“Αν κλαίει εκείνη είναι ανώριμη, υπερβολική και γκρινιάρα. Όταν κλαίει αυτός είναι δειλός και λιγότερο αρρενωπός. Βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε τους ανθρώπους αδύναμους, χωρίς να σκεφτούμε πόση δύναμη χρειάζεται για να εκφράσουν ελεύθερα το συναίσθημά τους.”
“Μήπως τελικά το κλάμα είναι θεραπευτικό;”
Κοινωνικά το κλάμα δεν είναι ιδιαίτερα αποδεκτό, αν και τα τελευταία χρόνια τείνει να αλλάζει αυτό. Κατά κύριο λόγο, κοινωνικά το κλάμα λαμβάνεται και μεταφράζεται ως αδυναμία, ως έλλειψη αυτοελέγχου και ως δείγμα αρνητικής ευαισθησίας. Δεν επιτρέπεται να εκφράζουμε το συναίσθημά μας με κλάμα μπροστά σε άλλους. Κάτι τέτοιο μας κατατάσσει αυτόματα σε ανασφαλείς χαρακτήρες που θέλουμε να τραβήξουμε την προσοχή πάνω μας. Κοινωνικά λοιπόν, το κλάμα δεν είναι απλά μη αποδεκτό αλλά είναι και κατακριτέο.
“Τώρα που κλαις τι θα καταλάβεις;”, “Μωρό είσαι και κλαις;”, “Όταν κλαις σημαίνει πως είσαι αδύναμος.”, “Οι άντρες δεν πρέπει να κλαίνε.” κλπ είναι φράσεις που επικρατούν στην σημερινή κοινωνία και λειτουργούν απορριπτικά για τα συναισθήματα του ανθρώπου.
Σύμφωνα με τον νευροεπιστήμονα ερευνητή Dr. William H. Frey II, PhD, “το κλάμα δεν είναι μόνο μια αντίδραση του ανθρώπου στη θλίψη και την απογοήτευση, κάνει και καλό στην υγεία μας. Το κλάμα είναι ένας φυσικός τρόπος να μειώσουμε το συναισθηματικό στρες που μπορεί να παραμένει ανεξέλεγκτο και να επηρεάσει αρνητικά τον οργανισμό”.
Άλλες έρευνες έχουν δείξει, επίσης, πως το 85% των γυναικών και το 73% των ανδρών νιώθουν πολύ καλύτερα αφού έχουν κλάψει και έχουν εκφράσει το συναίσθημά τους φανερά. Πιο συγκεκριμένα δηλώνουν λιγότερο θυμωμένοι και ιδιαίτερα ανακουφισμένοι.
“Κι αν νιώσεις την ανάγκη να κλάψεις, κλάψε. Δεν έχεις σε κανέναν να απολογηθείς. Νιώσε ελεύθερος.”
Οι άνθρωποι που δε διστάζουν να εκφράσουν με κλάμα την λύπη τους, στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο υγιείς και πολύ πιο δυνατοί από αυτούς που την καταπιέζουν. Πιο συγκεκριμένα οι άνθρωποι αυτοί :
- Δε φοβούνται τα συναισθήματά τους. – Έρχονται αντιμέτωποι με το συναίσθημά τους και το απελευθερώνουν.
- Καταλαβαίνουν τις θεραπευτικές ιδιότητες των δακρύων. – Το κλάμα απελευθερώνει ορμόνες ευεξίας, μειώνοντας τα επίπεδα μαγγανίου, το οποίο μπορεί να προκαλέσει ακραίο άγχος και στρες αν συσσωρευτεί στο σύστημά μας σε μεγάλο βαθμό.
- Αγνοούν τις κοινωνικές απαιτήσεις. – Οι άνθρωποι αυτοί έχουν συνειδητοποιήσει πως το να εκφράζουν το συναίσθημά τους δεν τους κάνει αδύναμους αλλά ιδιαίτερα δυνατούς. Αδιαφορούν για τα σχόλια του κόσμου και φροντίζουν τον εαυτό τους.
- Είναι συνδεδεμένοι με τον εαυτό τους. – Γνωρίζουν πολύ καλά τον εαυτό τους, τα συναισθήματά τους και το πώς να τα διαχειριστούν.
- Αποκαθιστούν, μέσω του κλάματος, τη συναισθηματική ισορροπία τους. – Το κλάμα δε συμβαίνει μόνο ως απάντηση σε κάτι θλιβερό. Ορισμένες φορές μπορεί να κλαίτε όταν είστε ιδιαίτερα ευτυχισμένοι, τρομαγμένοι ή αγχωμένοι. Έρευνες έχουν δείξει ότι το κλάμα με αυτό τον τρόπο ενδεχομένως αποκαθιστά τη συναισθηματική ισορροπία.
- Μέσω του κλάματος σε δημόσιο χώρο, βοηθάμε και τους υπόλοιπους να εκφράσουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους. – Το κλάμα, λοιπόν, σε δημόσιο χώρο με κόσμο δε θα έπρεπε να αποτελεί πηγή κριτικής αλλά πηγή έμπνευσης για όσους ακόμα δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.
“Αν μέσα στην ημέρα μας κάτι μας έκανε πραγματικά χαρούμενους, θα ντρεπόμασταν να χαμογελάσουμε;
Αν μέσα στην ημέρα μας κάτι μας φαινόταν αστείο, θα ντρεπόμασταν να γελάσουμε δυνατά;
Αν μέσα στην ημέρα μας κάτι μας έκανε να νευριάσουμε, θα ντρεπόμασταν να δείξουμε τον θυμό μας;
Κι αν κάτι μέσα στην ημέρα μας μας στεναχωρήσει, δεν έχουμε δικαίωμα να κλάψουμε; “
