MAX MAGAZINE

Ώρα δώδεκα παρά δέκα πρώτα λεπτά. Ο δείκτης του μεγάλου ρολογιού που δέσποζε επιβλητικά στην πρόσοψη του σιδηροδρομικού σταθμού, μετρούσε, λες, μαζί με τα λεπτά και τους χτύπους της καρδιάς…

Κάποιες αθώες ψυχούλες ορκίζονται πως βλέπουν τα βράδια «στου Τζαμάλ τη γωνιά», όπως έχουν ονομάσει τον τόπο πίσω απ’ το σχολείο, έναν μικρό άγγελο να ‘χει σκεπασμένο το πρόσωπό του…

Απόψε κάνει πολλή ζέστη στο διαστημόπλοιο μου. |Ίσως να το κάνουν πιο ζεστό και τα μηχανήματα που δουλεύουν συνεχώς, συνοδεύοντας τη μοναξιά μου με το συνεχόμενο σιγανό βόμβο τους .…

Βρέχει…Αυτή η αίσθηση της γλυκιάς μελαγχολίας που σε κάποιους ανθρώπους προκαλεί αισθήματα ανείπωτης θλίψης και εκνευρισμού, στην Νάντια προκαλούσε κύματα εσωτερικής ευφορίας και δημιουργικότητας. Από μικρή εξάλλου είχε μια λατρεία…

ΕΛΙΖΑ: Εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη του 2008, θύμιζε Αύγουστο. Η θερμοκρασία ήταν περίπου 40 βαθμοί και ο ήλιος έκαιγε, την ώρα που το ιδιωτικό αεροπλάνο του πατέρα…

Η μόνη μου λύση ήταν εκείνος ο τόπος. Εκείνο το σπίτι. Εκεί μπορούσα να ψάξω, μόνο, για απαντήσεις. Μόνο στάχτες θα βρίσκονται εκεί κατά πάσα πιθανότητα, αλλά και πάλι…Ίσως μέσα…

Ίσως καταφέρω να σε ξεχάσω Πήγε 5:45 το πρωί και ακόμη να κοιμηθώ. Περνώ και ξαναπερνώ φωτογραφίες ακούγοντας Elliot Smith . Οι αναμνήσεις ξέρουν να χτυπούν τον άνθρωπο. Πιο συχνά…

Το καλοκαίρι είχε μπεί για τα καλά. Εποχή που λάτρευε η Κορίνα,μια ύπαρξη ετών εικοσιεφτά,φύση χαρούμενη και χαλαρή. Εκείνο το πρωινό του Ιουνίου την βρήκε κεφάτη να προγραμματίζει το μεσημεριανό…

Τώρα, ζήσε στο τώρα σαν να μην ζούσες στο μετά ποτέ ή να σαν να ζούσες στο τώρα για πάντα. Εδώ, τώρα σκέψου πως είσαι εδώ μαζί του, ή μάλλον…

Ένας ναυτίλος είναι η Γη μέσα στο Χρόνο, ένας αρμενιστής στον ούριο άνεμο του Σύμπαντος. Aν κάποιο πλάσμα αλλόκοσμο μπορούσε μέσα από το φράγμα του Χρόνου την τωρινή εικόνα της…