Φέτος, το “Braveheart” γιορτάζει τα 30 του χρόνια. Και ναι, είναι από εκείνες τις ταινίες που όσο κι αν περνά ο καιρός, δεν ξεθωριάζει. Αντιθέτως — γίνεται πιο δυνατή. Είναι εκείνη η ταινία με τον Μελ Γκίμπσον που τρέχει στις σκωτσέζικες πεδιάδες με το πρόσωπο βαμμένο μπλε και φωνάζει:
“They may take our lives, but they’ll never take our freedom!”
Αν δεν την έχεις δει, να τη δεις. Αν την έχεις δει, ξέρεις πως δεν είναι απλώς μια επική ταινία εποχής. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι ένα χαστούκι στο πρόσωπο της υποταγής, ένας ύμνος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η ιστορία ακολουθεί τον Γουίλιαμ Γουάλας, έναν απλό άνθρωπο από τη Σκωτία, που όταν χάνει τους αγαπημένους του, παίρνει τη μεγάλη απόφαση: να σταθεί απέναντι σε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Όχι για δόξα. Όχι για εκδίκηση. Αλλά για να υπερασπιστεί το αυτονόητο — το δικαίωμά του να ζει ελεύθερος.
Το “Braveheart”, που κυκλοφόρησε το 1995, δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με εφέ. Δεν στηρίζεται σε φαντεζί τεχνάσματα. Σε κερδίζει με την καρδιά του. Η ταινία είναι γεμάτη σκηνές που σε τρυπάνε. Από τις μάχες, μέχρι τα σιωπηλά βλέμματα ανάμεσα στους χαρακτήρες, όλα σε κάνουν να νιώσεις ότι αυτό που βλέπεις δεν είναι απλώς δράμα — είναι αλήθεια.
Η μουσική του Τζέιμς Χόρνερ, μελωδική και ταυτόχρονα σπαρακτική, δίνει στην ταινία κάτι σχεδόν ιερό. Και τα τοπία της Σκωτίας; Κάθε καρέ είναι σαν πίνακας. Αλλά η ταινία δεν κερδίζει μόνο με την εικόνα. Κερδίζει με το πώς σε κάνει να νιώσεις. Σου θυμίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Να έχεις ιδανικά. Να πονάς, να αγαπάς, να μην συμβιβάζεσαι.
Δεν είναι τυχαίο που, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, ο κόσμος μιλάει γι’ αυτή. Ναι, ίσως να μην είναι 100% ακριβής ιστορικά. Ναι, μπορεί να υπερβάλλει. Αλλά έχει κάτι που καμία ακριβής “έκθεση” δεν θα έχει ποτέ: ψυχή. Γιατί όταν βλέπεις τον Γουάλας να στέκεται μπροστά σε όλους, πληγωμένος, βασανισμένος, αλλά περήφανος, βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν λύγισε. Που έδωσε τα πάντα για κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.
30 χρόνια μετά, το “Braveheart” παραμένει ζωντανό. Όχι επειδή είναι παλιό και “κλασικό”, αλλά γιατί λέει κάτι αληθινό: πως αξίζει να παλεύεις για αυτό που πιστεύεις, ακόμα κι αν όλοι σου λένε το αντίθετο. Σε έναν κόσμο που συνέχεια μας λένε τι να κάνουμε, πώς να είμαστε, πώς να φερόμαστε, ο Γουάλας έρχεται και λέει απλά “όχι”.
Είναι η ταινία που βλέπεις όταν χρειάζεσαι θάρρος. Όταν νιώθεις μόνος. Όταν θες να θυμηθείς ότι μέσα σου υπάρχει δύναμη. Και κάπου εκεί, με τα τύμπανα της μάχης να χτυπάνε και τη φωνή του να αντηχεί, θυμάσαι ότι μπορεί να μας πάρουν πολλά, αλλά ποτέ την ελευθερία μας.
Γιατί τελικά, όπως λέει κι ο Γουάλας,
“Every man dies. Not every man really lives.”
Κι αυτό είναι το νόημα.
