Ένα σύγχρονο φαινόμενο που απασχολεί πολύ τους νέους τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της οικονομικής κρίσης είναι η συμβίωση με τους γονείς. Ένας στους τρεις άνδρες και μία στις πέντε γυναίκες ηλικίας 25 έως 35 ετών, εξακολουθούν να μένουν με τους γονείς τους σύμφωνα με έρευνα της Euro stat.
Η συμβίωση αυτή μπορεί να έχει θετικές, αλλά και αρνητικές επιπτώσεις στη καθημερινότητα των νέων. Οι νεαροί ενήλικες, Kidults όπως αποκαλούνται στην Αγγλική γλώσσα από τις λέξεις Kid και ad(ults), που εξακολουθούν να μένουν με τους γονείς τους, απολαμβάνουν περισσότερα προνόμια, όπως καθαρά ρούχα, έτοιμο φαγητό και μερικούς πληρωμένους λογαριασμούς. Επιπλέον, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, μερικά χρόνια χωρίς ευθύνες στο κεφάλι κάποιου κάνουν τον εγκέφαλο πιο δημιουργικό και πιο ώριμο. Έτσι, λοιπόν, τα άτομα αυτά αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην ψυχαγωγία, στην περιποίηση του εαυτού τους, στην φροντίδα του σώματος τους και στους φίλους. Με αυτό τον τρόπο ζωής, σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα, αυξάνεται ο μέσος όρος ηλικίας.
Η επιστροφή, ωστόσο, στο πατρικό σπίτι μπορεί να έχει πολλές δυσάρεστες επιπτώσεις στη ζωή των νέων, όπως είναι η έλλειψη ανεξαρτησίας. Μένοντας στο σπίτι με τους γονείς θα πρέπει να δώσεις εξηγήσεις για τις κινήσεις σου, τι σκέφτεσαι να κάνεις, πού πρόκειται να πας, με ποιόν μίλησες στο τηλέφωνο… κι αυτά είναι μερικά από τα χιλιάδες ερωτήματα που καλείσαι καθημερινά να απαντήσεις. Επιπλέον, θα πρέπει να συμβιβαστείς με τους άτυπους κανόνες του σπιτιού, για παράδειγμα να μην ακούς μουσική ότι ώρα θέλεις, να μην καλείς φίλους στο σπίτι και φυσικά να συμμετέχεις στους οικογενειακούς προγραμματισμούς.
Άλλες αρνητικές επιπτώσεις αφορούν την ψυχική και σωματική υγεία των μελών της οικογένειας, κυρίως των νέων. Δεν είναι λίγοι οι νέοι που τα τελευταία χρόνια απευθύνονται σε ψυχολόγους, νευρολόγους, καρδιολόγους ή γαστρεντερολόγους, γιατί έχουν ισχυρούς πονοκεφάλους, πόνο στο στομάχι ή την κοιλιά. Όμως, όπως αποδεικνύεται, τα προβλήματα αυτά είναι ψυχοσωματικά και πολλές φορές τα συμπτώματα σωματοποιημένα. Για παράδειγμα, αν κάποιος ζει ανεξάρτητος και ξαφνικά επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι τότε η ψυχική του υγεία μπορεί να κλονιστεί.
Για να μην «τρελαθείτε», λοιπόν, τελείως υπάρχει λύση: «ανασυστηθείτε».Το πιο εύκολο πράγμα είναι να επιστρέψετε στους παλιούς σας ρόλους, προσοχή όμως μην πέσετε στην παγίδα. Για να αποφύγετε δυσάρεστες καταστάσεις, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσετε τους ρόλους σας, αλλά και κάποιους κανόνες συμβίωσης. Οι γονείς οφείλουν να αποδεχτούν ότι τα “μικρά” τους μεγάλωσαν και δεν θα πρέπει να επεμβαίνουν στη ζωή τους. Συνεπώς, έλεγχος, υπερπροστασία και καταπάτηση προσωπικού χώρου απαγορεύονται! Θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός και από τις δύο πλευρές, κατανόηση και εμπιστοσύνη. Καλό, επίσης, θα ήταν να αναλάβετε κι εσείς κάποιες ευθύνες στο σπίτι και να επιδιώκετε περισσότερη επικοινωνία με τους γονείς σας.
Τέλος, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως οποιαδήποτε αλλαγή κι αν επιδιώκει κανείς στη ζωή του ενέχει πολλές δυσκολίες και προκλήσεις. Μία από αυτές είναι και η προσπάθεια του νέου να αυτονομηθεί. Το θετικό σε όλο αυτό είναι η δέσμευση προς τον εαυτό μας να προσπαθήσουμε για να πετύχουμε την αλλαγή.
