Η The Ugly Stepsister είναι μια ταινία που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Αν ξεκινήσεις να τη δεις περιμένοντας μια ακόμα σκοτεινή εκδοχή της Σταχτοπούτας, θα καταλάβεις πολύ γρήγορα ότι βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι πολύ πιο έντονο, πιο τολμηρό και πιο άγριο. Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Emilie Blichfeldt, το οποίο ξεκίνησε τη διαδρομή του από το Sundance και προβλήθηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου (Berlinale), στο τμήμα Panorama. Από εκεί και πέρα, ταξίδεψε σε διεθνή φεστιβάλ φανταστικού και τρόμου, όπως το Brussels Fantastic και το Overlook Film Festival, αφήνοντας πολύ δυνατές εντυπώσεις — είτε ενθουσιασμού είτε σοκ.
Η ταινία παρακολουθεί την ιστορία της Ελβίρας, της «άσχημης» αδερφής, που ζει στη σκιά της πιο λαμπερής και αγαπημένης κόρης της μητριάς. Από την αρχή γίνεται ξεκάθαρο πως η Ελβίρα δεν χωράει σε αυτόν τον κόσμο. Η κοινωνία, η οικογένεια, ακόμα και ο καθρέφτης, της λένε καθημερινά ότι δεν είναι αρκετή. Όταν πλησιάζει η ώρα του βασιλικού χορού, η πίεση να αλλάξει γίνεται αφόρητη. Η μητριά την ωθεί σε βίαιες πρακτικές «ομορφιάς» και η Ελβίρα αρχίζει να φτάνει στα άκρα για να μεταμορφωθεί. Όμως όσο πιο πολύ αλλάζει, τόσο περισσότερο χάνεται. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια «νέα» Ελβίρα, αλλά κάτι σχεδόν απάνθρωπο.
Η ταινία είναι σκληρή, σωματική και καθόλου εύκολη. Δεν είναι τρόμος με jumpscares· είναι τρόμος που σου κάθεται στο στομάχι και δεν φεύγει. Το σώμα της ηρωίδας γίνεται πεδίο μάχης, και κάθε αλλαγή είναι και μια μικρή καταστροφή. Η κάμερα δεν αποστρέφεται το βλέμμα, και ο θεατής μένει να παρακολουθεί, χωρίς καμία αποστασιοποίηση.
Όλο αυτό ξετυλίγεται μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να βγήκε από σκοτεινό παραμύθι του 19ου αιώνα. Η σκηνογραφία είναι απόλυτα γοτθική: παλιά σπίτια, τοίχοι βαμμένοι σε θαμπά χρώματα, δωμάτια με ελάχιστο φως. Υπάρχει μια αίσθηση εγκατάλειψης, μελαγχολίας και απειλής, σαν να παρακολουθείς την ιστορία μέσα από τα μάτια κάποιου που παγιδεύτηκε σε εφιάλτη. Τα κουστούμια, με αναφορές σε βικτωριανά ρούχα, ενισχύουν αυτή την αίσθηση του εγκλωβισμού, σαν οι χαρακτήρες να φοράνε τη φυλακή τους πάνω τους.
Η Ugly Stepsister δεν είναι απλώς μια σκοτεινή εκδοχή ενός γνωστού παραμυθιού. Είναι μια ταινία που μιλάει καθαρά για το πώς η κοινωνία πιέζει ανθρώπους να αλλάξουν για να γίνουν «αποδεκτοί». Δεν υπάρχει τίποτα ρομαντικό ή γλυκό στην προσπάθεια της Ελβίρας να χωρέσει σ’ έναν κόσμο που δεν την θέλει όπως είναι. Ό,τι κάνει, το κάνει με πόνο, φόβο και μοναξιά.
Το φινάλε δεν έρχεται με ανακούφιση, αλλά με βάρος. Δεν προσφέρει λύτρωση, αλλά μια σκληρή αλήθεια: ότι δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για το παραμύθι – ή καλύτερα, ότι το παραμύθι δεν γράφτηκε για όλους.
Η ταινία μένει στο μυαλό για ώρα μετά. Όχι μόνο για τις δυνατές εικόνες της, αλλά γιατί σε αναγκάζει να σκεφτείς. Να σκεφτείς πόσες «Ελβίρες» υπάρχουν γύρω μας – ή μέσα μας. Και πόσο εύκολα τις κρίνουμε, χωρίς ποτέ να ακούσουμε την ιστορία τους.
Για όσους αγαπούν το γοτθικό σινεμά, για όσους θέλουν το horror να λέει κάτι παραπάνω από μια κραυγή, και για όσους αντέχουν να κοιτάξουν κατάματα την ασχήμια — όχι της Ελβίρας, αλλά της κοινωνίας γύρω της — αυτή η ταινία είναι μια δυνατή εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.
