Επιστροφή στο σπίτι
Μια αλλαγή στη ζωή μας συχνά σηματοδοτεί την επιθυμία για μια νέα αρχή. Θέλουμε να θέσουμε καινούργιους στόχους και να υποβληθούμε σε νέες δοκιμασίες, ώστε να τις ξεπεράσουμε. Αυτό μου συμβαίνει κάθε φορά που μετακομίζω σε νέα πόλη. Νέα πόλη, νέα αρχή λοιπόν.
Τα τελευταία χρόνια νιώθω πως κάνω νομαδική ζωή, χωρίς να το θέλω και χωρίς να μπορώ να ριζώσω κάπου. Έχω αλλάξει τρεις πόλεις και πέντε σπίτια, και μάλιστα καταναγκαστικά. Εννοείται πως τίποτα από αυτό δεν είχε την αίγλη που θα περίμενε κανείς όταν αλλάζει συχνά περιβάλλον.
Εξ αρχής δεν μου άρεσε. Στην πραγματικότητα, το μισούσα. Ήθελα απλώς να σταματήσει όλο αυτό. Ήθελα να βρω ένα δικό μου μέρος, να το αποκαλώ «σπίτι» και να ριζώσω εκεί. Όμως ούτε οι συνθήκες ούτε η οικονομική μου κατάσταση μού το επέτρεπαν.
Έτσι, αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω και να μείνω με τους γονείς μου. Πότε στον έναν, πότε στον άλλον. Με ένα σάκο στον ώμο, γεμάτο μόνο με τα απολύτως απαραίτητα, προσπαθούσα συνεχώς να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να φτάσω ένα βήμα πιο κοντά στην ανεξαρτησία μου. Κι όμως, κάθε βήμα μου, κάθε απόφασή μου, αντί να με πάει μπροστά, με έφερνε όλο και πιο κοντά στο πατρικό μου.
Στην αρχή αυτό με ενοχλούσε απίστευτα. Ωστόσο, κάποια στιγμή αποφάσισα να το δω διαφορετικά. Μου δινόταν η ευκαιρία να ανακαλύψω τον εαυτό μου χωρίς το άγχος του ενοικίου και του βιοπορισμού. Έτσι, μπορούσα να δω τι μπορώ πραγματικά να κάνω, να εξερευνήσω νέα χόμπι και να αποκτήσω νέες γνώσεις και εμπειρίες.
Αρπάζοντας τις ευκαιρίες
Φυσικά, ο πρωταρχικός στόχος μου —το να μείνω μόνη και να ανεξαρτητοποιηθώ πλήρως— παρέμενε ο διακαής πόθος μου. Ωστόσο, μέχρι να καταφέρω να τον υλοποιήσω, επέλεξα, αντί να κλαίγομαι όλη μέρα, να αδράξω τις ευκαιρίες που μου προσφέρονταν. Έτσι, άφησα τον εαυτό μου να κάνει τα δικά του λάθη απλόχερα.
Δεν ισχυρίζομαι, βέβαια, ότι ήταν ή είναι το ιδανικό. Είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος και, αν γινόταν να έρθουν τα πράγματα αλλιώς, θα το προτιμούσα. Παρόλα αυτά, δεν μπορείς να ζεις τη ζωή σου σκεπτόμενη συνεχώς τα «αν» και τα «ίσως». Ο μόνος δρόμος, άλλωστε, είναι μπροστά και εκεί πρέπει να κρατάμε την προσοχή μας.
Έτσι, ξεκίνησα να τολμώ. Άρχισα να δοκιμάζω νέα πράγματα και νέες δραστηριότητες. Κάποια τα παράτησα με τον καιρό, ενώ άλλα μου άρεσαν και συνεχίζω να τα κάνω. Μπόρεσα να ρισκάρω, να επενδύσω και να φάω τα μούτρα μου. Όλα αυτά συνέβησαν σε ένα περιβάλλον που μου πρόσφερε ασφάλεια, κυρίως οικονομική. Και όσο περνούσε ο καιρός, συνειδητοποιούσα ότι αυτή η κατάσταση όχι μόνο με έκανε να νιώθω στάσιμη, αλλά παράλληλα λειτουργούσε και σαν μοχλός πίεσης για να κάνω περισσότερα.
Η συνειδητοποίηση
Και κάπου εκεί ξύπνησα. Τελικά, δεν έφταιγε το ότι έμενα με τους δικούς μου ούτε το ότι άλλαζα πόλεις. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Δεν τα είχα βρει με το μέσα μου και δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Γι’ αυτό και τίποτα από όσα έκανα μέχρι τότε δεν με ικανοποιούσε. Ήταν ξεκάθαρο ότι αυτό έπρεπε να αλλάξει.
Πέρασα πολλές ώρες σκεπτόμενη ποια θα ήταν τα επόμενα βήματά μου. Ζύγισα τις δυνατότητές μου με τα θέλω μου και έτσι πήρα την απόφασή μου. Τελικά, κατάλαβα πως για να γίνουν κάποια πράγματα, πρέπει να ωριμάσουν όχι μόνο οι συνθήκες αλλά και το μέσα μου. Ό,τι δεν έχω αποκτήσει μέχρι τώρα στη ζωή μου είναι επειδή δεν ήμουν έτοιμη.
Τώρα που νιώθω έτοιμη, ήρθε η ώρα να κατακτήσω τον κόσμο. Και όχι επειδή όλα μπήκαν στη θέση τους, αλλά επειδή μπήκα εγώ στη δική μου. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το νόημα κάθε νομαδικής διαδρομής: να σε γυρνάει πίσω ώστε κάποια στιγμή να μπορέσεις να φύγεις πραγματικά μπροστά. Ο κόσμος είναι εκεί έξω και μας περιμένει. Το θέμα είναι να είμαστε έτοιμοι να τον συναντήσουμε.
