Μερικές φορές δεν ψάχνεις άλλον άνθρωπο… ψάχνεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια των άλλων…Μια αντανάκλαση που να σου θυμίζει ποιος ήσουν πριν σε καταπιεί η ρουτίνα, πριν χαθείς μέσα στα «πρέπει» και στα «καλά είμαι».
Υπάρχει μια κατηγορία απιστίας που δεν έχει να κάνει με έρωτα. Δεν είναι κεραυνοβόλο πάθος ούτε ανάγκη για νέα αρχή. Είναι πιο ύπουλη, πιο αθώα στην αρχή και πιο κοινή απ’ όσο παραδεχόμαστε. Είναι η απιστία της επιβεβαίωσης. Αυτή που δεν ξεκινά επειδή κάτι λείπει από τη σχέση, αλλά επειδή κάτι έχει χαθεί μέσα μας.
Όπως έγραφε ο Καμύ: «Υπάρχει μια στιγμή που ο άνθρωπος πρέπει να σταματήσει να αναζητά νόημα στους άλλους και να το δημιουργήσει μόνος του.» Μόνο που λίγοι το τολμούν.
Ο άνθρωπος που απατά για το παιχνίδι δεν θέλει να φύγει. Θέλει απλώς να ξαναδεί εκείνη τη λάμψη στα μάτια κάποιου, να θυμηθεί πώς ήταν να τον ποθούν, να τον προσέχουν, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα. Δεν απατά γιατί δεν αγαπά, απατά γιατί δεν νιώθει πια ζωντανός μέσα στον ρόλο του.
Μερικές φορές δεν απατάς το ταίρι σου απατάς την εκδοχή του εαυτού σου που δεν αντέχεις πια.
Όλα αρχίζουν σχεδόν αθώα: ένα μήνυμα, ένα βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω, ένα αστείο με παραπάνω νόημα. Ένα μικρό παιχνίδι που μοιάζει ακίνδυνο. Μα το παιχνίδι αυτό δεν είναι με τον άλλον είναι με τον ίδιο σου τον εαυτό. Κάθε φορά που μπαίνεις σε αυτό, λες μέσα σου: «Ακόμα μπορώ»….Και εκείνη η φράση είναι που σε κρατά ζωντανό. Όχι το άτομο απέναντί σου, αλλά η ψευδαίσθηση ότι δεν χάθηκες…
Η επιβεβαίωση λειτουργεί σαν εθισμός. Σε κάνει να αισθάνεσαι για λίγο σημαντικός, ποθητός, “ιδιαίτερος”….Μόνο που είναι ένα ψέμα με ημερομηνία λήξης. Γιατί όταν σβήσουν τα μηνύματα και σβήσει η σπίθα, μένεις πάλι μόνος κι αυτή τη φορά με λίγο παραπάνω ενοχή. Το “παιχνίδι” τελειώνει, αλλά η ανάγκη για αναγνώριση μένει. Και μεγαλώνει, όσο την ταΐζεις με λάθος τρόπο…
Η απιστία αυτού του τύπου δεν είναι πάντα κακία …Είναι ανασφάλεια μεταμφιεσμένη σε αυτοπεποίθηση. Ένας άνθρωπος που έχει χάσει την αίσθηση της αξίας του και τη ζητά σε δανεικά βλέμματα… Όμως όσο περισσότερο την ψάχνει έξω, τόσο πιο μακριά τη χάνει μέσα του…
Στο τέλος, η ερώτηση δεν είναι «μετράω ακόμα;»Αλλά «γιατί χρειάζομαι κάποιον άλλον για να μου το αποδείξει;»Γιατί αν ήξερες στ’ αλήθεια πόσο αξίζεις, δεν θα ζητούσες ποτέ από κανέναν να στο θυμίσει…
Πηγή:Έρευνα: Εσύ τι θεωρείς απιστία; https://www.in.gr/2025/09/06/plus/vita/ereyna-esy-ti-theoreis-apistia
Η θεωρία της αυτοεπιβεβαίωσης και οι διαπροσωπικές σχέσεις…https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/diaprosopiki-psixologia/i-theoria-tis-aftoepibebiosis-ke-i-diaprosopikes-schesis-mesa-apo-to-prisma-tis-kinonikis-sigrisis-tis-anastasias-godi
Ο θαμπωμένος καθρέφτης του εαυτού μας…https://ppy.aegean.gr/site/ext-files/bibliothiki/2013-o-thampomenos-kathreptis-tou-eaytou-mas. (.Pdf)
