H αμερικανική αναγέννηση, που διήρκεσε από τη δεκαετία του 1830 μέχρι και περίπου το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου, αποτελεί τη μεγαλύτερη περίοδο άνθησης για την αμερικανική λογοτεχνία. Ο όρος αμερικανική αναγέννηση εισήχθη για πρώτη φορά το 1941, από τον κριτικό F. O. Matthiessen, ο οποίος παρατήρησε ότι την περίοδο 1850 με 1855 υπήρξε σημαντική πρόοδος στην λογοτεχνική έκφραση. Η περίοδος αυτή ξεκινάει ουσιαστικά το 1839 με την έκδοση του έργου “Nature” του Ralph Waldo Emerson, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του 1860 η Emily Dickinson ξεκινά να αναπαράγεται καλλιτεχνικά και να γράφει τα ποιήματά της.
Κύριοι εκπρόσωποι του λογοτεχνικής αυτής επανάστασης αποτέλεσε μία ομάδα αριστοκρατών, καθηγητών του Harvard που ονομάστηκαν “Brahmins”, λόγω της ευγενούς καταγωγής τους. Η ομάδα αυτή που αποτελούνταν από συγγραφείς, όπως ο Henry Wadsworth Longefellow, ο Oliver Wendell Holmes καθώς και ο James Russel Lowel. Οι συγγραφείς αυτοί δραστηριοποιούνταν κυρίως στην περιοχή της Νέα Αγγλίας και επενδύοντας στις ευρωπαϊκές επιρροές, έχτισαν την αμερικανική λογοτεχνία. Οι επιρροές αυτές αφορούσαν κυρίως στους ρομαντικούς και σε αρχαία συγγράμματα. Ο Longefellow και ο Holmes εισήγαγαν στα έργα τους πολλά βιώματα της αμερικανικής κοινωνίας και της καθημερινότητας.
Δημιούργησαν ένα λογοτεχνικό κράμα με διάχυτη μία καθαρά αμερικανική κουλτούρα, η οποία κινούνταν μεταξύ της ευαισθησίας, της συμβατικότητας και του αλλόκοτου. Ακόμη μέσα από τα έργα τους προβάλλονται καταπιεσμένες ομάδες, όπως οι έγχρωμες γυναίκες καθώς και οι ταξικές ανισότητες. Η αμερικανική αναγέννηση αποτελεί μία προβολή του εθνικού πνεύματος.
Σημαντικοί εκπρόσωποι της αμερικανικής αναγέννησης υπήρξαν και οι υποστηρικτές του κινήματος του υπερβατισμού όπως ο Emerson, ο Henry David Thoreau, ο George Ripley κ.α. Αυτοί δραστηριοποιήθηκαν κυρίως στο Κονκόρντ της Μασσαχουσέντης και έθιξαν σε μεγάλο βαθμό το μεγαλείο της φύσης σε συνάρτηση με τον άνθρωπο, εισάγοντας την σκέψη της «ελεύθερης θρησκείας». Παράλληλα, κατέδειξαν την επιτακτικότητα της κατάργησης της δουλείας.
Άλλοι σπουδαίοι εκπρόσωποι της λογοτεχνικής αμερικανικής αναγέννησης ήταν συγγραφείς όπως ο Nathaniel Hawthorne, ο Herman Meeville και ο Walt Whitman. Την ίδια περίοδο, αλλά εκτός της Νέας Αγγλίας ξεκίνησε η άνοδος ενός άλλου λογοτεχνικού κύκλου του Νότου, από τον οποίο ξεχώρισε ο Edgar Alan Poe. Η ιδιοφυΐα του Poe έμελλε να επηρεάσει βαθύτατα την ευρωπαϊκή λογοτεχνία.
Η αμερικανική αναγέννηση γνώρισε τόσο οπτιμιστές όσο και πεσιμιστές καλλιτέχνες. Η Emily Dickinson ξεχώρισε, παλεύοντας ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι των δημιουργημάτων της, αφήνοντας μία ομίχλη γλυκιάς, στοιχειωμένης ασάφειας.
Η αμερικανική αναγέννηση τοποθετούμενη σε μία περίοδο μετάβασης για την αμερικανική κοινωνία, ως προπομπός του αμερικανικού εμφυλίου, μας διδάσκει την ανάγκη του ανθρώπου να ξαναγεννηθεί μέσα από μια κρίση, χρησιμοποιώντας την τέχνη. Η κοινωνικοπολιτική κρίση που βιώνουμε μπορεί να εξελιχθεί σε ένα ακόμη ξέσπασμα της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Ο καιρός της απομόνωσης, για πολλούς πρακτικά δυσβάσταχτος, σηματοδοτεί την πιο σωστή περίοδο για να κοιτάξουμε κατάματα την ψυχή μας και να φέρουμε στη ζωή την ενδότερη δημιουργικότητά μας. Πάντα με κέντρο τον άνθρωπο και το σεβασμό αυτού στη φύση.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το άρθρο:
«American Renaissance» AMERICAN LITERATURE WRITTEN BY: The Editors of Encyclopaedia Britannica». Ανακτήθηκε από: https://www.britannica.com/art/American-Renaissance
«American Renaissance», David S. Reynolds. Ανακτήθηκε από: https://oxfordre.com/literature/view/10.1093/acrefore/9780190201098.001.0001/acrefore-9780190201098-e-216
