σκέψεις | Σελίδα 4 από 7

“To γραφτόν”

Ήτουνε που λέτε η νύξ βαθιά και πίσσα των ναυπηγείων του Σκαραμαγκά, και η πλήξις τόση, που ούτε κώνωψ αλλήθωρος και ψωμόλυσσας για αίμα, οσάν τον Βρυκόλακα τον Τρανσυλβανέζο δεν…

Αψυχολόγητα

Για την αγάπη αυτή

Αυτή η αγάπη. Είναι τόσο δυνατή. Είναι τόσο μεγάλη και εγώ τόσο μικρή μπροστά της. Τόσο αδύναμη να της πάω κόντρα. Είναι τόσο μεγάλη η δύναμη της που με τρομάζει.…

Αψυχολόγητα

Ποιός δε θέλει να διαβάσει μέσα στις γιορτές για την εξεταστική;

Διάβασμα γιορτών για την πρώτη εξεταστική… Ωραίο τίτλο βρήκα για να σε πείσω να κλικάρεις. Περισσότερο σε τρομοκρατεί παρά σε τραβάει να δώσεις απλόχερα το κλικ σου και που ξέρεις;…

Αψυχολόγητα

Αγαπημένο 2017 σε ευχαριστώ για όλα αυτά που δεν έχασα

Αγαπημένο 2017, σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω ορισμένα πράγματα… Πρώτον, φύγε γρήγορα. Φυσικά και ο χρόνος δεν τεμαχίζεται σε έτη καθορισμένα από τον άνθρωπο και φυσικά…

Αψυχολόγητα

Τότε στα κάλαντα ήταν όλα καλύτερα. Παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς οι δρόμοι γεμίζουν παιδάκια με ωραία σκουφάκια και χοντρά μπουφάν, κασκόλ και τριγωνάκια και φυσικά μπανάνα για την «μπάζα». Κόκκινα…

Αψυχολόγητα

Πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον αυτοί που με έκαναν να γελάω

«Πάντα μου κέντριζαν άμεσα το ενδιαφέρον οι άνθρωποι που με έκαναν να γελάω. Από έναν επαγγελματία κωμικό σε μια βραδιά stand up μέχρι μια κοπέλα που την άκουγα να μιλάει…

Αψυχολόγητα

Μα πλησιάζουν Χριστούγεννα και επιτέλους θα πάω σπίτι μου

Και όμως, πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και επιτέλους θα πάω σπίτι μου! Όσο χρονών και να είσαι, το παιδί που ξυπνάει μέσα σου τούτες τις μέρες δεν μπορείς να το κοιμίσεις.…

Αψυχολόγητα

Σημασία έχουν τα κυριακάτικα πρωινά

Θέλω να σας μιλήσω για τα βράδια του Σαββάτου αλλά και για εκείνα τα κυριακάτικα πρωινά… Θα προσπαθήσω να τις προσωποποιήσω αυτές τις δύο μέρες , να πάρουν σάρκα και…

Αψυχολόγητα

Η ελπίδα θα ζει για πάντα μέσα σου

Συχνά θα ακούς την έκφραση “μην το βάζεις κάτω, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία” όταν κάτι δεν πήγε όπως το είχες στο μυαλό σου. Πώς νιώθεις όμως όταν το ακούς;…

Αψυχολόγητα

Δεν μπορώ να σταματήσω να υπεραναλύω τα πάντα!

Είναι κάτι σαν τη Μέρα της Μαρμότας. Ξέρεις, εκείνη την κωμωδία στην οποία ο Μπίλ Μάρεϊ ζει συνεχώς την ίδια και την ίδια μέρα, χωρίς κάποια προφανή εξήγηση. Μόνο που…

σκέψεις - Page 4