Αψυχολόγητα - Page 196

Οκτώβρης. Βλέπω στην πόλη πρόσωπα να έρχονται. Νεοεισαχθέντα στη φοιτητική ζωή, έχουν όλα την ίδια λαχτάρα στην έκφραση τους, την ίδια αγωνία και προσδοκίες για όσα πρόκειται να συμβούν στη…

Με αφορμή το σημερινό πρωινό που ήταν λίγο διαφορετικό από τα υπόλοιπα, που δεν μπήκαν από το παράθυρο οι πρώτες ακτίνες το ηλίου να με ξυπνήσουν αλλά ο θόρυβος της…

      Όσο ο χρόνος περνά αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε σταματήσει να εκτιμάμε και να απολαμβάνουμε μικρά,απλά και καθημερινά όμορφα πράγματα που μας χαρίζονται απλόχερα. Και ξαφνικά ξυπνάμε. Είναι η…

« Θα σου πω ποια μοναξιά με τρομάζει περισσότερο, εκείνη που την νιώθεις μέσα στο πλήθος. Γιατί κανείς δεν ακούει τα λόγια σου, δεν μετράει τους παλμούς της καρδιάς σου,…

Αναμνηστικά. Έτσι πέρασες κι εσύ και έτσι έφυγες από τη ζωή μου..αναμνηστικά. Αυτό που έμεινε είναι οι φωτογραφίες σου και λίγη στάχτη στο σεντόνι μου. Καμιά φορά τα βράδια ακούγονται…

Γράφω για εκείνο το κορίτσι το συνηθισμένο, το απόλυτα οικείο και γνώριμο σ’ όλους μας  κι ας είναι απρόσωπο και παράλληλα απρόσιτο για γνωστούς και αγνώστους. Για εκείνο το κορίτσι…