Η Τελευταία Κλήση – η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σέριφ Φράνσις – είναι ένα ελληνικό crime thriller, εμπνευσμένο από την υπόθεση του Σορίν Ματέι που συγκλόνισε το πανελλήνιο περίπου 30 χρόνια πριν
Μέσα από ένα κλίμα φόβου και πανικού η ταινία αγγίζει ζητήματα όπως η διαπλοκή, η αστυνομική ανεπάρκεια, ο ρόλος των ΜΜΕ και ο τρόπος με τον οποίο η αλήθεια συχνά διαμορφώνεται από εκείνους που ελέγχουν το παρασκήνιο. Έτσι, δεν λειτουργεί μόνο ως μια ιστορία αγωνίας, αλλά και ως ένα σχόλιο πάνω στην εξουσία.
Η υπόθεση
Η Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000 μετατρέπεται σε εφιάλτη σε πανελλήνια μετάδοση. Ένας επικίνδυνος εγκληματίας, προκειμένου να γλιτώσει από την αστυνομία, κρατάει ομήρους τα μέλη μιας οικογένειας στο σπίτι τους –απειλώντας τους με μια χειροβομβίδα και απαιτεί να μιλήσει ζωντανά στην τηλεόραση. Όσο εξελίσσεται η υπόθεση, αποκαλύπτεται ένα πλέγμα εξουσίας και χειραγώγησης που κάνει την κρίση να μοιάζει πολύ μεγαλύτερη από ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Ένα βίαιο περιστατικό που έμεινε στην ιστορία ως φιάσκο της ελληνικής αστυνομίας
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1998 ο ΣΚΑΪ διακόπτει το πρόγραμμά του για να μεταδώσει μια έκτακτη είδηση. Ο δραπέτης Σορίν Ματέι έχει εισβάλει σε ένα σπίτι στα Πατήσια και κρατάει ομήρους τέσσερα μέλη της οικογένειας Γκινάκη, απειλώντας τους με μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Η υπόθεση πήρε γρήγορα διάσταση εθνικού σοκ. Ο Ματέι επικοινωνούσε ζωντανά με τον ΣΚΑΪ και ο Νίκος Ευαγγελάτος βρισκόταν σε ρόλο άτυπου διαπραγματευτή, ενώ η αστυνομία έδειχνε να μην έχει τον έλεγχο. Η επιχείρηση κατέληξε τραγικά με το θάνατο της Αμαλίας Γκινάκη και του δράστη, καθώς μετά την σύλληψη του χορηγήθηκε υπερβολικά μεγάλη δόση ηρεμιστικών.
Η ταινία
Παρότι η Τελευταία Κλήση είναι εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία, δεν προσπαθεί να την αναπαραστήσει πιστά σαν ντοκιμαντέρ. Αντίθετα, χρησιμοποιεί το πραγματικό γεγονός ως βάση και το μετατρέπει σε μια αυτόνομη κινηματογραφική αφήγηση, αλλάζοντας πρόσωπα, ημερομηνίες και ορισμένες σεναριακές λεπτομέρειες.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως η ταινία δεν χάνει χρόνο με εισαγωγές ή εκτενές backstory, αλλά σε πετάει κατευθείαν μέσα στην ένταση της υπόθεσης, αναγκάζοντάς σε να γνωρίσεις τους χαρακτήρες μέσα από μία και μόνο ακραία στιγμή πίεσης. Κυριολεκτικά, η ταινία ξεκινά και τελειώνει με την ίδια κλήση. Σε τραβάει από τα πρώτα λεπτά μέσα στον κόσμο της και σε αφήνει στο τέλος με το στόμα ανοιχτό, τη στιγμή που το τηλέφωνο κλείνει. Με αυτόν τον τρόπο, το σενάριο χτίζει αμέσως αγωνία και κρατάει αδιάκοπα το ενδιαφέρον, ενώ ταυτόχρονα βρίσκει χώρο να σχολιάσει την ελληνική πραγματικότητα, τη διαπλοκή, την ανεπάρκεια των αρχών και τον ρόλο των media.
Μετά το Έτερος Εγώ είναι πολύ ευχάριστο να βλέπουμε (έστω και 10 χρόνια μετά) ακόμη ένα ελληνικό θρίλερ που δεν στοχεύει μόνο στην ψυχαγωγία, αλλά προσπαθεί να πει και κάτι πιο ουσιαστικό για την κοινωνία του. Επιπλέον η Τελευταία Κλήση μας θυμίζει κάτι που λείπει από το ελληνικό σινεμά. Καλές mainstream ταινίες που να μιλούν στο ευρύ κοινό, χωρίς να είναι ούτε βιογραφίες, ούτε σαχλοκωμωδίες, αλλά ούτε και φεστιβαλικά έργα που, όσο ποιοτικά κι αν είναι, δύσκολα θα φτάσουν στον μέσο θεατή.
Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία παίζουν καθοριστικό ρόλο στη συνολική ταυτότητα της ταινίας, δημιουργώντας μια βαριά και σκοτεινή ατμόσφαιρα που σε αρκετές στιγμές θυμίζει έντονα Batman. Παρόλο που οι περισσότεροι χαρακτήρες παραμένουν διαρκώς εγκλωβισμένοι σε πολύ συγκεκριμένους χώρους, η ταινία δεν χάνει ούτε στιγμή τη δυναμική της, ούτε οπτικά ούτε αφηγηματικά.
Στην Τελευταία Κλήση βλέπουμε κινηματογραφικές ερμηνείες που αποφεύγουν τις υπερβολές και τις φτηνές τηλεοπτικές αντιδράσεις που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από Έλληνες ηθοποιούς. Παρά τους περιορισμένους χώρους όπου κινούνται οι χαρακτήρες, οι ηθοποιοί μεταφέρουν με αληθοφάνεια την ένταση, τον φόβο και την πίεση της στιγμής, δίνοντας βάρος σε κάθε σκηνή χωρίς να καταφεύγουν σε υπερβολικά δραματικά τεχνάσματα.
Δεν γίνεται να μιλήσουμε ξεχωριστά για όλες τις ερμηνείες, καθώς όλο το καστ βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, οι τρεις βασικοί άξονες της δράσης ξεχωρίζουν και αποκτούν βάρος μέσα από τους πρωταγωνιστές τους. Ο Γιώργος Μπένος, στον ρόλο του νέου παρουσιαστή, δίνει μια ερμηνεία κυρίως καθισμένος σε ένα γραφείο, αποτυπώνοντας την πίεση και τη σταδιακή φθορά ενός ανθρώπου που βρίσκεται στο επίκεντρο μιας κατάστασης που τον ξεπερνά. Ο Ορφέας Αυγουστίδης, ως απαγωγέας, κουβαλά μεγάλο μέρος της έντασης της ταινίας και καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στην απειλή και την αστάθεια, χωρίς να παίζει κάποια καρικατούρα εγκληματία ή αλλοδαπού. Από την άλλη, ο Δημήτρης Λάλος, ως αστυνομικός, αποφεύγει το κλισέ του «σκληρού μπάτσου» και χτίζει έναν πιο ανθρώπινο χαρακτήρα που προσπαθεί να παραμείνει καθαρός σε ένα βρόμικο σύστημα. Συνολικά, οι ερμηνείες κινούνται σε κινηματογραφικό επίπεδο, αποφεύγοντας τις υπερβολικές, τηλεοπτικού τύπου, που θα αποδυνάμωναν το αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχει πραγματικός λόγος να εξηγήσει κανείς γιατί η ταινία μοιάζει τόσο επίκαιρη καθώς αυτό γίνεται φανερό από μόνο του, χωρίς να χρειάζεται να υπογραμμιστεί με βαρύ τρόπο. Και αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της. Ακόμα κι αν κάποιος επιλέξει να μείνει μόνο στην επιφάνεια, η Τελευταία Κλήση λειτουργεί απόλυτα και ως ένα καλοστημένο θριλεράκι που προσφέρει μια δυνατή και απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία.
Ως πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σέριφ Φράνσις, η Τελευταία Κλήση αποτελεί ένα ιδιαίτερα δυναμικό ξεκίνημα, που δείχνει από νωρίς ότι έχει ξεκάθαρη κινηματογραφική ματιά και ενδιαφέρον για το είδος. Είναι σίγουρα ένας δημιουργός του οποίου την πορεία αξίζει να παρακολουθούμε.
* Ερώτηση από κάποιον που την είδε εντός της Μεγάλης Εβδομάδας: Γιατί δεν την έβγαλαν τα Χριστούγεννα; Όλη η ιστορία διαδραματίζεται Παραμονή Πρωτοχρονιάς! Σε όλη την ταινία η Ρένια Λουιζίδου έχει δίπλα της ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο! Πρόκειται για ξεκάθαρη χριστουγεννιάτικη ταινία! Είναι τόσο Χριστουγεννιάτικη όσο και το Batman Returns!
(Δεύτερη αναφορά στον Batman. Τυχαίο; Δεν νομίζω)
