Ένα παιδί όταν είναι υπάκουο και ήσυχο, αποκτά τη ταμπέλα του «καλού» παιδιού. Είναι στη πραγματικότητα καλοσύνη ή καταπιεσμένα συναισθήματα; Το λεγόμενο σύνδρομο του καλού παιδιού δίνει απαντήσεις για τα φοβισμένα και «αμίλητα» παιδιά που έμαθαν να είναι μικροί ενήλικες ενώ θα έπρεπε να είναι απλώς παιδιά.
«Καλό» και φοβισμένο παιδί
Το επίθετο αυτό δεν αντιπροσωπεύει απόλυτα στα χαρακτηριστικά που έχει ένα παιδί. Περισσότερο έχει βάσεις στον τρόπο που κρίνουν οι μεγαλύτεροι τις πράξεις του. Όταν ένα μικρό παιδί κάνει τα μαθήματα του, δεν αντιμιλά, δεν προκαλεί φασαρία και κάνει ό,τι το προστάζουν τότε το ονομάζουν οι άλλοι «καλό». Αυτό το παιδί μαθαίνει με αυτόν τον τρόπο πως η αξία του είναι πάντα συνώνυμη της κρίση των άλλων. Φυσικά, δεν θα εξωτερικεύσει τα συναισθήματα του ακόμα και όταν νιώσει έντονα θυμό ή λύπη. Γιατί κάτι τέτοιο θα έχει ως συνέπεια να το μαλώσουν, να του φωνάξουν ή να το αγνοήσουν. Επομένως, δεν υπάρχει ποτέ έκφραση συναισθημάτων. Έτσι, αποκτά συναισθηματική εξάρτηση από τους γονείς του και μετέπειτα σαν ενήλικας από άλλα πρόσωπα.
Όταν δεν επιλέγεις τον ρόλο του «καλού»
Ένα παιδί που μεγαλώνει με τον σύνδρομο του καλού παιδιού δεν επέλεξε αυτή τη κατάσταση. Δεν επέλεξε να το απορρίπτουν όταν εκφράζει αυτό που θέλει. Ούτε επέλεξε να το μειώνουν όταν δεν κάνει ό,τι του λένε. Αυτή τη συμπεριφορά έμαθε ως «σωστή» και αυτή συνεχίζει να έχει μεγαλώνοντας. Έμαθε, δηλαδή, ότι η αξία του έχει άμεση σχέση με τα σχόλια των γονέων του. Δεν έχει μάθει τα όρια του, οπότε και ακούει παθητικά κάθε σχόλιο και κριτική.
Γονείς και έλλειψη αγάπης
Στο παρόν άρθρο δεν εννοούμε ότι οι γονείς εσκεμμένα δημιουργούν αυτό το σύνδρομο στα παιδιά τους. Συχνά είναι άνθρωποι οι οποίοι δεν δέχτηκαν αρκετή προσοχή και αγάπη από τους δικούς τους γονείς, οπότε επιζητούν αυτά από τα παιδιά τους. Στερήθηκαν, επομένως, ανεκτικότητας και ορίων και πιέζουν τα παιδιά τους να καλύψουν αυτά τα κενά. Έτσι, το παιδί μαθαίνει πως για να το αγαπήσουν πρέπει να κάνει ό,τι του ζητήσουν χωρίς να μιλήσει, χωρίς να εκφράσει αυτό που νιώθει. Τα συναισθήματα καταλήγουν σε εσωτερίκευση και έντονο ξέσπασμα.
Ακόμη ένα αίτιο είναι η αγνόηση των αναγκών ενός παιδιού. Ένα βρέφος ή ένα μικρό παιδί έχει πλήρης εξάρτηση, συναισθηματικά και πρακτικά, από τους γονείς του. Όταν εκείνοι παίρνουν αποφάσεις χωρίς να σκεφτούν τι πραγματικά έχει ανάγκη το παιδί και τι φαίνεται πως θέλει, τότε κάνει την εμφάνιση του το σύνδρομο. Το παιδί νιώθει πως η άποψη του δεν έχει καμία αξία. Ακόμα και όταν είναι μωρό δείχνει ότι επιθυμεί κάτι με το κλάμα του ή με τις κινήσεις του. Όταν μαθαίνει να μιλάει, χρησιμοποιεί όσες λέξεις μπορεί για να εκφραστεί. Αν αυτά δεν ληφθούν υπόψη, το παιδί λαμβάνει την απόρριψη που θα αυτή θα συνεχίσει όσο μεγαλώνει.
Ο κύκλος του συνδρόμου του καλού παιδί έχει μεγαλώσει πολλά παιδιά. Αυτά τα παιδιά καταλήγουν να είναι ανήλικες-δέκτες κάθε προσβολής και κάθε βλαβερής συμπεριφοράς χωρίς να μιλούν. Ο κύκλος, όμως, μπορεί να σπάσει. Ξεκινώντας από τους γονείς που έχουν παιδιά και έπειτα από ενήλικες που συνειδητοποίησαν ότι μεγάλωσαν έτσι. Γιατί το επίθετο «καλός» έχει σχέση με τη ψυχή σου, όχι με την ανοχή σου.
Πηγές
Ζέρβα, Ε. (2024). Το σύνδρομο του «καλού παιδιού» και πώς να το ξεπεράσετε. Αναρτήθηκε από https://www.ertnews.gr/eidiseis/mono-sto-ertgr/ti-einai-to-syndromo-tou-kalou-paidiou-2/. ( τελευταία πρόσβαση 28/12/2025)
Καπετανγεώργης, Γ. (2022). Το σύνδρομο του καλού παιδιού. Αναρτήθηκε από https://www.psychology.gr/personality/6538-to-syndromo-tou-kaloy-paidioy.html. ( τελευταία πρόσβαση 28/12/2025)
