Το Taxi Driver του Martin Scorsese γιορτάζει τα 50 του χρόνια και ο Robert De Niro είναι ο ταξιτζής που έχει ξέρει την Νέα Υόρκη απ’ την αρχή μέχρι το τέλος
Υπάρχει πάντα αυτός ο ταξιτζής. Αυτός που μπαίνεις μέσα και πριν καν του πεις πού πας, σου έχει ήδη πει τη γνώμη του για την πόλη, για τον κόσμο, για τη ζωή. Τα ξέρει όλα. Έχει δει τα πάντα. Έχει μια απάντηση για όλα, από την πολιτική μέχρι το ποιος φταίει που “χάλασε ο κόσμος”. Μιλάει σαν να έχει ζήσει δέκα ζωές μέσα σε μία νύχτα – σαν να έχει σπουδάσει την πόλη. Όχι σε κάποια σχολή, αλλά στον δρόμο. Στα πεζοδρόμια, στα φώτα της νύχτας, στις βραδινές περιπλανήσεις. Είναι ένας “φοιτητής” της μοναξιάς, της βίας, της απόστασης ανάμεσα στους ανθρώπους.
Μια ταινία που δεν βασίζεται σε μια περίπλοκη ιστορία
Όλα κινούνται γύρω από την καθημερινότητα του Travis. Οδηγεί ταξί τη νύχτα, βλέπει ανθρώπους να μπαίνουν και να βγαίνουν από τη ζωή του χωρίς να μένει τίποτα. Δεν ανήκει πουθενά. Δεν έχει έναν άνθρωπο να μιλήσει πραγματικά.
Αυτό που ξεκινά σαν απλή παρατήρηση της πόλης, σιγά σιγά γίνεται εμμονή. Ο Travis αρχίζει να βλέπει τη Νέα Υόρκη σαν κάτι βρώμικο, κάτι που χρειάζεται καθάρισμα. Δεν πρόκειται απλώς για γνώμη. Είναι μια σκέψη που μεγαλώνει μέσα του και αρχίζει να καθορίζει τις πράξεις του.
Η μοναξιά εδώ δεν είναι απλώς συναίσθημα. Είναι κατάσταση ύπαρξης. Ο Travis δεν ξέρει πώς να σχετιστεί με τους άλλους. Η προσπάθειά του να πλησιάσει τη Betsy καταλήγει σε αποτυχία, γιατί δεν καταλαβαίνει τα βασικά. Δεν ξέρει πώς να σταθεί σε μια απλή ανθρώπινη στιγμή.
Και έτσι, αντί να βγει προς τα έξω, γυρίζει όλο και πιο μέσα. Μιλάει στον εαυτό του. Kοιτάζεται στον καθρέφτη. Η περίφημη σκηνή “You talkin’ to me?” δεν είναι απλώς εμβληματική. Είναι μια στιγμή που βλέπουμε καθαρά την απομόνωση να γίνεται σχεδόν τρέλα.
Η γνωριμία του με την Iris (Jodie Foster) δίνει στην ιστορία μια άλλη διάσταση. Εκεί ο Travis προσπαθεί να δώσει νόημα σε ό,τι κάνει. Να γίνει “σωτήρας”. Όμως η πρόθεσή του δεν είναι καθαρή. Δεν είναι εύκολο να πεις αν θέλει να βοηθήσει ή αν απλώς ψάχνει έναν λόγο να δράσει.
Αυτό είναι και το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας: δεν σου δίνει απαντήσεις. Ο Travis δεν είναι ούτε καθαρά καλός ούτε καθαρά κακός. Είναι κάτι ενδιάμεσο. Ένας άνθρωπος χαμένος, που προσπαθεί να βρει θέση σε έναν κόσμο που δεν τον χωρά.
Το Taxi Driver μιλά για πράγματα που δεν έχουν αλλάξει
Η αποξένωση, η μοναξιά μέσα στην πόλη, η ανάγκη να ανήκεις κάπου. Γι’ αυτό και η ταινία δεν μοιάζει παλιά. Δεν είναι απλώς ένα έργο της δεκαετίας του ’70. Είναι μια ιστορία που μπορεί να αγγίξει και έναν σημερινό θεατή, γιατί μιλά για κάτι βαθιά ανθρώπινο.
Ο Travis μπορεί να είναι ένας ταξιτζής της νύχτας. Αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι περισσότερο. Είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου που έχει δει πάρα πολλά και δεν ξέρει τι να τα κάνει.
Και αυτό είναι που μένει στο τέλος. Όχι η ιστορία, αλλά η αίσθηση. Ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος. Και ίσως δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.
Δείτε το trailer:
