To The Menu (2022) του Mark Mylod είναι μια σάτιρα που συνδυάζει μαύρη κωμωδία και ψυχολογικό θρίλερ, αναμειγνύοντας τον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας με τις πολυτελείς συνήθειες των υπέρ πλούσιων. Με φόντο ένα απομονωμένο νησί όπου μια αποκλειστική επίλεκτη ομάδα θαμώνων συγκεντρώνεται για μια μοναδική γαστρονομική εμπειρία, η ταινία προσκαλεί το κοινό να απολαύσει ένα γευστικό μενού αγωνίας, κοινωνικού σχολιασμού και απολαυστικά αστείων εκπλήξεων, όλα ενορχηστρωμένα από έναν σεφ του οποίου η τέχνη παίρνει μια διεστραμμένη τροπή.
| TO MENOY
Το «Μενού» λειτουργεί ως μια σκοτεινά σατιρική μεταφορά για τον τρόπο με τον οποίο τα προνόμια, ο καταναλωτισμός και ο ελιτισμός καταβροχθίζουν την αυθεντικότητα και τη δημιουργικότητα. Το απομονωμένο εστιατόριο υψηλής γαστρονομίας, Hawthorn, γίνεται μια σκηνή όπου οι υπερ-πλούσιοι συγκεντρώνονται για να καταναλώσουν όχι μόνο εξαιρετικά φτιαγμένα πιάτα, αλλά και την ψυχή και την καλλιτεχνική ακεραιότητα του σεφ, χωρίς ποτέ να τα εκτιμούν πραγματικά. Ο σεφ Slowik, κάποτε εμπνευσμένος καλλιτέχνης, βλέπει τώρα το έργο του να υποβαθμίζεται σε κενά σύμβολα κοινωνικής θέσης για ανθρώπους που μπερδεύουν την αποκλειστικότητα με την ουσία. Το περίτεχνο μενού γευσιγνωσίας, με τις δυσοίωνες ανατροπές του, αποκαλύπτει πώς όσοι βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής κλίμακας αντιμετωπίζουν τα πάντα, το φαγητό, την τέχνη, ακόμη και τους ανθρώπους, ως εμπειρίες μιας χρήσης που προορίζονται να τροφοδοτήσουν το εγώ τους. Τελικά, η ταινία διαστρεβλώνει την ιδέα ότι η αληθινή τέχνη μπορεί να επιβιώσει όταν σερβίρεται σε εκείνους που ξέρουν μόνο πώς να καταβροχθίζουν, όχι να απολαμβάνουν.
| ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα του The Menu είναι το πώς το εξαιρετικό cast και η σκηνοθεσία μετατρέπουν ένα ενιαίο, περιορισμένο χώρο σε μια τεταμένη, ατελείωτα συναρπαστική εμπειρία. Ο Ralph Fiennes προσφέρει μια μαγευτική ερμηνεία ως ο σεφ Slowik, συνδυάζοντας την ψυχρή ακρίβεια με ένα ανησυχητικό βλέμμα που κρατάει τόσο τους καλεσμένους όσο και το κοινό σε εγρήγορση. Η Anya Taylor-Joy ξεχωρίζει ως Margot, της οποίας η σκεπτικιστική εξωτερική οπτική γωνία αγκυροβολεί την ιστορία και φέρνει μια σπίθα επανάστασης στον σχολαστικά ελεγχόμενο κόσμο του σεφ. Παρά το γεγονός ότι διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα στο εστιατόριο και τους γύρω χώρους του, η ταινία δεν φαίνεται ποτέ στάσιμη. Η έξυπνη σκηνοθεσία, ο λεπτογραμμένος διάλογος και η μεταβαλλόμενη δυναμική εξουσίας μετατρέπουν τον Hawthorn σε μια χύτρα ταχύτητας όπου κάθε τραπέζι, κουζίνα και γωνιά με κεριά κρύβει ένα ακόμη μυστικό που περιμένει να καταβροχθιστεί.
| ΤΟ BURGER
Στο τέλος, το The Menu μας υπενθυμίζει έξυπνα ότι η αληθινή ικανοποίηση δεν προέρχεται από υπερβολικές, άψυχες επιδείξεις, αλλά από απλές απολαύσεις φτιαγμένες με φροντίδα, όπως ένα τέλεια μαγειρεμένο burger. Μετά από όλα τα περίεργα πιάτα και τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις, το ταπεινό cheeseburger είναι αυτό που διαπερνά την προσποίηση και δείχνει ότι η γνήσια χαρά δεν μπορεί να αγοραστεί ή να προσποιηθεί. Μερικές φορές, ένα καλό burger είναι καλύτερο από οποιοδήποτε φανταχτερό γεύμα, και η ταινία μας αφήνει να αναρωτιόμαστε τι πραγματικά λαχταράμε από ένα γεύμα ή τη ζωή μας.
