμείς αποζητούμε και μας γεμίζει, αλλά αυτό που η κοινωνία/ οι συνθήκες/ οι άλλοι/ η εποχή επιβάλλει; Σε μια εποχή που δεν υπάρχουν πρότυπα αλλά τάση να μηρυκάζουμε συμπεριφορές, με μια κοινωνία που παρακολουθεί με μυωπία το κοινωνικό γίγνεσθαι να εξελίσσεται, καθίσταται δύσκολο να μπορούμε να αναληφθούμε τι είναι αυτό που ακουμπά την ψυχή μας, που παράγει ενδορφίνες.

Παράδοξο να αγνοούμε την αρχή γνωρίζοντας τον τρόπο. Όμοιο της ανορθόδοξης εποχής που διανύουμε. Για να βαδίσουμε σε αυτά τα πιο μοναχικά, πιο εσωστρεφή και πιο πνευματικά μονοπάτια χρειάζεται να γνωριστούμε με εμάς. Ένα εμάς που για να φτάσει ως εδώ, επέλεξε, αποφάσισε, θυσίασε. Ένας εμάς που συχνά αμφιταλαντεύεται, αναθεωρώντας τις στερεοτυπικές μας πεποιθήσεις, παράγοντας ιδεολογίες που εμπερικλείουν σεβασμό και εκτίμηση στην αξία μας. Χρειάστηκε να ξεχειλώσουμε τις αντοχές μας, να περιορίσουμε τα όρια μας, να επαναπροσδιορίσουμε τα πιστεύω μας να επεκτείνουμε την οπτική μας. Και κατόπιν όλα αυτά να τα αφουγκραστούμε και να τα υποτιτλίσουμε για να τα ερμηνεύσουμε ορθά. Κάπως έτσι θα γνωριστούμε με το μέσα μας και θα συστηθούμε στον εαυτό μας που τελικά γίνεται το καθαριστικό ξεκίνημα για μια πορεία προς το πολυπόθητο «εκεί» του καθενός μας.

Διαβάστε επίσης  Τι άλλαξε;

 

Σίσσυ Ράπτη:

Καθίστε ήσυχα, με μία περίοπτη θέα μπροστά σας, χωρίς να κάνετε τίποτα και χαλαρώστε. Με θέα στο άπειρο λοιπόν και ξεκινάμε. Ακούγεται αρκετά απλό, αλλά δεν είναι.

Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή; Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπορούσες να πεις ότι ήσουν πραγματικά «μόνος με τις σκέψεις σου»;

Ο όρος «το άπειρο» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πολλούς σκοπούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάποια αντίληψη για πράγματα που δεν έχουν κανένα όριο, κανένα τέλος. Εκεί λοιπόν με θέα στο άπειρο μπορούμε να κατευθύνουμε τις σκέψεις μας σε πραγματικά ή φανταστικά, καθώς και ευχάριστα ή δυσάρεστα, σενάρια και γεγονότα.

Το να κάθεστε σιωπηλά μπορεί να δημιουργήσει μία ευκαιρία για όσα ενοχλητικά συναισθήματα έχετε κρατήσει μακριά. Όταν λοιπόν εμφανίζεται μια συγκεκριμένη σκέψη, με τι συνδέεται; Φέρνει μαζί της άλλες σκέψεις και συναισθήματα; Φέρνει αναμνήσεις ή σωματικές αισθήσεις; Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται είναι μία ευκαιρία για να μάθετε πράγματα για τον εαυτό σας.

Έχουμε ανησυχίες για άλυτα προβλήματα ή επερχόμενους στρεσογόνους παράγοντες, αναμνήσεις από δύσκολες ή ενοχλητικές εμπειρίες, θυμωμένες σκέψεις για άδικες καταστάσεις και θλιβερές σκέψεις για απογοητεύσεις και απώλειες. Πειραματιστείτε παρατηρώντας τις προσεκτικά και επιτρέψτε τους να έρχονται και να φεύγουν.

Με θέα στο άπειρο να προσπαθείτε να δώσετε προσοχή σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει στο μυαλό σας. Θα εκπλαγείτε με το πόσες κουκκίδες θα συνδέσετε, αν ακούσετε μόνο τις σκέψεις σας. Το να έχετε χρόνο για τον εαυτό σας, σας δίνει την ευκαιρία να απαλλαγείτε από τις κοινωνικές πιέσεις και να αξιοποιήσετε τις δικές σας σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες. Δίνοντας χρόνο μόνο στον εαυτό σας σημαίνει ότι μπορείτε να εξερευνήσετε αυτά τα πράγματα χωρίς τις πιέσεις και τις κρίσεις που μπορεί να επιβάλλουν οι άλλοι. Αντί να ανησυχείτε για τις ανάγκες, τα ενδιαφέροντα και τις απόψεις που μπορεί να έχουν οι άλλοι, όταν είστε μόνοι σας, ο χρόνος σας επιτρέπει να εστιάσετε στον εαυτό σας.

Σε έναν κόσμο στον οποίο το εξωτερικό περιβάλλον απαιτεί τόσο μεγάλη προσοχή από εμάς, πιστεύω ότι όλοι θα μπορούσαμε να επωφεληθούμε από αυτά τα λίγα λεπτά της εσωτερικής ανησυχίας, εκεί, στη θέα στο άπειρο.

«Mία φωτογραφία ζει, έχει ολόκληρη δική της δράση, συνυφασμένη με τη ζωή του θεατή, όπως ένα φλουρί, ένα κρύσταλλο, ή ένα γάντι» (Ανδρ. Εμπειρίκος)

 

Εσάς ποιές σκέψεις σας γεννάει αυτή η εικόνα; 

 

 

Αρθρα απο την ιδια κατηγορια

Το αγόρι που δεν ήξερε τι θα πει φόβος

Το αγόρι που δεν ήξερε τι θα πει φόβος

Είναι ευχή ή κατάρα να μη νιώθεις;  Σού αρέσουν οι
Η Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη

Η Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη

Η Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη, γνωστή και ως «Λύκειον», βρισκόταν