Με αφορμή τα δραματικά γεγονότα στo Ωραιόκαστρο, αλλά κυρίως στη Λέσβο (μέχρι στιγμής πάντα) θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο στην σημερινή παράλογη και παράδοξη κατάσταση της Ελληνικής πραγματικότητας. Από τη μία καθημερινοί άνθρωποι να σώζουν εκατοντάδες ζωές στα παράλια των νησιών και από την άλλη, άνθρωποι που έχουν βιώσει καταστάσεις της Ελλάδος, όπως τη χούντα, να εμμένουν στις προκαταληπτικές τους απόψεις και να απαγορεύουν την είσοδο σε παιδιά αρνώντας τους το πάγιο δικαίωμά τους για παιδεία. Το παράδοξο της υπόθεσης: και οι δύο καταστάσεις έγιναν στο ίδιο μέρος με λίγους μήνες διαφορά. Υποκρισία; Αλλαγή απόψεων; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει για σίγουρα. Προφανώς η αλήθεια δεν είναι καθολική.
Είναι σαφές πως και τα δύο συνδέονται άρρηκτα. Πώς είναι δυνατόν αυτοί που πέφτανε με κίνδυνο τη ζωή τους στις θάλασσες να απειλούν τώρα με ‘λουκέτο’ τα σχολεία στα οποία θα πηγαίνουν τα προσφυγόπουλα; Μάλλον, όταν το κάνανε δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως θα ‘έπρεπε’ να συζήσουν με τους χιλιοταλαιπωρημένους πρόσφυγες. Δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως τα αγγελούδια Ελληνόπουλα παιδιά τους θα ‘έπρεπε’ να πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο με τα προσφυγόπουλα. Μόλις συνειδητοποιήσαν πως ο δήθεν κίνδυνος ‘απειλεί’ τα παιδιά τους κυριεύθηκαν από ισχυρές προκαταλήψεις που οδήγησαν σε απάνθρωπες συμπεριφορές. Κάποιοι ισχυρίζονται πως τα προσφυγόπουλα δεν είναι εμβολιασμένα και γενικώς δεν τηρούν τις προϋποθέσεις υγιεινής, ισχυρισμός που αποκρούστηκε δριμύτατα από οργανώσεις όπως οι γιατροί χωρίς σύνορα. Άλλοι ισχυρίζονται πως κανείς δεν τους είχε προετοιμάσει για αυτό, πως δεν είχαν καμία ενημέρωση περί αυτού. Ακόμη και αυτό να ισχύει, με ποια λογική καταπατείς το δικαίωμα για μάθηση και παιδεία σε αθώες ψυχές που έχουν αμαυρωθεί από τις κακουχίες του πολέμου και την εξαθλίωση;
Προφανώς και η διαμαρτυρία αποτελεί δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Οι άνθρωποι όμως αυτοί δεν απειλούσαν με λουκέτο τόσα χρόνια που τα σχολεία ήταν σε κακή κατάσταση ή υπήρχε έλλειψη ακαδημαϊκού προσωπικού. Ξαφνικά θυμήθηκαν πως τα παιδιά τους κάνουν μάθημα σε λυόμενα κτήρια και έσπευσαν να πάρουν δραστικότατα μέτρα. Δεν θα αναφερθώ στην ‘καραμέλα’ του φασισμού αλλά στο ρατσισμό. Είναι να αναρωτιέται κανείς αν οι συγκεκριμένοι γονείς δρούσαν με τις ίδιες σκληροπυρηνικές μεθόδους αν στη θέση των προσφυγοπούλων βρισκόταν μαθητές από την Αγγλία, την Γερμανία ή την Ισπανία. Και πάλι κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά.
Το μέλλον ανήκει στα παιδιά και το μέλλον δεν έχει χρώμα. Είναι απάνθρωπο να αρνείσαι σε ένα παιδί το μέλλον του. Δώστου την ευκαιρία και ας μην τα καταφέρει. Δεν είναι λίγα και τα Ελληνάκια που δεν τα καταφέρνουν. Μην του δίνεις την αγάπη που τόσο καιρό αναζητούσε περνώντας από φρίκες. Δώστου απλά την ευκαιρία για ζωή, παιδεία και ελευθερία. Μην ξεχνάς πως κάποτε ξεσηκώθηκες για αυτά. Αν πάλι είσαι αρνητικός με τα προσφυγάκια, είναι δικαίωμά σου και κανείς δεν θα στο στερήσει αυτό. Να θυμάσαι πως κανένα παιδί δεν γεννιέται με στερεότυπα και ομοφοβικές απόψεις μέχρι κάποιος “μεγάλος” να του τις εμφυτεύσει. Αν δεν μπορείς να αλλάξεις εσύ τον κόσμο, άσε το παιδί σου να το κάνει.
‘We are the world, we are the children, we are the ones who make a brighter day so let’s start giving’ (USA for Africa- We are the world)
