MAX MAGAZINE

Στα καταγάλανα νερά της θάλασσας έχτισα ολόκληρη τη ζωή μου. Δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που υπερβάλλουν και θα το καταλάβετε στην συνέχεια. Μία βόλτα στη θάλασσα δεν αποτελεί κάτι…

Ήξερα ότι εκείνη η Κυριακή θα ήταν δύσκολη. Δεν μου αρέσουν τα ‘αντίο’. Άνοιξα τα μάτια μου. Είδα το φως να διαπερνά την άσπρη κουρτίνα και να καταλήγει στον τοίχο…

Παντού πόρτες. Ξύλινες ή σιδερένιες, σκουριασμένα απομεινάρια μιας εποχής που πέρασε και χάθηκε για πάντα αφήνοντας μόνο δυσεύρετα χνάρια που αργοσβήνουν σαν πατήματα σε νοτισμένη άμμο. Άλλοτε στιβαρές και άπαρτες…

Ο Ηλίας ήταν ένα χρόνο μικρότερός μου, πήγαινε βλέπεις στην Πέμπτη τάξη και μάλιστα σε διαφορετικό σχολείο, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να γίνουμε κολλητοί. Έμενε με τη μάνα του…

Κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της ακόμα μπορούσε να τον φανταστεί. Την ανάσα του στο λαιμό της, το απαλά του φιλιά κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης που ήταν…

Σε μια από αυτές τις προεκλογικές δεξιώσεις του Δημάρχου ήταν και ο επιθεωρητής Μάσιμα. Το πιο ενδιαφέρον σε αυτές τις δεξιώσεις, είναι το δωρεάν αλκοόλ που σερβίρεται ανάμεσα σε ψεύτικα…

Μεγάλη η επιτυχία μου λέει. Να δώσω συνέντευξη, οπωσδήποτε, λέει. Να διηγηθώ το success story μου, λέει! Τα λες αυτά κύριε υπεύθυνε προγράμματος, αλλά ξέρεις; Ξέρεις ποιο είναι το success…

Θυμάσαι; Θυμάσαι πόσο όμορφα ήταν όλα, όταν εσύ με κρατούσες αγκαλιά; Που έδιωχνες μακριά κάθε μου φόβο; Ήμουν το “μπιζελάκι” σου. Έτσι με αποκαλούσες πάντα. Κάθε φορά που έπαιζες μαζί…

Ἧταν μια ἀπλὴ σημερινὴ μέρα, στάθηκε στὴν πλατεία και τους κοιτοῦσε τους διαβάτες, ἕνας κάποιος, ἀπλός σαν ὅλους τους ἄλλους, ἀξεχώριστος. Νέος ἤ γέρος δεν ἔχει σημασία, φερμένος ἤ ὄχι…

Δεν μιλούσε ποτέ. Δεν ξέρω αν ήταν μουγγός ή αν απλώς δεν ήθελε πάρε δώσε με κανέναν. Κυκλοφορούσαν πάντως γι’ αυτόν διάφορες ιστορίες. Ότι είχε μπλέξει με τη μαφία, πρόδωσε…