Λένε πως ό,τι κάνεις ή ό,τι νιώθεις την πρώτη μέρα του χρόνου σηματοδοτεί το πώς θα πάει ολόκληρη η χρονιά. Αν την πρώτη μέρα κλαις, έτσι θα είναι και η υπόλοιπη χρονιά. Αν γελάς, τότε θα γελάς και όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Συνήθως τέτοιες λαϊκές ρήσεις δεν τις πιστεύω — μέχρι που βγήκαν αληθινές πριν από δύο χρόνια.
Το, όχι και τόσο μακρινό (τουλάχιστον όσο θα ήθελα), 2024 πέρασε και άφησε πίσω του ανεξίτηλες, χαραγμένες πληγές. Με άλλαξε πολύ και μου δίδαξε ακόμα περισσότερα. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, ίσως από τις πιο δύσκολες. Κι όμως, επιβίωσα και σκέφτηκα πως τα χειρότερα πέρασαν και τα καλύτερα έρχονται.
Και είχα δίκιο. Γιατί η επόμενη χρονιά, πράγματι, ήταν καλύτερη. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι στην πραγματικότητα, αλλά μέσα μου ένιωθα πως είχε αλλάξει η νοοτροπία μου. Το 2024 ήταν η χρονιά που την υποδέχτηκα με μεγάλη στεναχώρια και, προς λύπη μου, έτσι κύλησε και η υπόλοιπη. Τότε είπα πως δεν θα το ξαναπεράσω αυτό.
Έτσι, έβαλα ως στόχο την πρώτη μέρα του χρόνου — αν δεν μπορώ να είμαι κάπου όπου θα νιώθω χαρούμενη, τουλάχιστον να απαριθμώ όλα εκείνα που πέτυχα την προηγούμενη χρονιά.
Νέους στόχους βάζουμε όλοι για τη νέα χρονιά. Απαριθμούμε τι θέλουμε να αποκτήσουμε και τι να αφήσουμε πίσω μας. Άλλοι εύχονται να βρουν μια νέα δουλειά, άλλοι να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι και άλλοι να βρουν την ευτυχία. Υπάρχουν και εκείνοι που απλώς θέλουν να φτιάξουν τη διατροφή τους, να ξεκινήσουν γυμναστήριο ή κάποιο νέο χόμπι.
Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη κατηγορία ανθρώπων. Εκείνοι που δεν ζητούν τίποτα, που δεν βάζουν κάποιον στόχο — είτε από φόβο είτε από ρεαλισμό, γιατί σκέφτονται πως ίσως δεν θα πραγματοποιηθεί. Ή απλώς επειδή έχουν ήδη όλα όσα χρειάζονται. Είναι εκείνοι που έμαθαν να εκτιμούν όσα έχουν πριν ζητήσουν κάτι ακόμα. Συνεχίζουν να ονειρεύονται, αλλά ταυτόχρονα μαθαίνουν να εκτιμούν.
Κάποιοι κουράστηκαν να απογοητεύονται από προσδοκίες που δεν πραγματοποιήθηκαν. Άλλοι απλώς κατάλαβαν πως η ευτυχία δεν βρίσκεται πάντα σε έναν νέο στόχο, αλλά στη σταθερότητα, στη γαλήνη και στην αίσθηση πληρότητας. Δεν πρόκειται για παραίτηση, αλλά για συνειδητή επιλογή: να σταματήσεις να μετράς τη ζωή σου με όσα σου λείπουν και να αρχίσεις να τη μετράς με όσα έχεις κατακτήσει.
Προσπαθώ να γίνω ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Να νιώθω ευγνωμοσύνη χωρίς ενοχές, να αναγνωρίζω τη διαδρομή που έχω ήδη κάνει και να μην ακυρώνω τον κόπο που προηγήθηκε. Γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν χαρίστηκε· όλα κερδήθηκαν μέσα από σκληρή δουλειά.
Τίποτα δεν δίνεται απλόχερα σε κανέναν. Κι όμως, καμιά φορά μοιάζει σαν το σύμπαν να μας παρακολουθεί διακριτικά και να μας επιστρέφει όσα εκπέμπουμε. Δεν ξέρω αν η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πραγματικά μαγική δύναμη ή αν απλώς εμείς της τη δίνουμε. Ίσως, όταν ξεκινάμε με πόνο, βλέπουμε παντού πόνο. Κι όταν ξεκινάμε με ευγνωμοσύνη, αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε πιο εύκολα τις μικρές νίκες της καθημερινότητας.
Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα φέτος να μην περιμένω θαύματα. Άλλωστε, οι μέρες παίρνουν την αξία που τους δίνουμε εμείς. Δεν έφτιαξα λίστα με new year’s resolutions, που το πιθανότερο είναι πως θα ξεχαστεί πριν καν τελειώσει ο Ιανουάριος. Ο στόχος μου είναι, στο τέλος του νέου έτους, να είμαι πιο ώριμη, πιο εξελιγμένη και μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Να στέκομαι με περισσότερη κατανόηση απέναντι στα λάθη μου και, κυρίως, να τα έχω βρει με τον εαυτό μου.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο στοίχημα: όχι να αλλάξεις τη ζωή σου από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά να αλλάξεις τον τρόπο που τη βλέπεις. Να μάθεις να εμπιστεύεσαι τη διαδικασία, να αποδέχεσαι ότι κάποια πράγματα δεν ελέγχονται και να δίνεις χώρο στην υπομονή. Γιατί η εξέλιξη δεν έρχεται με θόρυβο και εντυπωσιακές στιγμές· έρχεται αθόρυβα, μέσα από μικρές καθημερινές επιλογές, μέσα από το πώς μιλάς στον εαυτό σου και πώς αντιμετωπίζεις όσα σου συμβαίνουν
Ανυπομονώ για την νέα χρονιά γιατί έχω τόσα πολλά ακόμα να μάθω. Ο μοναδικός στόχος μου: να σταθώ πιο ήρεμη απέναντι στη ζωή, να μην προσπερνώ όσα ήδη έχω, να μην κυνηγώ διαρκώς κάτι που λείπει.
