Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη των κατοίκων που ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.
«Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Νέα Υόρκη, η Σαγκάη, , το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φύση, αυτό είναι το δίλημμα», δηλώνει ο επιστήμονας που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.
Ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονιού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.
Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν «κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική».
Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν «τρομαχτικές» για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. «Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη, και αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο», κατέληξε.
Άλλες λύσεις:
‘Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.
