Λεωνίδας Ιασωνίδης
ΠολιτισμόςΠρόσωπα

Ο άνθρωπος, επιστήμων και πολιτικός Λεωνίδας Ιασωνίδης

Ο άνθρωπος, επιστήμων και πολιτικός Λεωνίδας Ιασωνίδης

Δημοσιεύτηκε Χρόνος ανάγνωσης 6 λεπτά
f𝕏in✉
«Ηρώων και μαρτύρων συ εγένου γεννήτωρ, δι’ ό και ύμνον σοι αναπέμπομεν και όρκον δίδομεν πίστεως: Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη». Λεωνίδας Ιασωνίδης (Κατακλείδα ομιλίας του στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης, 1946) 
Σύμβολο για τον ποντιακό ελληνισμό και γενικότερα την προσφυγιά υπήρξε ο Λεωνίδας Ιασωνίδης. Η λαμπρή προσωπικότητά του φάνηκε από πολύ νωρίς. Γεννημένος στον Εύξεινο Πόντο ο Ιασωνίδης (1884-1959), μετά την ολοκλήρωση της φοίτησή του με άριστα από το Φροντιστήριον της Τραπεζούντας, πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου σπούδασε στη Νομική σχολή. Αποφοίτησε (1912) όχι απλώς ως ένας ακόμη αριστούχος αλλά με τον τίτλο Άριστος των Αρίστων. 

Όταν ο πρύτανης του πανεπιστημίου πρότεινε στο Λεωνίδα Ιασωνίδη να συνεχίσει τις σπουδές του, λαμβάνοντας υποτροφία από το Οθωμανικό κράτος, εκείνος αρνήθηκε ευγενικά. Με το επιχείρημα πως ο ίδιος διέθετε οικονομικούς πόρους, αντιπροτείνει έναν Τούρκο συμφοιτητή του που είχε ανάγκη την υποτροφία. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι απ’ όπου έλαβε το πτυχίο του στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες. Εξελίχθηκε σε διδάκτορα της Νομικής σχολής. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης (1913), κατόπιν προτροπής του Υπουργείου Εσωτερικών, ζήτησε από τον Ιασωνίδη να πολιτευτεί ως βουλευτής στο νομό της Τραπεζούντας, εισπράττοντας ωστόσο την άρνηση του.
Όσο μαίνεται ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Λεωνίδας Ιασωνίδης εγκαταλείπει τη Γαλλία και πηγαίνει στη Ρωσία (1915) προκειμένου να συνδράμει το μισό εκατομμύριο Ποντίων που κατέφυγε εκεί για να γλυτώσει από τις τουρκικές διώξεις. Στη Ρωσία ιδρύει την Ευξεινοπόντειον Ένωσιν (1917) και συμμετέχει στην ίδρυση της Κεντρικής Ένωσης Ποντίων (1918). Όταν γίνεται πρόεδρος στην απελευθερωτική Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων του Πόντου (Βατούμ, 1919) και, κατόπιν, επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης (1920) προσπαθεί να δρομολογήσει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Πόντου. Αυτή είναι και η αιτία για την οποία, όταν στην Αμάσεια έγιναν οι δίκες-παρωδίες πολιτικών, θρησκευτικών ηγετών και πνευματικών ανθρώπων των Ελλήνων του Ευξείνου Πόντου, καταδικάζεται σε θανατική ποινή ερήμην του (1921). Ο Ιασωνίδης με άλλους επιφανείς Ποντίους συμμετέχει σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για γενοκτονία των Ποντίων, σε μια προσπάθεια να λάβει διεθνείς διαστάσεις η συστηματική προσπάθεια των Τούρκων ν’ αφανίσουν το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή.
Λίγους μήνες πριν τη μικρασιατική καταστροφή (24/4/22) ο Ιασωνίδης βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Στο ναό του Αγίου Νικολάου στο Γαλατά τελείται πατριαρχική επιμνημόσυνη δέηση για τους Ποντίους που έχασαν τη ζωή τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο λόγος του αποκαλύπτει τα συναισθήματα που έχουν κυριεύσει τους Έλληνες: «Μελανίστιος εκ πένθους η Αργώ παραπλέει του Πόντου τας ακτάς, ρίπτει την λύραν ο Ορφεύς, ο δε Ιάσων στηρίζων περίλυπος την κεφαλήν του επί του πηδαλίου της ολκάδος, χύνει δάκρυ θαλερόν».