Ακόμα κι αν μιλάμε για πόλεμο, για μια φυλάκιση ή για μια ληστεία, τα πραγματικά θύματα είναι τα άτομα που περιμένουν τους θύτες να επιστρέψουν. Στην περίπτωση της ταινίας «Οι Χήρες» βλέπουμε πώς τέσσερις γυναίκες αντιμετωπίζουν την απουσία των αντρών τους σε μια κοινωνία γεμάτη έγκλημα, πολιτικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και φαντάσματα του παρελθόντος. Η συγκεκριμένη ταινία αν και έχει τα αρνητικά της, δεν παύει να είναι μια απολαυστική ταινία δράσης με έναν έντονο τόνο δράματος, που ο θεατής απολαμβάνει.
«Οι Χήρες» έκαναν πρεμιέρα στις 15 Νοεμβρίου με μπάτζετ που ανέρχεται στα 42 εκατομμύρια δολάρια και μέχρι τώρα έχει box office 40 εκατομμύρια. Σκηνοθετήθηκε από τον Steve McQueen («12 Χρόνια Σκλάβος»), με σενάριο του ίδιου και της Gillian Flynn(«Το κορίτσι που εξαφανίστηκε»), σε παραγωγή της εταιρείας 20th Century Fox. Το εκπληκτικό cast περιλαμβάνει την βραβευμένη με Όσκαρ Viola Davis στον ρόλο της Βερόνικα, την Elizabeth Debicki ως Άλις, την Michelle Rodriguez ως Λίντα και την Cynthia Erivo ως Μπελ. Πρωταγωνιστούν,επίσης, ονόματα όπως ο Liam Neeson, ο Colin Farrell, ο Robert Duvall, ο Daniel Kaluuya και άλλοι.
Στο σύγχρονο Σικάγο, η Βερόνικα εκβιάζεται από έναν μεγάλο κακοποιό της πόλης προκειμένου να του επιστρέψει τα λεφτά που του έκλεψε ο άντρας της, πριν εκείνος κι η ομάδα του σκοτωθούν κατά την διάρκεια της τελευταίας τους ληστείας. Έτσι, αφού βρίσκει ένα σημειωματάριο του άντρα της με αναλυτικά σχέδια για την επόμενη ληστεία, επιλέγει να ενώσει μια ομάδα γυναικών χωρίς κανένα κοινό, εκτός των αποθανόντων συζύγων τους, προκειμένου να πραγματοποιήσουν μια κλοπή. Με τα κέρδη αυτής της κλοπής θα πληρώσουν το χρέος τους και θα κερδίσουν κάτι προκειμένου να ορθοποδήσουν. Τα πράγματα περιπλέκονται καθώς αναμειγνύονται διεφθαρμένοι πολιτικοί, εγκληματίες και φαντάσματα του παρελθόντος, σκιαγραφώντας έτσι την ιδιαίτερη φύση κάθε μιας από τις γυναίκες, καθώς και την εξελικτική τους πορεία.
Τα χρώματα και η μουσική είναι σχεδόν βουβά, καθώς η Βερόνικα και η ομάδα της «κλέβουν» την παράσταση με τις φανταστικές ερμηνείες τους. Με τον τόνο που χρησιμοποιούν ο McQueen και η Flynn προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση μοναχικών δυναμικών γυναικών, μα η κάθε μια στο τέλος φαίνεται να έχει την ανάγκη της άλλης προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό της. Βέβαια, η σκηνοθεσία της ταινίας διαπλέκει την μουντή ρουτίνα με ένα φιλοσοφημένο πλάνο, δίνοντας την εντύπωση βάθους, κάτι το οποίο πιθανόν να κουράζει το κοινό. Επιπλέον, εξαιτίας της διάρκειας της ταινίας, δίνονται κάποια δεδομένα προκειμένου να καλυφθεί ο χρόνος, που δεν καταλήγουν κάπου, ούτε εξηγούνται με κάποιον τρόπο, επομένως μένουν μερικά αναπάντητα ερωτήματα στο τέλος της ταινίας.
Στο τέλος , όμως, αυτό που μένει είναι ένα άρτιο αποτέλεσμα μιας ταινίας δράσης-δράματος που ευχαριστεί το ευρύ κοινό με τις ανατροπές της και την ανάδειξη της υπέρμετρης γυναικείας δύναμης, η οποία καλείται να εξωτερικευτεί όταν υπάρχει η ανάγκη επιβίωσης.
Άξιος αναφοράς, λόγω της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών που ήταν στις 25 Νοεμβρίου, είναι και ο ρόλος της πανέμορφης Άλις (Elizabeth Debicki) και η συνολική της πορεία.
