Οι Νύχτες Πρεμιέρας παρουσιάζουν το “Για Πάντα”. Ένα ντοκιμαντέρ-ταξίδι στην παιδική ηλικία, μέσα από την απλότητα της υπαίθρου.
Σίγουρα, αν είσαι κινηματογραφόφιλος, ξέρεις ότι μέχρι και τις 12 Οκτώβρη, οι Νύχτες Πρεμιέρας, έχουν κατακλύσει τα σινεμά. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, για ακόμα μια χρονιά, φέρνει ταινίες από όλο τον κόσμο στο ελληνικό κοινό. Έτσι, λοιπόν, βρεθήκαμε στον κινηματογράφο Άστορ, για να δούμε την ταινία «Για Πάντα» ή αλλιώς «Always» (με την αγγλική ονομασία). Η ταινία είναι βασικά κινεζικής παραγωγής και την σκηνοθεσία υπογράφει ο Demig Chen. Στο φεστιβάλ, η ταινία συμμετέχει στον διαγωνισμό, στην κατηγορία των διεθνών ντοκιμαντέρ.
Η ιστορία που μας παρουσιάζει είναι πολύ απλή: ένα νεαρό αγόρι ζει στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού του, στην επαρχία της Κίνας. Ο σκηνοθέτης καταγράφει την παιδική ηλικία, σε συνδυασμό με την αγροτική ζωή του χωριού.
Ας το αναλύσουμε, λίγο παραπάνω:
Η υπόθεση
Το πέρασμα από την παιδική αθωότητα στην εφηβεία: αυτό είναι το κέντρο της θεματολογίας για τον σκηνοθέτη. Ένα νεαρό αγόρι ζει μαζί με τον πατέρα του, την γιαγιά του και τον παππού του. Η μητέρα του το εγκατέλειψε ενώ ήταν μωρό, μετά από ένα εργατικό ατύχημα που υπέστη ο πατέρας του. Χωρίς να υπάρχει κάποια πολυπλοκότητα στην ιστορία, ο Deming Chen χτίζει ξεκάθαρα το κοινωνικό πλαίσιο που θέλει να αναδείξει. Το αγόρι μένει στην επαρχία και βοηθά την οικογένειά του στις αγροτικές δουλειές. Κάπως έτσι, το κοινό «μπαίνει» στην καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων. Παράλληλα, το αγόρι γράφει ποιήματα. Η ποίηση του πλαισιώνει αισθητικά την αναπαράσταση της ζωής του. Ο σκηνοθέτης παραθέτει τα στιχάκια του αγοριού και σχηματίζει μέσω αυτών τα κεφάλαια της ταινίας του.
Δεν υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που μπορώ να σου πω για την ιστορία. Όπως διαπιστώνεις από τα παραπάνω, το κλειδί είναι η απλότητα. Οι αισθητικές επιλογές του σκηνοθέτη αναδεικνύουν τον συναισθηματικό πλούτου που κρύβουν αυτές οι μικρές, καθημερινές σκηνές.
Γιατί μάς άρεσε;
Η ταινία κυλά ευχάριστα και δεν σε κουράζει, παρά την φαινομενική μονοτονία της υπόθεσης. Άλλωστε, η διάρκεια της είναι μόλις 87 λεπτά (ιδανική, θα έλεγα, για το είδος της). Τα γεγονότα κυλούν αργά και σου μεταφέρουν την ηρεμία της υπαίθρου. Ως προς αυτό, μάλιστα, σημαντικό ρόλο έχουν και τα πλάνα του σκηνοθέτη. Η ομορφιά του τοπίου φτάνει, γλαφυρά, στην οθόνη του σινεμά και σε βάζει απευθείας σε ατμόσφαιρα. Ακόμα, τα ποιήματα του αγοριού προσδίδουν μια μελαγχολία που αναδεικνύει τα παραπάνω.
Εν ολίγοις, η ταινία σου μεταφέρει σκηνές, λίγο-πολύ, γνώριμες σε όλους μας. Η παιδική ανεμελιά και η φύση «δένονται» με την ποιητικότητα. Το αποτέλεσμα, δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Τελικά, η πιο δυνατή σκηνή της ταινίας είναι μάλλον το φινάλε. Το πέρασμα προς την εφηβεία φτάνει στην ολοκλήρωση του. Ο αποχαιρετισμός της παιδικότητας συμβαδίζει με το κλείσιμο της ταινίας. Ίσως αυτό να είναι λίγο προβλέψιμη αφήγηση. Σε κάθε περίπτωση, ο στόχος της ταινίας δεν είναι οι ανατροπές. Ο Deming Chen μας μεταφέρει μια αναπόληση. Εν τέλει, αυτή η αναπόληση είναι προσωπική. Με αφορμή το «Για Πάντα» στις Νύχτες Πρεμιέρας, το κοινό μπορεί να σκεφτεί την δική του εποχή παιδικής αθωότητας.
Δες το trailer:
