Γοτθική. Υπνωτική. Σωματική. Ανεξίτηλη.
Το Sound of Falling δεν είναι απλώς μια ταινία, είναι μια εμπειρία που σε τραβάει από το πρώτο λεπτό και σε κρατά μέσα της σαν κατάρα. Η Mascha Schilinski σκηνοθετεί ένα έργο βαθιά ατμοσφαιρικό, όπου το παρελθόν δεν υπάρχει μόνο ως ανάμνηση, αλλά ως «παρουσία», σαν κάτι που κατοικεί στους τοίχους, στα αντικείμενα και στο βλέμμα των ανθρώπων. Εδώ το σκοτάδι δεν είναι αισθητικό τρικ. Είναι ιστορία.
Και μετά έρχεται εκείνο το πλάνο…
Ένα παιδί, ντυμένο στα μαύρα, γυρίζει το κεφάλι και κοιτάει κατευθείαν εμάς. Όχι τους άλλους χαρακτήρες. Όχι το σπίτι. Εμάς. Ένα βλέμμα που μοιάζει με προειδοποίηση. Σαν να λέει ότι αυτός ο χώρος κουβαλάει ένα παρελθόν βαρύ. Ότι δεν είμαστε θεατές, αλλά εισβολείς. Κι από εκείνη τη στιγμή, η ταινία σφραγίζει την υπόσχεσή της: το παρελθόν δεν ξεχνά. Το παρελθόν εκδικείται αθόρυβα.
Περίληψη
Το Sound of Falling ακολουθεί τη ζωή τεσσάρων κοριτσιών, που έζησαν σε διαφορετικές δεκαετίες μέσα στον τελευταίο αιώνα. Και τα τέσσερα περνούν την παιδική ηλικία ή την εφηβεία τους στο ίδιο αγροτόσπιτο, ένα σπίτι που δεν είναι απλά χώρος, αλλά μοιάζει να “κρατά” ό,τι συμβαίνει μέσα του.
Παρότι οι ιστορίες τους δεν συνδέονται με τρόπο κλασικό, η ταινία δείχνει πως οι ζωές τους έχουν κοινά σημεία. Υπάρχουν πράγματα που επαναλαμβάνονται: φόβοι, πιέσεις, επιθυμίες, οικογενειακά βάρη, αλλά και μυστικά που μένουν κρυφά. Είναι σαν το ίδιο μέρος να επηρεάζει όλους όσους ζουν εκεί, ακόμα κι αν οι εποχές αλλάζουν.
Το βασικό στοιχείο της ταινίας είναι η ιδέα πως ένα σπίτι έχει μνήμη. Με σημάδια που μένουν: στους διαδρόμους, στα δωμάτια, σε αντικείμενα που περνάνε από χέρι σε χέρι. Έτσι, οι τέσσερις ηρωίδες μοιάζουν να συνδέονται μεταξύ τους επειδή βρέθηκαν στο ίδιο σημείο, κάτω από την ίδια στέγη, μέσα στην ίδια βαριά ατμόσφαιρα
Αυτό που ξεχωρίζει στο Sound of Falling είναι πρώτα απ’ όλα η αισθητική του.
Η ταινία έχει έντονο εξπρεσιονιστικό στοιχείο, γιατί δεν δείχνει απλώς χώρους και πρόσωπα, αλλά τα παρουσιάζει με τρόπο που μοιάζει να βγαίνει από την ψυχολογία των χαρακτήρων. Το σπίτι δεν μοιάζει ασφαλές. Οι διάδρομοι και τα δωμάτια δείχνουν βαριά, κλειστά, σαν να πιέζουν τους ανθρώπους που κινούνται μέσα τους.
Παράλληλα, η ταινία είναι γεμάτη από μια γοτθική ατμόσφαιρα, που θυμίζει παλιό οικογενειακό δράμα με στοιχειωμένες αναμνήσεις. Το σκοτάδι δεν υπάρχει απλώς για να φτιάξει mood, αλλά για να κάνει τον χώρο να μοιάζει “ζωντανός”, σαν να κρατά κάτι μέσα του.
Μετά είναι και η ενδυμασία, όπου λειτουργεί σαν ένα πένθος. Οι εικόνες γεμίζουν από μαύρα υφάσματα τονίζοντας την ψυχολογική κατάσταση των χαρακτήρων σε συνδυασμό με τα κλειστά κάδρα και την κάμερα που κινείται, μερικές φορές, σε POV ενός φαντάσματος που δείχνει να περιπλανιέται μέσα στο σπίτι.
Τι κάνει το Sound of Falling καλή ταινία;
Η ταινία σίγουρα δεν θέλει να πει μια γρήγορη ιστορία, είναι αργή σαν ποίημα και η πρόθεση της είναι να σε κάνει να νιώσεις την ατμόσφαιρα, τα κάδρα και τις ζωές των δύο κοριτσιών όπου κάτι κοινό τις ενώνει. Δεν σε πιέζει να καταλάβεις αμέσως τι συνέβη, αντιθέτως σε αφήνει να μπείς μόνος σου μέσα στην εικόνα, να ακούσεις τους ήχους του σπιτιού και να αναρωτηθείς οι φωτογραφίες τι μπορεί να σημαίνουν.
Δεν είναι μια ταινία που θα σε κερδίσει σεναριακά, που εν μέρει η ιστορία είναι δυνατή, αλλά θα σε κερδίσει με το πώς σε βάζει μέσα στον κόσμο της. Γιατί εκεί που άλλες ταινίες προσπαθούν να σου πουν μια ιστορία, αυτή προτιμά να σου αφήσει εικόνες και συναισθήματα, σαν να διαβάζεις ένα παλιό γράμμα χωρίς υπογραφή. Και όταν τελειώνει, δεν νιώθεις πως είδες κάτι που απλώς πέρασε από μπροστά σου. Νιώθεις πως βρέθηκες μέσα σε ένα σπίτι στοιχειωμένο.
Δείτε το trailer της ταινίας εδώ:
