Μια ωδή στις ικανότερες γροθιές του κινηματογράφου
Λίγες μέρες μετά τον θάνατο του αγαπημένου Texas Ranger στην ηλικία των 86 χρονών, θα μεταφερθούμε αρκετά χρόνια πίσω στο 1972, στην διαχρονική ταινία The Way of the Dragon και την πρώτη επίσημη εμφάνιση του στην μεγάλη οθόνη. Μπορεί ο πρωταγωνιστής της ταινίας να είναι ο άσος των πολεμικών τεχνών Bruce Lee, αλλά ο Chuck μπήκε για πάντα στις καρδιές μας. Να τονίσουμε πως, ο ρόλος του ήταν μικρός και χωρίς πολλές ατάκες, αλλά η μάχη με τον Bruce στο τέλος θεωρείται από τις πιο εμβληματικές της έβδομης τέχνης.
Η υπόθεση
Βρισκόμαστε στην Ρώμη και σε ένα τοπικό εστιάτοριο της πόλης, που οι ιδιοκτήτες παρενοχνλούνται από ένα αρχηγό του εγκλήματος. Η Chen Ching Hua θα απευθυνθεί σε ένα θείο της στο Χονγκ Κονγκ και η βοήθεια θα έρθει σε μορφή ενός μαχητή των πολεμικών τεχνών. Κατά την άφιξη του Tang Lung, ο οποίος φαίνεται λίγο χαζούλης, η νεαρή ιδιοκτήτρια θα αναρωτηθεί αν όντως μπορεί να την βοηθήσει. Σε μια μάχη με τους γκάνγκστερ ο Tang τους νικάει σχεδόν μόνος του, με αποτέλεσμα όλο το προσωπικό να μάθει κουνγκ φου. Στην συνέχεια, η συμμορία επιστρέφει ένοπλη αυτή την φορά για εκδίκηση, αλλά και πάλι ο νεαρός μαχητής τους κατατροπώνει με τα δικά του όπλα.
Ο αρχηγός της συμμορίας, Ho, θα αναγκαστεί να προσλάβει μέχρι και ελεύθερο σκοπευτή για να σκοτώσει τον Tang, χωρίς καμία επιτυχία για άλλη μια φορά. Ύστερα από την τελευταία μάχη, ο ίδιος ο Tang θα πάει στο αρχηγείο της συμμορίας και θα προειδοποιήσει να αφήσουν το εστιατόριο ήσυχο. Στην ύστατη προσπάθεια για να αντιμετωπίσει τον Tang, o Ho θα προσλάβει δύο δάσκαλους καράτε και έναν παγκόσμιας κλάσης πολεμικό καλλιτέχνη με το όνομα Colt. Στο τέλος της ταινίας The Way of the Dragon μετά από τις επικές μάχες, ο Tang θα βγει ζωντανός και θα αρχίσει να κυνηγάει τον Ho. Η αστυνομία θα συλλάβει τον Ho στην προσπάθεια να σκοτώσει τον Tang και το ζήτημα θα επιλυθεί οριστικά.
Κριτική
Ο Bruce Lee σαν ένας σύγχρονος καουμπόι καταφθάνει σε μία ξένη χώρα, για να διορθώσει όλες τις αδικίες. Αρχικά, μοιάζει σαν ψάρι έξω από τα νερά του στην νέα χώρα που ήρθε, ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί ιδανικά τις δικές του φιλοσοφίες. Επίσης, επιτρέπει στον εαυτό του να είναι αστείος και ανθρώπινος όταν χρειάζεται στην ταινία, την ίδια στιγμή που βγάζει μία εικόνα ενός ανθρώπου που απολαμβάνει την ζωή. Προφανώς, η εμφάνιση του Chuck Norris έδωσε άλλη διάσταση στην ταινία, έστω και αν η συμμετοχή του ήταν μικρή. Στην τελευταία σκηνή πραγματικά συμπονάμε τον Colt, καθώς ενώ φαίνεται στα μάτια του πως η μάχη είναι χαμένη, αυτός δεν τα παρατάει γιατί αυτό ξέρει να κάνει.
Το The Way of the Dragon είναι η μοναδική σκηνοθετική απόπειρα του Bruce Lee, η οποία ήταν σχετικά καλή σε γενικές γραμμές. Με άλλα λόγια, παρά τις πολλές ερασιτεχνικές προσεγγίσεις σε αρκετά σημεία, οι σκηνές μάχης είναι γρήγορες και διασκεδαστικές. Ακόμα, ο συνδυασμός της ατμόσφαιρας της Ιταλίας με την κουλτούρα του Χονγκ Κονγκ έχει ένα ενδιαφέρον. Στο σημείο που υστερεί περισσότερο η ταινία είναι η πλοκή, καθώς βασίζεται σε στερεότυπα και την γραφικότητα. Όμως, προσφέρει δράση απλόχερα με αποκορύφωμα την μονομαχία στο Κολοσσαίο, η οποία δύσκολα θα ξεχαστεί από τους θεατές.
Να την δω;
Για πολλούς το The Way of the Dragon είναι σίγουρα μια αμφιλεγόμενη ταινία, καθώς η σκηνοθετική ματιά του Bruce Lee και η δομή της ταινίας κινούνται σε μέτρια επίπεδα. Όμως, οι υπέροχες χορογραφίες μάχης καθιέρωσαν ένα νέο πρότυπο στις ταινίες δράσης, που είναι πάρα πολύ σημαντικό στη εξέλιξη του είδους. Σίγουρα η προσθήκη στου Chuck Norris ανέβασε την αξία της ταινίας και αυτό φάνηκε στην εμπορική επιτυχία, παρά το απίστευτα χαμηλό προϋπολογισμό της. Πιστεύω μία προβολή της ταινίας, ανεξάρτητα από τους λάτρεις των ταινιών δράσης της δεκαετίας του 70, θα μας οδηγήσει σε μονοπάτια που δύσκολα θα δούμε ξανά στο μέλλον.
