Από την πρεμιέρα του, ακόμα, το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Companion (2025) έχει καταφέρει να μαγέψει θεατές και κριτικούς εξίσου. Άλλωστε, το ανατρεπτικό φιλμ κρύβει περισσότερα στρώματα νοημάτων από ότι κανείς μπορεί εκ πρώτης όψεως να κατανοήσει.
Η πλοκή του Companion
Μια κατατοπιστική περιγραφή της ταινίας θα μπορούσε να είναι η αποκάλυψη της φύσης της πρωταγωνίστριας, Iris, κατά τη διάρκεια των διακοπών της με το αγόρι της και την παρέα του. Συγκεκριμένα, η Iris ανακαλύπτει, αφού σκοτώνει σε κατάσταση αυτοάμυνας τον οικοδεσπότη της παρέας, πως είναι ρομπότ συντροφιάς. Το αγόρι της, Josh, τής αποδεικνύει στοιχεία της φύσης της, αλλά και της αποκαλύπτει πως την χρησιμοποίησε για να κλέψει την περιουσία του οικοδεσπότη τους. Έτσι, αφού καταφέρνει να δραπετεύσει από τη διαβολική παρέα της, η Iris προσπαθεί να ξεφύγει από το απομονωμένο θέρετρο, μαθαίνοντας σταδιακά όλο και περισσότερα για την ίδια.
Με μια δεύτερη ματιά
Παρόλο που η ταινία δείχνει να περιστρέφεται γύρω από την ανάδειξη των διαφόρων πτυχών ενός ρομπότ συντροφιάς, εξαπατά κατά αυτόν τον τρόπο τον θεατή, καθώς η πραγματική κριτική δεν στρέφεται προς τα “άψυχα” ρομπότ αλλά προς τη φύση του ανθρώπου και την κατάχρηση της τεχνολογίας που εν δυνάμει θα πέσει στα χέρια του. Πράγματι, εύκολα παρατηρεί κανείς κατά την εξέλιξη της υπόθεσης τον ευγενικό, συμπονετικό χαρακτήρα της Iris, ταυτόχρονα και την άκαρδη, εγωιστική συμπεριφορά του αγοριού της προς την ίδια. Θέτει εμμέσως το δίλημμα τεχνολογίας και ηθικής, όπως και το πώς αυτή μπορεί να υφίσταται κατά την χρήση μιας παρόμοιας τεχνολογίας. Το γεγονός πως λείπει η έννοια της ψυχής από ένα ρομπότ, μού δίνει πραγματικά το δικαίωμα να το καταχραστώ και να το εκμεταλλευτώ, ή ακόμα και να το βασανίσω, να το πληγώσω;
Παράλληλα με το παραπάνω ερώτημα ο σκηνοθέτης του φιλμ, Drew Hancock, επιχειρεί να αναπτύξει συμπεριφοριστικά την ανατριχιαστική διαφοροποίηση μεταξύ των δύο φύλων σε μια τεχνολογικά προηγμένη κοινωνία. Ο Josh, για παράδειγμα, νιώθει αδικημένος από το αντίθετο φύλο και κατά προέκταση από την Iris ακριβώς γιατί δε μπορεί να λάβει αυτεπάγγελτα αυτό που επιθυμεί. Αντίστοιχα, η υποτακτική φύση της Iris δεν βασίζεται στην άψυχη τεχνολογία που τη διέπει, αντιθέτως προέρχεται από τον τρόπο με τον οποίο γαλουχήθηκε στο πλευρό του αγοριού της. Ο φαινομενικά καλόκαρδος άνδρας καταλήγει να πληγώνει το ταίρι του μόλις το τελευταίο ανακαλύψει πως αυτός το εκμεταλλεύεται για να ξεφύγει από δικά του, συναισθηματικά αδιέξοδα.
Αρμονία κωμωδίας και τρόμου
Αν και το Companion διέπεται πρωτίστως από τρόμο και επιστημονική φαντασία, δεν λείπει το έξυπνο κωμικό στοιχείο από την ταινία. Μέσω έξυπνων ενδείξεων από την αρχή ακόμα του φιλμ, όπως το παρατσούκλι “Beep-Boop” του Josh για την Iris, των λαμπερών χρωμάτων της εικόνας, αλλά και της κωμικής ανακούφισης που προκαλείται κατά την εξέλιξη των γεγονότων, ο Hancock καταφέρνει να συνδυάσει τρόμο και γέλιο, χωρίς όμως να αφαιρεί από την αρχική του πρόθεση να θέσει διλήμματα και ερωτήματα σημαντικά για την κοινωνία μας και το μονοπάτι που η τελευταία ακολουθεί.
Δείτε το τρέιλερ εδώ:
