Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου Τάσου Λειβαδίτη και το έργο του μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι νέοι αναζητούν εκ νέου τις ποιητικές συλλογές του καθώς επιλογές ποιημάτων του κάνουν την εμφάνισή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχεδόν καθημερινά.
Ο τόμος “Τάσος Λειβαδίτης. Ο ποιητής, το έργο, η ζωή του” από τις εκδόσεις Στίξης σε επιμέλεια Γιώργου Δουατζή για τα 30 χρόνια από τον θάνατό του αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο για το αυξημένο ενδιαφέρον. Στην επέτειο των είκοσι χρόνων από τον θάνατό του ο Γιώργος Δουατζής είχε επιμεληθεί το βιβλίο “Τάσος Λειβαδίτης. Συνομιλία με τον Νυχτερινό επισκέπτη” από τις εκδόσεις Κέδρος. Ο τόμος αυτός κυκλοφορεί τώρα εμπλουτισμένος με εννέα ακόμα κείμενα. Ποιητές, συγγραφείς και άνθρωποι των γραμμάτων αναλύουν διάφορες πτυχές της προσωπικότητας του και του έργου του.
Λίγα λόγια για την έκδοση:
Το έργο, η ζωή, η προσωπικότητα, οι τελευταίες στιγμές του μεγάλου μας ποιητή Τάσου Λειβαδίτη.
Άνθρωποι των Γραμμάτων αναλύουν τη σημασία του έργου του ποιητή, αποκαλύπτουν γεγονότα και άγνωστες πτυχές της ζωής του.
Ένα βιβλίο-αφιέρωμα για τα τριάντα χρόνια από το θάνατο του Τάσου Λειβαδίτη, με βιογραφία και πλήρη εργογραφία.
Γράφουν οι: Χρίστος Αλεξίου, Νικηφόρος Βρεττάκος, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Γιώργος Δουατζής, Μίκης Θεοδωράκης, Σόνια Ιλίνσκαγια, Σπύρος Κατσίμης, Κώστας Κουλουφάκος, Κώστας Κρεμμύδας, Γιώργος Μαρκόπουλος, Απόστολος Μπενάτσης, Γιώργος Παπαλεονάρδος, Τίτος Πατρίκιος, Μανόλης Πρατικάκης, Γιάννης Ρίτσος, Σταύρος Στρατηγάκος, Έλλη Φιλοκύπρου.
Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1922. Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Ανάστασης απ’ όπου πήρε και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός. Σπούδασε στην Νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, τον κέρδισε όμως η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση.
Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με αποτέλεσμα να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951 . Μούδρος , Μακρόνησος, Αϊ Στράτης, φυλακές Χατζηκώστα απ’ όπου και αποφυλακίζεται το 1951. Πέθανε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου του 1988 από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».
Ας δούμε μερικές από τις πιο γνωστές φράσεις του:
- Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ ξεχωριστοί, που αξίζει να ζεις, μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις, κάποτε…
- Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.
- Ώ απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας…
- Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα.
- Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
- Οι άνθρωποι βιάζονται: έγνοιες, βιοτικές συνθήκες, όνειρα, συμβιβασμοί – πού καιρός να γνωρίσουν τη ζωή τους.
- Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς – την πρώτη μέρα που διστάσαμε να πάρουμε μια απόφαση ή που σταθήκαμε εύκολοι σε μιαν αναβολή.Όλα όσα αρνηθήκαμε – αυτό είναι το πεπρωμένο μας.
- Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή.
- η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο
- Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…
- Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος, και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια!
Πηγή:
http://www.protothema.gr
http://www.tilestwra.com
