MAX MAGAZINE

Σήμερα ξύπνησα έχοντας ανάγκη να κλάψω. Ο πόνος και η ζαλάδα ήταν ανυπόφερτοι. Προσπαθώντας να σηκωθώ από το κρεβάτι συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυα μου και πλέον…

Ήταν ένα παλιό σπίτι. Μια πόρτα από δυο ξύλινους ταμπλάδες. Μια αυλή με πέτρινο φούρνο θολωτό στ’ αριστερά. Ένας μικρός κηπάκος με μια λεμόνια στη μέση. Ορόσημο. Γύρω του μελιτζάνες…

Ξημέρωνε ένας Σεπτέμβρης ανάμεσα στην εκκλησία της Θεοτόκου και την παραλία. Ο δρόμος γεμάτος με πολύχρωμες παράγκες μικροπωλητών κι ένα πρωινό αεράκι αλατισμένο απ τα πρώτα ήρεμα κύματα του πελάγους…

Το βράδυ εκείνο ήταν μουντό και σκοτεινό. Μολονότι έβρεχε όλη την ημέρα, τις τελευταίες δυο ώρες ο ουρανός έμοιαζε με σκηνή από την Αποκάλυψη. Έβρεχε καταρρακτωδώς κι άστραφτε μανιωδώς. Ίσως…

“Εγώ σε αυτό το αναθεματισμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν μένω ούτε μια μέρα παραπάνω!” “Μη φωνάζεις κόρη μου. Αν σε ακούσουν να το αποκαλείς στρατόπεδο συγκέντρωσης, θα μας απελάσουν. Κέντρα φιλοξενίας…

«Όποιος θέλει να δουλέψει, δουλεύει» είπε με αυστηρό τόνο ο πατέρας και ύστερα …σιωπή. Σκόρπιοι θόρυβοι ακούγονταν από τα πιρούνια που ακουμπούσανε στα  μισοτελειωμένα πιάτα του μεσημεριανού φαγητού της Κυριακής.…

Την ιστορία που θα σας διηγηθώ σας παρακαλώ να την πιστέψετε για αληθινή. Όχι επειδή αφηγείται κάτι εξωπραγματικό ή απίστευτο, κάτι που θα μπορούσε να συμβεί μόνο στα παραμύθια, όχι…

Ήταν ένα από εκείνα τα πολύ ήσυχα καλοκαιρινά μεσημέρια. Ο ήλιος δεν άφηνε τίποτα να κρυφτεί στη σκιά, και σαν επίμονος δικτάτορας δεν έδειχνε σημάδια υποχώρησης. Παρέμενε ψηλά, αδιάφορος για…

Σήμερα είναι Παρασκευή. Η Παρασκευή είναι πάντα η αγαπημένη μου μέρα. Είναι η τελευταία μέρα μιας ακόμη βαρετής εβδομάδας στη δουλειά. Οι ώρες κυλούν πιο γρήγορα, οι συζητήσεις είναι πιο…

Το καλοκαίρι έμοιαζε να βιάζεται να κάνει αισθητή την παρουσία του. Ήταν ακόμη Μάιος και το θερμόμετρο εκείνη την ημέρα άγγιζε τους ογδόντα τέσσερις βαθμούς Φαρενάιτ –θερμοκρασία διόλου φυσιολογική για…